Lucky me

Hallo daar!

Eerst en vooral, sorry voor het lange wachten! Ik besef dat het ongelofelijk lang geleden is dat ik een blog heb gepost maar het is de laatste tijd heel erg druk geweest en tussen school, Rotary en andere activiteiten vind ik vaak amper tijd om het thuisfront op de hoogte te houden.
Sinds m’n laatste post is er weer van alles gebeurd, en ik doe m’n best om jullie weer volledig op de hoogte te brengen.

Eind november was het tijd voor mijn allereerste Amerikaanse Thanksgiving. Omdat het een van de belangrijkste feestdagen van het jaar  is, krijgt iedereen vrijaf en hele gezinnen reizen het ganse land rond om toch maar bij de familie te kunnen zijn.
Joanna’s ouders wonen in San Diego, en aangezien het “maar” een 6 uur durende auto rit is vanuit Prescott was het de ideale trip.
We vertrokken op woensdag, en na heel wat vertraging kwamen we uiteindelijk aan in San Diego.
We werden onmiddellijk heel hartelijk verwelkomd door Joanna’s (Colombiaanse) moeder en haar vader. Na de eerste kennismakingen was het al behoorlijk laat en gingen we slapen.
De volgende dag was al “Turkey day”, en voor de gelegenheid gingen we chique eten in San Diego.
Een traditioneel Thanksgiving maal bestaat uit kalkoen, mashed potatoes met gravy en yams (zoete aardappelen met marshmallows, wal-ge-lijk.), allemaal heel calorierijk, maar de Amerikanen vinden het natuurlijk geweldig.
Na het diner gingen we met de hele familie richting hotel Del Coronado, een beroemd hotel vlakbij het strand waar heel wat films zijn opgenomen. De hele omgeving rond San Diego is heel mooi en ongelofelijk goed onderhouden, de wandeling was dan ook heel erg aangenaam. Het strand is ook helemaal anders dan de Vlaamsche kust, en de palmbomen die het omgeven geven het toch een klein beetje een tropisch gevoel.

De volgende dag was “black Friday”, een dag die bekenstaat om de gigantische “sales” in alle winkels. Heel wat mensen gaan de avond voordien kamperen voor de winkels, en iedereen doet er alles voor om toch maar die ene dollar meer te besparen.
De naam “black Friday” geeft een erg negatieve indruk, maar betekent eigenlijk gewoon dat op die dag de winkels niet in het rood gaan, en alles in het zwart kunnen neerschrijven.   Kyra, Tullia (Joanna’s mama) en ik trokken richting “the mall” in downtown San Diego, en hoewel het er ongelofelijk druk was, vonden we toch een paar leuke winkels met gigantische sales.

’s Avonds gingen Joanna, Kyra en ik samen iets eten, en ook dat was heel gezellig. Ik ben nog steeds verwonderd hoe goed het klikt met m’n gastfamilie. Het is altijd heel erg aangenaam en ik heb het gevoel dat ik alles kwijt kan aan hen. ’t Is ook heel erg leuk om eens een zus te hebben, want ondanks het feit dat Kyra 4 jaar jonger is komen we echt ongelofelijk goed overeen, en ’t is echt heel erg leuk om tijd met haar door te brengen.

Ondertussen was het al zaterdag, en omdat het deze keer Garrett’s beurt was om een activiteit te kiezen, trokken we allemaal samen richting Sea World, eventjes buiten San Diego.
Het park is een combinatie van shows met zeedieren en een heleboel attracties,en natuurlijk zorgde Joanna er voor dat we zoveel mogelijk shows zagen.
Hoewel het hele park wel redelijk goed verzorgd is, is er toch wel een zekere negatieve sfeer die in het park heerst. Sinds er vorig jaar een dode is gevallen in Florida’s Sea World, zijn alle shows aangepast om het gevaar zoveel mogelijk te beperken, en dat valt toch wel te merken.
Ikzelf vind het ook wel zielig om te zien hoe de “killer wales”, dolfijnen en zeeleeuwen in kleine hokjes en dergelijke verblijven, en ik vind het dan ook wel moeilijker om te genieten van alle shows. Al bij al was het ook wel gezellig om de dag allemaal samen door te brengen, dus ik klaag natuurlijk niet.

Na een dinertje voor Kyra’s en Tulia’s verjaardag was het tijd om in te pakken en voor te bereiden voor “the ride home.”Zondagavond kwamen we allemaal moe en uitgeput aan in Prescott, en de volgende dag was al weer de dag van een nieuwe schoolweek.

De schoolweek vloog ook weer voorbij, en het volgende weekend was het tijd voor een tweede Thanksgiving party, dit keer iet wat internationaler.
Anna, een Canadese die sinds kort in Arizona woont en vorig jaar op uitwisseling is geweest naar Brazilië organiseerde samen met een Noorse uitwisselingsstudent van EF een “International Thanksgiving.” Alle uitwisselingsstudenten uit verschillende districten en diverse organisaties kwamen samen en brachten een gerechtje mee uit zijn/haar land van herkomst.
Het was een heel gezellige avond en ’t was heel leuk om tijd door te brengen met iedereen.

Ook het volgende weekend was een Rotary weekendje, deze keer organiseerde (ons) district 5490  een trip naar de Grand Canyon. Arizona staat bekend als de “Grand Canyon state” en een bezoek aan het befaamde natuurwonder kon natuurlijk niet ontbreken aan ons verblijf hier.
We vertrokken vrijdagavond richting Flagstaff waar iedereen samen dineerde. Daarna reden we verder richting het Grand Canyon national park, waar we incheckten in het plaatselijke hotel en ons zo snel mogelijk richting kamer begaven.

De volgende morgen hadden we een uitgebreid ontbijt, en na wat Kerstmis decoraties en spelletjes vertrokken we voor ons eigenlijke bezoek aan de Grand Canyon. Na een korte busrit kwamen we aan bij ons vertrekpunt. Iedereen was onmiddellijk overweldigd door de ongelofelijke schoonheid van de Grand Canyon. Het is moeilijk te geloven dat zoiets overweldigend en indrukwekkend volledig natuurlijk tot stand is gekomen, het lijkt alsof één of andere bovennatuurlijk kracht de aarde heeft opengeduwd. Wanneer je neerkijkt op het immense gat in de grond, voel je je opeens weer heel klein en nietig tegenover de kracht van de natuur.
Het idee dat het een proces is dat miljoenen jaren heeft geduurd, is ongelofelijk indrukwekkend, en de gigantische lagen die duidelijk zichtbaar zijn maken de ouderdom van het verschijnsel ongelofelijk tastbaar. Na de gebruikelijke foto’s en dergelijke, wandelden we 2 uur lang langs een (ijzig)pad.
De hele Canyon was bedekt met sneeuw en ijs en dat maakte het plaatje van het indrukwekkende landschap compleet.

Moe en uitgeput keerden we terug naar het hotel, waar iedereen zich opfriste voor het avondeten (opnieuw turkey en mashed potatoes. Ze vallen hier maar al te graag in herhaling.)
Na het diner was het tijd voor een “gift exchange.” Iedereen was verplicht een cadeautje mee te brengen dat toepasselijk was voor zowel een jongen als een meisje. In willekeurige volgorde mocht iedereen een pakje kiezen, of het cadeautje van iemand anders stelen. Het was een heel leuk concept en het gaf ons zeker een kerstgevoel.
Ook van Rotary kregen we een “stocking” (grote sok gevuld met cadeautjes), die een MP3 speler, een speaker en flash drive bevatte. Heel leuk erg attent.

Rotary zorgt er zeker voor dat we ons allemaal thuis voelen rond deze periode, omdat de feestdagen vaak heimwee teweeg brengen. Ze raden aan om zoveel mogelijk tijd met vrienden en gastfamilies door te brengen, want dat zorgt ook wel zeker voor een echt kerstgevoel.

Ikzelf besef ook wel meer dan ooit dat ik (ondanks al de moeite die Greg en Joanna doen) dit jaar kerst niet thuis zal doorbrengen, en dat is zeker niet eenvoudig.
Maar ik besef meer dan ooit hoeveel geluk ik heb hier te zijn, en ik geniet echt van elke kans die ik krijg. Het zijn momenten die ik werkelijk nooit vergeet en ik probeer echt zoveel mogelijk mee te maken en te ervaren.
Ook het gevoel dat ik krijg van jullie lieve kaartjes, brieven, emails en pakjes doet ongelofelijk goed, bedankt dus allemaal, het wordt heel erg geapprecieerd hier in het besneeuwde en ongelofelijk mooie Prescott.

Kerstmis breng ik niet door in Prescott, Joanna en Greg nemen me mee naar Greg’s ouders in Oakridge, Oregon. En omdat het een 22-uur durende rit is, stoppen we onderweg in Las Vegas en San Francisco, ik kan zeker niet klagen dus!

Mijn volgende blog zal dus over deze ongetwijfeld onvergetelijk road trip gaan, dus dat wordt voor na kerstmis. Nieuwjaar breng ik in Phoenix door met de andere uitwisselingsstudenten, dus daar kijk ik ook heel erg naar uit. 

Ik wens iedereen een ongelofelijk mooie Kerstmis toe, en ik hoop dat 2012 voor iedereen heel erg mooi start. Geniet van het samenzijn en het veel te veel eten en drinken (en de daarbijhorende katers), en maak er ongelofelijk mooie tijd van.
Ik denk aan jullie (en jullie hopelijk soms eens aan mij!)
Heel veel liefs en een dikke kerstmis-zoen,

Eva

Taco's, pompoenen en verhoogde veiligheidssituaties.

Hallo allemaal!
Terwijl het hier buiten sneeuwt (jawel, sneeuw) werk ik warm aangekleed en vergezeld van koffie aan een nieuwe blogpost.
De herfst is duidelijk aangekomen in Prescott, and I love it! Het prachtige landschap van Arizona is snel aan het veranderen, en nu de bergen met een beetje sneeuw bedekt zijn krijg ik een heerlijk wintergevoel.
Prescott wordt ook wel Arizona’s Christmas City genoemd, en al heel wat mensen wachten ongeduldig op “Holidayseason.” Hoewel ik geen enorme fan en moet ik toch toegeven dat ik er erg naar uitkijk, het ziet er allemaal heel gezellig en leuk uit. Maar goed, daar zijn we nog lang niet, en er staat nog genoeg gepland tussen nu en Kerstmis.

De laatste weekends waren weer goed gevuld. Het weekend na fall break vertrok ik met m’n Spaanse les richting Caborca, Mexico, een zusterstad van Prescott.
Samen met drie andere leerlingen, onze leerkrachten en het Sistercity-comité vertrokken we zaterdagmorgen vroeg, voor een 7 uur durende rit door een met cactusgevuld landschap.
De rit op zich was boeiend in heel wat opzichten. Naarmate we de grens met Mexico naderden werden de cactussen steeds talrijker, en de huizen steeds schaarser.

Het landschap was heel repetitief (cactus na cactus, de één al groter dan de ander), en vooral heel erg droog. Toen we aan de grens aankwamen moest iedereen van de bus, en werden willekeurig enkele paspoorten nagekeken. Alles was blijkbaar oké en tien minuten later waren we alweer op de bus en klaar om verder te rijden.

De kleine stadjes in het gebied aan de grens zijn allemaal erg gelijkaardig: armoedig, gericht op toeristen en pijnlijk armzalig. Heel wat mensen wonen er in piepkleine huisjes en elke Amerikaanse dollar wordt beschouwd als een godengeschenk. ’t Was pijnlijk om te zien hoe snel het landschap veranderd was, van het rijke en welgestelde Arizona, naar het desolate en verwaarloosde landschap van het derde wereldland dat Mexico vandaag de dag nog steeds is.
Treurig, en vooral heel confronterend.

Een uur of twee later kwamen we aan in Caborca, waar we ongelofelijk hartelijk onthaald werden door gastfamilies en leden van het plaatselijke Sistercity-comité.
We kregen een gastfamilie toegewezen, en ik vertrok (lichtelijk nerveus) richting mijn nieuwe verblijfplaats. Langs de stoffige wegen vol zwerfhonden zag ik weer een beetje meer van Mexico, en hoewel mijn gastgezin een welstellende familie was, kreeg je toch de indruk dat armoede overheerst.
Aangekomen kreeg ik m’n kamertje toegewezen (nadat ik m’n gastmoeder in het Spaans met handen en voeten had uitgelegd dat ik écht geen honger meer had), en na het uitwisselen van enkele cadeautjes installeerde ik me in m’n allereerste Mexicaanse verblijfplaats.
Wat me opviel was hoe ongelofelijk hartelijk m’n gastfamilie was, nog voor ik goed en wel binnen was schreeuwde Martha al: “mi casa, es su casa!” (“Mijn huis is jouw huis!”), en ze zorgden ervoor dat ik me meteen op m’n gemak voelde.
Natuurlijk vormde de taal een barrière, mijn Spaans is allesbehalve vloeiend en het ongelofelijke tempo waarmee de Mexicanen spreken vergemakkelijkt de hele situatie natuurlijk niet.
Maar goed, ik probeerde me ze goed mogelijk uit te drukken, en met een beetje hulp van m’n Engelssprekende gastzus en een duidelijke snelheidsvermindering ging het al snel heel wat vlotter.

Nog voor ik goed en wel geïnstalleerd was, vertelde Martha me dat het tijd was voor m’n eerste Mexicaanse feest, we zouden vertrekken om 6u.
Ik haastte me ongelofelijk en zorgde ervoor dat ik klaar was. Mooi op tijd stond ik te wachten op de rest van het gezin, maar dat bleek nutteloos. Mexicaanse principes in verband met tijd zijn helemaal anders dan wat wij gewoon zijn; of je nu om 6u of om 7u vertrek, geen haan die er naar kraait.
Dat had ik dan ook weer geleerd, en toen iedereen éindelijk klaar was, vertrokken we richting het welkomsfeest.

Iedereen was helemaal opdirkt (behalve wij natuurlijk) en had een berg eten meegebracht,  alles huisgemaakt, alles typisch Mexicaans.
Ik had in Prescott wel al wat Mexicaans gegeten, maar dat was natuurlijk niet te vergelijken.
Madre mia, wat een speciale keuken! Anders dan wat je misschien zou denken is de Mexicaanse keuken heel gevarieerd, en ’t was heel leuk om dat allemaal eens te proeven.
Toen het Mexicaanse bier (wordt gedronken als water) zijn werk begon te doen bij de volwassen, kwamen ook de beentjes van de Mexicanen én de aarzelende Amerikanen los, en werd er volop gedanst. Op het ritme van typisch Mexicaanse muzikanten werd er gedanst tot in de vroege uurtjes..

De volgende ochtend werd ik al vroeg gewekt. Eventjes vreesde ik dat ik richting kerk gesleurd ging worden (de Maagd Maria volgde me overal, zélfs in de slaapkamer), maar dat was niet het geval.
Na een ontbijtje dat bestond uit pikante burrito’s (jawel, als ontbijt.) vertrokken we naar een klein zeedorpje op een uurtje rijden van Caborca.
Daar aangekomen werd al snel alles in gereedheid gebracht voor het volgende feest, en hoewel het nog maar 10 uur was ende meeste Mexicanen hun kater van de vorige dag waarschijnlijk nog niet hadden verwerkt, vlogen de “cervezas” er weer heel snel door (en ook moeder de vrouw dronk vrolijk mee.)
Samen met de andere studenten genoten we de hele dag van het heldere blauwe water, verse vis, het prachtige landschap en een heleboel fascinerende dieren (van pelikanen tot zeekrabben.)
Uitgeput, maar heel erg voldaan, keerden we na een lange dag weer richting Caborca.

Ook de volgende dag werd ik weer vroeg gewekt, en na een ontbijt dat me vulde voor de volledige dag werden we afgezet aan de lokale “high school.”
Enkele leerlingen van de school gaven ons een rondleiding in hun beste Engels, en ze toonden vol trots elk lokaal en elk project waar de school mee bezig was.
Ten pas en ten onpas werden we klaslokalen binnengeduwd, en werden we overstelpt door een spervuur aan vragen. Zonder schaamte stelden heel wat leerlingen de meest willekeurige vragen, en we gingen niet naar buiten voor elk van die vragen beantwoord was!
Toen dan uitkwam dat ik meer dan één taal spreek, werd ik verplicht om alles te vertellen over België én om mezelf voor te stellen in elke taal. Heel leuk om te zien hoe enthousiast iedereen er was, en hun ingesteldheid motiveerde heel erg.

Toch was het bezoek aan de school in sommige opzichten ook heel schokerend. De leerlingen zitten met 50 tot 60 in één klaslokaal, en de leerkrachten beschikken amper over de middelen, nog de kennis om hun leerlingen de hele dag te entertainen.
Ook het uitzicht van de school was indrukwekkend. Toen ik vroeg waarom de ramen zo hoog in de klaslokalen zaten antwoordde mijn gids doodleuk “for the guns.” Blijkbaar was de school het jaar daarvoor beschoten geweest, en waren enkele leerkrachten gewond geraakt. De hoge ramen waren dus een zuivere veiligheidsmaatregel. ’t Was toch even slikken om zoiets te moeten horen.
Na een lang afscheid in de school trokken we richting universiteit. Ook daar werden we weer onderworpen aan een kruisverhoor, ook wel heel leuk om te zien hoe enthousiast iedereen daar is.
Daarna werden we begeleid naar de lunch, waar we op de tonen van een Mexicaans ensemble, genoten van heerlijke authentieke taco’s.

Na een uitgebreide lunch (ze nemen hun tijd, zoveel was ondertussen wel duidelijk.), werden we naar een weeshuis gebracht. En toen werd ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt, Mexico is een land dat op veel vlakken nog erg veel werk voor de boeg heeft.
 De levensomstandigheden van de 20 kinderen die er verbeleven waren alles behalve optimaal, maar hun optimisme en levenslust waren inspirerend. De tranen bij het afscheid waren hartverscheurend, maar samen met m’n lerares zijn we ondertussen al bezig met een fundraiser, om toch ook ons steentje bij te dragen.

’s Avonds werd een afscheidsfeest georganiseerd (ze kunnen er maar niet genoeg van krijgen.) waar zelfs de burgemeester van Caborca aanwezig was. Na veel bedankingen, cadeautjes, gelach en eten, trokken we naar huis, waar iedereen zich klaarmaakte voor de terugkeer de volgende dag.
Dinsdagmorgen vertrokken we (ook hier weer met een uurtje vertraging) naar Prescott.
De grenscontrole was dit keer heel wat strikter, en zelfs toen we de grens al over waren werden we nog verschillende keren gecontroleerd. Ik moest toch even slikken toen een Amerikaans politieagent de bus binnengelopen kwam, mijn richting afstormde en me onmiddellijk aansprak met de woorden: “Are you an American citizen miss?” Na een kruisverhoor en een grondige controle van m’n paspoort en visum werd ik uiteindelijk toch met rustgelaten.
’t Was toch wel even verschieten, omdat ik bijna de enige was de gecontroleerd werd, alsof ze wisten dat ik er “niet thuis hoorde.”
Moe, maar ongelofelijk voldaan kwamen we die avond “thuis” (dat is natuurlijk wel relatief voor mij) aan. De schoolweek was voor mij erg kort, want zowel donderdagmiddag als vrijdag waren lesvrij, naar aanleiding van oudercontacten (jawel, twee dagen lang.), en dat was wel heel erg welkom om wat uit te rusten.

De maandag daarop was Halloween, en dat is hier natuurlijk een hele belevenis. Al wekenlang zijn mensen bezig met het decoreren van hun voor- en achtertuinen, en iedereen is druk bezig met het zoeken naar een gepast kostuum. Er worden zelfs speciale winkels opgericht, die enkel tijdens de Halloween periode geopend zijn.
Op Halloween zelf is het de traditie dat de kinderen van deur tot deur gaan, en met de woorden trick or treat zoveel mogelijk snoep proberen te verzamelen.
In Prescott wordt dit feest ongelofelijk serieus genomen, en in bepaalde buurten worden de straten zelfs afgezet en onder politiebewaking gezet.
Mijn gastgezin was uitgenodigd voor een feestje op één van die drukbezette straten. De straat zelf staat vol huizen gebouwd in de Victoriaanse stijl en dat draagt natuurlijk wel bij aan de atmosfeer tijdens de avond zelf. Het huis was zowel binnen als buiten ongelofelijk “mooi” (lees: kitscherig) versierd, en toen de avond begon te vallen schoven de mensen letterlijk in rijen aan om alles te kunnen bewonderen en om een beetje snoep af te troggelen.
Voor mij was het ongelofelijk om te zien hoe een simpel feest als Halloween is uitgegroeid tot zo’n immens gebeuren voor jong en oud (want op trick or treating staat écht geen leeftijd.)
Verder verliep de schoolweek zoals normaal. Behalve op vrijdag dan, toen de school opgeschrikt werd door een Lock Down. Sinds het Colombine incident is er een bepaalde veiligheidsprocedure voor mogelijk gevaarlijke situaties, en op vrijdag werd die veiligheidsprocedure in gang gezet.
Via de intercom werd omgeroepen dat er een Modified Lock down van kracht was, waarbij de leerkracht verplicht werd alle ramen en deuren te sluiten, en waarbij niemand de klaslokalen mocht verlaten, onder gelijk welke omstandigheid.
De reden hiervoor was een geval van huiselijk geweld in de buurt van de school, en hoewel de school niet in direct gevaar verkeerde werd de volledige campus afgesloten.
Na vier uur (!) was het gevaar geweken en werden we éindelijk vrijgelaten.

Zaterdag werd ik door een rotariër uitgenodigd voor een performance van “Blue man Group” op de campus van Arizona State University. In het theater dat ontworpen werd door Frank Lloyd Wright mochten Roxana (uit Ecuador) en ik een boeiende voorstelling aanschouwen.
Het was vooral heel veel show en spektakel, iets waar de Amerikanen op leken te kicken, maar het was wel erg leuk om te zien.

Zo, dat was het weer!
Veel liefs uit (nu toch ietwat koudere) Prescott!

Eva

I'm still alive!

Hallo daar!
Eerst en vooral, sorry dat het zo lang geduurd heeft vooraleer een nieuwe blog postte.
Het is hier een beetje rustiger geworden, en ik wil jullie ook niet vervelen met blogpost vol nutteloze details. M’n vorige post dateert van zo’n drie weken geleden, dus ik ga proberen jullie een beetje up te daten. Ik merk ondertussen ook dat het steeds moeilijker is om Nederlands te typen, al dat Engels heeft toch wel een serieuze invloed !
 
De weken na Best fest waren gevuld met voorbereidingen voor homecoming (hierover later meer), en ik bleef vaak langer op school om decoraties te maken. Samen met het Student Council team probeerden we het event zo goed mogelijk voor te bereiden.
Ik ben ongelofelijk blij dat ‘k lid ben kunnen worden van Student Council, ’t is echt de perfecte manier om betrokken te raken bij het hele schoolgebeuren en het geeft me voordelen die ik normaalgezien niet zou krijgen.

Een van de vereisten voor Student Council is vijf uur community service. Via m’n lerares kwam ik in contact met een organisatie die een jaarlijkse “Veteran Stand Down” organiseert.
Het komt er op neer dat er één maal per jaar een dag georganiseerd wordt waarop alle dakloze  en kansarme veteranen een heleboel diensten worden aangeboden voor veteranen: kleren, slaapzakken, ziekteverzekering, een kapper..
Het zijn allemaal heel kleine dingen, maar het was duidelijk hoeveel dit betekende voor iedereen die er gebruik van kon maken. Ik was ongelofelijk onder de indruk van de betrokkenheid van de mensen die er aanwezig waren, iedereen was vastberaden om de veteranen te helpen, op welke manier dan ook. De verscheidenheid aan veteranen was ook immens, en ik werd opeens weer met m’n neus op de feiten gedrukt:  Amerika is en blijft een land dat altijd en overal betrokken is (geweest) in oorlogen. Vandaag de dag zijn ze  nog steeds druk bezig met het rekruteren van nieuwe krachten, maar het lijkt er op dat de veteranen die hun land eerder dienden, erg vaak vergeten worden en als “onbruikbaar” gezien worden. Heel wat veteranen die terugkeren van oorlogsgebied hebben immense trauma’s opgelopen, en naast de fysieke pijn en letsels, zijn velen van hen ook mentaal ook een ander mens dan voordien. Pijnlijk om te zien hoe men dit deel van de samenleving blijkbaar heel vaak vergeet, ik was dan ook blij dat ik een beetje kon helpen in dit mooie initiatief.

Het volgende event was homecoming, waarbij het er op neer komt is dat de footballplayers (hier lokale celebrities) op een speciale manier geëerd worden. Het idee van homecoming is om de footballspelers klaar te stomen voor het seizoen, en het is vaak ook de eerste homegame. Maar een meisje uit Student Council vertelde me dat het eigenlijk gewoon de eerste game is waarvan de coach overtuigd is dat het team de wedstrijd kan winnen.  Zoals het van Amerikanen verwacht wordt, gaan ze ook hier volledig “over the top.”  Een volledige week lang (spirit week genaamd) wordt er vanallles gedaan om de school op te peppen voor “the game.” 

De hele week lang wordt van de leerlingen verwacht ze te verkleden, en dit volgens vooraf opgestelde thema’s. Bij het verkleden horen ook hallway decorations, waarbij elke “class” (freshmen, sophomores, juniors en seniors) een gang op zich neemt en die op gepaste wijze decoreert (volgens één van de thema’s). De thema’s van dit jaar waren, Tourists, Sock Hop (50s), Western en Greek and Roman. Op het einde van de week volgde dan “blue and gold day, waarop iedereen de schoolkleuren draagt (de één al wat extremer dan de ander.)
Op woensdagavond was er een parade, elke class zorgde voor een float (weer volgens een thema), de cheerleaders huppelden en dansten er vrolijk op los, de marching band gaf het beste van zichzelf en als kers op de taart werden de footballplayers rondgereden op een brandweerwagen.
De hele stad was opgetrommeld, en langs het parcours stonden heel wat inwoners van Prescott.
Heel leuk om te zien hoe de gemeenschap hier zo betrokken is in het schoolleven.
Na de parade was er een kampvuur, waarbij een beeld de mascotte van de tegenstander verbrand werd, als teken van de aankomende overwinning.
Vrijdag was het dan tijd voor pep assembly en de footballwedstrijd, die gelukkig gewonnen werd door het PHS team.

Tijdens “halftime” was het ook tijd voor de bekendmaking van de winnaar van homecoming King en Queen. Gedurende homecoming week werd van de leerlingen gevraagd te stemmen voor hun homecoming royalty, en dat is eigenlijk vooral een populariteitsverkiezing, waarbij iedereen een jongen en meisje kiest uit zijn/haar class. De genomineerden zorgen dan voor een kort nummer tijdens Pep Assembly (vol-ledig over the top, maar wel heel leuk), waarna de leerlingen dan opnieuw moeten stemmen voor hun favoriet.
Tijdens halltime werd dan uiteindelijk bekend gemaakt wie de uitverkorenen waren, tussen de marching band, de vlaggenzwaaiers en de cheerleaders door. Na de bekendmaking werden de winnaars rondgereden in een golfkarretje, waarna het spel weer hervat werd.
Na de wedstrijd was er nog een “dance”, en om 11 uur werd alles afgesloten en was ook homecoming weer voorbij.

Onmiddellijk na homecoming volgde “fall break”, wat overeenkomt met onze herfstvakantie. Aangezien school hier al meer dan twee maanden bezig was, was een pauze toch wel welkom.
De eerste dagen waren gevuld met een shoppingtripje naar Phoenix, wat tijd met de uitwisselingsstudenten, nachtelijke bezoeken aan Walmart (open 24/7) en diner in een “Italiaans” (kuch) restaurantje met een paar meisjes uit m’n Drama les.

Op donderdag was het dan tijd voor een nieuwe activiteit met Rotary: een driedaagse hike in het Grand Canyon gebied, meerbepaald richting de watervallen van Havasupai.  Samen met een stuk of 20 uitwisselingsstudenten uit alle uithoeken van de wereld trokken we donderdagavond richting Seligman, waar we een nacht doorbrachten in een motel op de legendarische “route 66.” Na een vroeg ontbijt reden we nog een uurtje in een gigantische van, tot we uiteindelijk aankwamen aan het begin van onze route.
Voorzien van een camelbag, wandelschoenen en portie goeie moed vertrokken we voor een lange hike (11 mijl ofwel 18 km), helemaal tot aan de camp site waar we twee nachten zouden doorbrengen. De wandeling op zich was adembenemend, en heeft een heel diepe indruk op me nagelaten. Heel bijzonder om te zien wat de natuur allemaal kan creëren. De ongereptheid was ongelofelijk, en ik genoot van elk moment.

Gelukkig werd onze bagage naar beneden gebracht door  paarden en muilezels, want de wandeling op zich was erg lastig. Toen we uiteindelijk aankwamen in het dorpje (inclusief school en helikopterlandingsbaan) kon ik ook voor het eerst echte Native Americans aanschouwen. 

Wat me opviel was de grote armoede waarin velen onder hen verkeren. Bijna iedereen in het dorp leeft van het toerisme en de wandelaars die door het dorp passeren.
Een mijl verder konden we dan uiteindelijk ook de Havasu Falls aanschouwen,  en dat was werkelijk de perfecte afsluiter voor de hike. Het water was zo helder en zuiver, en de omgeving was zo mooi dat iedereen er toch even stil van werd, na een gigantische hoeveelheid trokken we richting onze campsite, waar onze tenten werden opgezet.
Iedereen was ongelofelijk uitgeput, en na een welgekomen avondmaal vielen we allemaal uitgeput neer in onze tenten. De volgende ochtend werden we wakker met het geluid van een kabbelende rivier op de achtergrond, en na een primitief ontbijt en een wasbeurt in de rivier konden we de dag weer aanvangen. De sfeer in de groep was vanaf de eerste minuut geweldig, en om de één of andere reden klikt het ongelofelijk goed met de andere uitwisselingsstudenten.
Het feit dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten, brengt onmiddellijk een band te weeg, en het voelt ongelofelijk goed om tijd met hen door te brengen.
Na de middag wandelden we naar één van de grotere watervallen, en ondanks de extreme kou van het water sprongen we allemaal de waterval in. Ongelofelijk indrukwekkend, en iets om nooit meer te vergeten.

’s Avonds was het dan weer tijd voor een avondmaal, en na de afwas in de rivier werd aan elke uitwisselingsstudent gevraagd zijn of haar volkslied te zingen. Ik was natuurlijk de enige Belg en moest met de nodige twijfel mijn driekleur verdedigen. Ik herinnerde me gelukkig de tekst grotendeels, en bracht het er al bij al nog goed van af. Het feit dat niemand begreep wat ik zong droeg natuurlijk ook wel een beetje bij aan mijn succes. Toen alle volksliederen aan de beurt waren geweest, was iedereen klaar voor wat slaap op een oncomfortabel bed in een prachtige omgeving.
Zondagmorgen werden we vroeg gewekt, want het was tijd voor de hike uit de Canyon.
Na het afbreken van de tenten vertrokken we allemaal richting top. Hoewel het de tweede keer was dat we de wandeling deden, was iedereen nog steeds diep onder de indruk van de schoonheid van het landschap. We kwamen ogen te kort, en probeerden zoveel mogelijk te genieten van de omgeving. We waren op voorhand gewaarschuwd voor de “hike out”, en het valt niet te ontkennen dat het ongelofelijk lastig was. Vooral de laaste 2 mijl, die we in de brandende zon moesten wandelen, waren moordend. Eindelijk aangekomen op de top was iedereen ongelofelijk moe, maar o zo voldaan. Tijdens de rit richting Prescott was iedereen erg stil, grotendeels vermoeidheid, maar ook deels voldoening, want het was toch een hele prestatie voor ons allemaal.

Het weekend was in elk opzicht ongelofelijk geslaagd. Allereerst was er de prachtige omgeving van het adembenemende landschap. De foto’s die ik genomen hebben weerspiegelen slechts een deeltje van wat het hele gebied inhoudt, en ik hou er ongelofelijk mooie herinneringen aan over.
Maar wat de trip compleet maakte was zeker en vast het gezelschap. Meer dan 20 nationaliteiten samen geven duidelijk een heel aangenaam geheel, en de verbondenheid tussen de uitwisselingsstudenten was groot. Iedereen deelt (of althans, probeert) een deeltje van zijn of haar cultuur, en dat is ongelofelijk leuk om te ervaren. Ondertussen kan ik vloeken in zowat elke taal aanwezig, want dat blijkt toch de favoriet te zijn (mierda!).
’t Is ook leuk om een beetje te oefenen op vlak van talen, ik was bang dat al dat Engels m’n Frans had aangetast, maar voorlopig kan ik nog heel goed converseren met de Zwitsers en Fransen.
Jules, een Fransman uit Reims blijft maar lachen met het Belgische accent (dat ik blijkbaar niet heb) en met het feit dat elke Waal blijkbaar een zin afsluit met “une fois!”
Tegelijkertijd kan ik me ook kostelijk amuseren met hun schitterende accent wanneer ze Engels spreken (“I nied zie water!”). 

Ook mijn Spaans kwam eindelijk eens van pas, ook al zijn alle Spaanssprekenden hier van verschillende landen, wat verschillende accenten en woordenschat teweeg brengt.
Ook de Duitsers en Oostenrijkers versta ik grotendeels, maar spreken is een ander paar mouwen.. Ik hield wijselijk mijn mond, mijn mondeling examen Duits van afgelopen Juni zat te vers in mijn geheugen..
Het afscheid was natuurlijk niet makkelijk, over het weekend was er een echte band gecreëerd, en ik kijk er echt naar uit meer tijd door te brengen met de andere uitwisselingsstudenten.

Maandag was er sneller dan verwacht, en ondertussen zijn we al weer halverwege een schoolweek.
De tijd gaat hier erg snel, maar ik probeer vooral te genieten en van elke mogelijkheid gebruik te maken. Dit weekend ga ik met m’n Spaanse les richting Caborca, een zusterstad van Prescott.), en heet weekend daarna is Halloween weekend en dat is hier een big deal!
Al twee weken lang zijn de mensen hier bezig met decoraties en kostuums,  en hoewel Halloween normaalgezien niet aan mij besteed is, is het wel heel erg leuk om te zien, en ik kijk er zeker naar uit.

Op school gaat alles heel goed, m’n punten zijn erg goed (het niveau ligt wel heel wat lager) en ik ken al heel wat mensen in m’n verschillende classes.
Het is nog steeds wennen, en elke dag moet ik nog aanpassen aan het dagelijkse schoolleven. Dingen die voor Amerikanen heel gewoon zijn, zijn heel erg speciaal voor mij.
Laatst hadden we een drugscontrole gevolgd door een lockdown. Toen ik de krassen van drugshonden op de lockers zag verschoot ik toch weer even.
Ach, het hoort er allemaal bij en ik probeer te leren van elke dag.
Verder moet ik nog steeds gewoon worden aan de religie, en hoe belangrijk dat hier is.
Een atheïst is hier een zeldzaamheid (samen met Democraten), en ik moet erg vaak slik bij het horen van opinies en meningen. Op mijn school zijn er ook heel wat mormonen, en ook zij hebben erg strikte regels en uitgesproken meningen.

Ondertussen vergt het steeds meer moeite om Nederlands te typen en spreken, maar ik doe m’n best om jullie up te daten van wat hier gebeurt.
Ik weet dat het even geduurd heeft deze keer, en dat deze post erg lang is, maar voor gefeliciteerd voor diegenen die tot het einde van deze post hebben gelezen.

De komende weekends zijn erg druk, dus skype wordt een beetje moeilijk, maar mailtjes en dergelijke zijn altijd welkom (en worden heel erg geaprecieerd), ik probeer zo snel mogelijk te antwoorden!

Heel veel liefs,
Eva

New York, New York!

Tijd voor een nieuw berichtje vanuit Prescott, Arizona.
M’n vorige blogpost dateert van voor mijn tripje naar New York, dus ik ga m’n best doen om jullie een beetje up te daten.

Tijdens Labor day weekend was ’t weer tijd voor een hike (mijn host-dad is vastberaden om mijn conditie op peil te houden voor m’n kampeertrip in Havasu.) Samen me enkele vrienden van Joanna en Greg trokken we richting Granite Basin trail voor een wandeling. Opnieuw was ik heel erg onder de indruk van de natuur en de omgeving, Voor de locals is dat allemaal heel gewoon, je zou het kunnen vergelijken met een wandeling in Tillegembos voor ons, niets bijzonders dus.

De volgende dag was Labor day (geen mens die hier weet waarom dat juist gevierd wordt, maar goed), en ging ik met Kyra en Joanna shoppen. ’t Is altijd heel leuk om tijd met hen door te brengen, vandaar dat ik altijd heel er geniet van dit soort kleine dingen.

Ondertussen had Joanna ook beslist om een tripje naar New York city te organiseren.
Doordat zij stewardess is, is het voor haar heel gemakkelijk om vluchten te regelen, en ’t kost ook niet zo veel als normaal. New York City stond al jaren op mijn to do-list, en ik was dan ook heel blij dat ik nu eindelijk kon gaan. ’t Feit dat ik twee schooldagen moest missen deed er voor mij helemaal niet toe.

We vertrokken donderdagochtend heel vroeg, en na een paar problemen in Chicago met de tweede vlucht, kwamen we in de vroege avond aan in New York. Ik was onmiddellijk heel erg onder de indruk van de stad. Toen we van de luchthaven naar Manhattan reden (in een yellow cab natuurlijk) kon ik al onmiddellijk de indrukwekkende skyline van “the city that never sleeps” aanschouwen.
Ons hotel bevond zich één blok verwijderd van Times Square, we bevonden ons dus letterlijk in hartje New York. Nadat we alle bagage hadden gedumpt in het hotel, trokken we onmiddellijk de stad in voor “Fashion’s night out”, wat eigenlijk gewoon betekende dat de grote en bekende designers en winkels open waren tot in de late uurtjes, en heel wat celebrities uitnodigden om het grote publiek aan te trekken. Het was ongelofelijk druk, maar tussen de massa konden Kyra en ik toch nog Daniel Radcliffe spotten (voor de leken: Harry Potter). Moe en uitgeput van een lange dag, trokken we richting hotel, klaar voor een nieuwe dag in de meest indrukwekkende stad die ik ooit zag.

De volgende dag vertrokken we na een koffie bij Starbucks (die trouwens op elke hoek van elke street en avenue te vinden is) richting MoMA.
De wandeling richting het museum maakte voor mij heel erg duidelijk hoe groot en complex de stad is. Ik zag geen logica in de streets en avenues, maar Joanna, die er opgroeide, gidste ons moeiteloos richting onze bestemming. Na een bezoekje aan het museum wandelden we richting Rockefeller center. Na een korte lunch daar en een bezoekje aan enkele winkels (H&M is een zeldzaamheid geworden voor mij sinds ik hier ben) wandelde ik langs Central Park richting het Guggenheim museum. Het is zonder twijfel een van de mooiste museums die ik ooit bezocht heb, zowel de collectie als het gebouw zelf zijn ongelofelijk indrukwekkend, en ik genoot heel erg van mijn tijd daar. Ik wandelde terug door Central Park en ontmoette Kyra en Joanna opnieuw voor dinner. We moesten op tijd terug zijn want Joanna had ons die morgen verrast met tickets voor “Wicked” op Broadway. Ik ben geen grote musicalfan, maar ik moet toegeven dat “Wicked” een ongelofelijke indruk op me heeft nagelaten. De kostumering, het decor, de acteurs en hun zangtalenten, de choreografieën.. het vormde allemaal zo’n geweldig mooi geheel dat het zelfs een musical-leek als mezelf niet onberoerd kon laten.

De volgende dag was meteen ook onze laatste volledige dag.
Ik wandelde opnieuw door Central Park, genoot van een saxofoonspeler,  kleine eekhoorntjes en het zicht op een prachtige stad. Ik liep ook voorbij Metropolitan Museum of Art, ik had helaas geen tijd voor een bezoek, maar kon het toch niet weerstaan om even binnen te glippen. In de namiddag namen we de metro (een avontuur op zich) richting Ground Zero. Het was 10 september, en de beveiliging  was op dat moment immens.
Het is nog steeds heel duidelijk hoe dit leeft onder de Amerikanen, het is een trauma dat zich heeft genesteld in het collectief geheugen van deze maatschappij.
De brandweermannen, politieagenten en vrijwilligers die die dag hun leven gaven worden vereerd op elke mogelijke manier, en er wordt constant hulde gebracht aan “their heroes.”
Het was op zich een mooi gebeuren dat ik die dag mocht aanschouwen, en voor de allereerste keer ervoer ik een gevoel van sereniteit en bescheidenheid. Het leek alsof ground zero het bewijs is dat ook een supermacht als de VS zijn zwakke plek heeft. Het is daar, op Ground Zero, dat men zich bewust wordt van die zwakke plek.  Maar terzelfdertijd heerste er ook een gevoel van eendracht dat ik daarvoor zelden had gezien. Mijn bezoek aan Ground Zero zal me lang bijblijven, 't maakte een heel erg diepe indruk op me.
Na ground zero maakten we nog een grote wandeling in the Theater district, en na zicht op the Empire State Building, wat geshop en een dinner was het tijd om richting hotel te trekken.

De volgende dag vertrokken we al vroeg richting luchthaven, en na de gebruikelijke kop koffie was het ook voor ons tijd om the big Apple te verlaten (al was het met pijn in het hart om eerlijk te zijn.)
Kyra keek heel vreemd toen ik haar vroeg waarom de soldaten eerder op het vliegtuig mochten dan wij. “That’s because we support our troops!” Amerikanen zijn heel trots op zij die hun land dienen, en zijn bereid daar heel veel voor op te geven. Ik weet niet goed hoe ik me daar bij voel, voorlopig heb ‘k er erg gemengde gevoelens over om eerlijk te zijn. Maar goed, het patriotisme is blijkbaar deel van mij leven hier, en ik neem het er wel bij.

Moe en uitgeput kwamen we zondag weer aan in Prescott. Ik moet zeggen dat het werkelijk de meest indrukwekkende stad is die ik ooit gezien heb. Er is zoveel te zien, zoveel te doen..
Er heerst een soort gevoel van rusteloosheid, en ik denk dat de benaming “the city that never sleeps” heel er gepast is. Winkels en restaurants zijn open tot 2 a.m., auto’s en taxi’s rijden steeds heen in weer door het drukke verkeer, en het lijkt alsof de stad nooit stopt met bewegen en evolueren. Ik heb er ongelofelijk van genoten, en ik denk ook dat ik er heel erg veel heb van opgestoken.

De volgende dag was het weer tijd voor de orde van de dag, en moest ik weer vroeg op staan voor school. Om de gesneuvelden van 9/11 te herdenken hadden de Freshmen (vergelijkbaar met het derde middelbaar in België)  een ceremonie georganiseerd. Ter voorbereiding moest Student Council (waar ik nu dus lid van ben) 3009 vlaggetjes in de grond planten: één voor elke gesneuvelde op die bewuste dag. Het deed wel eventjes pijn toen ik die dag om 5u moest opstaan om de vlaggetjes op te zetten, maar het eindresultaat mocht er wel wezen en ik was toch blij dat ik iets van bijdrage had kunnen leveren. De ceremonie zelf was heel persoonlijk, enkele leerlingen hadden persoonlijke verliezen geleden op 9/11 en hun speeches waren heel erg ontroerend.
Ook hier werd duidelijk hoe diep de wonde van 9/11 nog steeds is, maar de boodschap die deze dag ook uitdraagt is een boodschap van hoop. Hoop dat het beter zal gaan, en hoop dat Amerika door samenwerking en eendracht (al dan niet militair) een veilige natie zal zijn voor iedereen.
Ik heb gemengde gevoelens bij die boodschap, maar het is ergens wel mooi om te zien hoe optimistisch iedereen hier (ondanks alles) nog steeds is.Verder verliep de week rustig en zonder veel noemenswaardige incidenten.

Dit weekend was het Arizona’s best fest, om het honderdjarig bestaan van de staat te vieren.
Dat gaat natuurlijk gepaard met heel wat vlaggengezwaai, patriotisme en “God bless America” –speeches. Er werd hier in Prescott heel wat georganiseerd gedurende het weekend, en het was blijkbaar een big deal voor de locals, want Prescott is en blijft een kleine stad.
Samen met enkele vriendinnen van school ging ik naar optredens van Navajo en Hopi indianen (de oorspronkelijke bewoners van de staat), reenactments van western taferelen, en een concert van Jordin Sparks. Voor mij was het allemaal heel leuk om te zien, vooral omdat het een cultuur is die ik niet (goed) ken.

Zaterdag was het ook weer tijd voor een hike, dit keer met nog twee andere uitwisselingsstudenten: Melisa uit Japan en Roxana uit Ecuador. Deze keer trokken we richting Oak Creek canyon, opniew erg indrukwekkend. Foto’s volgen!

Een vriendin van me nodigde me gisteren uit om mee te gaan naar de Youth Group van haar kerk.
Ikzelf geloof niet, en ik reken er ook niet op dat dat zal veranderen, maar ik kijk er wel heel erg naar uit om dat eens mee te maken. Een groot deel van het sociale leven van veel teenagers hier speelt zich af in en rond de kerk, relaties worden stop gezet omwille van verschillen in religies, en als je niet gelooft ben je een uitzondering. Heel erg anders dan bij ons dus..
We zien wel wat het geeft.

Ik moet afronden, want ondertussen vallen mijn ogen toe en morgen is er weer een nieuwe schooldag!
Iedereen die al post heeft gestuurd: heel erg bedankt! Sorry als ik jullie niet altijd persoonlijk bedank, bij deze probeer ik het toch een beetje goed te maken.
Ik probeer binnenkort ook eens echte post te versturen!
De beste manier om me te bereiken is nog steeds mail of facebook, ook al antwoord ik niet altijd even snel.

Veel liefs en leve de splitsing van BHV!
Eva

Arizona, I love you

Hallo daar!

Weer een weekje geleden dat ik een blog schreef, vandaar deze update.
Hier gaat alles nog steeds heel goed, zowel op school als bij m’n gastfamilie.
School wordt wel moeilijker, vooral de wetenschappen dan, ’t duurt vaak heel lang voor ik iets volledig beheers omdat de woordenschat zo specifiek is. Maar, alle begin is moeilijk en ik geef niet op.
Mijn familie is fantastisch, ik besef echt hoeveel geluk ik met hen heb.
Ik voel me hier ongelofelijk thuis, en ze doen heel veel om mij om m’n gemak te stellen.
Ook met mijn “broer en zus” gaat het heel goed, en ’t is heel leuk om tijd met hen door te brengen.
’t Is ook altijd heel schattig  als Garret, m’n gast-broer, mij trots voorstelt aan zijn vriendjes met de woorden: “This is Eva, my exchange student. She’s from Belgium.”
 Ze zijn ook allemaal ongelofelijk geïnteresseerd in België, en willen zoveel mogelijk bijleren. Voorlopig reikt hun Nederlandse  woordenschat nog niet verder dan Hallo, smakelijk en ongelofelijk, maar er wordt aan gewerkt. Iedereen is hier ook heel erg geïnteresseerd in de Belgische keuken, en dan vooral de wafels. Ik word toch lichtelijk onder druk gezet om m’n kookkunsten eens te showen. (Oma, als je dit leest, een recept is welkom!)

Greg, Joanna en ik

Vorig weekend was heel druk. Vrijdag was de eerste echt game, tegen  grote rivaal Bradshaw High School. Voor elke belangrijke game wordt er op school een Pep Assembly georganiseerd, en nu ik in Student Council zit, neem ik daar ook actief aan deel. ’t Is moeilijk om precies te beschrijven wat een Pep Assembly juist is, je moet het zien om het te geloven, ’t is vooral ongelofelijk groot en overweldigend en vooral heel luid. Het voornaamste idee is dat de hele school opgepept wordt om het football team zo veel mogelijk aan te moedigen.
Om dat doel te bereiken wordt letterlijk alles uit de kast gehaald. De cheerleaders presenteren hun ingewikkeldste choreografieën, de Marching Band speelt het schoollied, Show choir zingt het volkslied (en dat is, gezien de moeilijkheid van het volkslied geen evidentie. En JA JA, ik hield mijn mond, no worries), de football spelers tonen wat ze in hun mars hebben, en iedereen schreeuwt tussen door heel erg luid. Voor mij was het heel erg wennen, maar ’t is ongelofelijk om te zien hoe de school spirit hier leeft. Het grootste deel van de leerlingen was ook gekleed in de schoolkleuren, wat natuurlijk ook wel bijdraagt aan dat effect.

Na een drukke dag, was het ’s avonds tijd voor de game. Een uur voor de wedstrijd zaten “the bleachers” al helemaal vol, en ook hier kleurde Prescott High School weer helemaal blauw en goud.
Tot vijf minuten voor de wedstrijd scheen zon heel fel, maar eenmaal begonnen openden de hemelsluizen zich en werden we overvallen door een enorme regenbui.
 ’t Was alsof er een hogere macht mee gemoeid was. ’t Was de eerste keer in weken dat ik langer dan een uur buiten was, en het was ook meteen m’n eerste echte regenbui.
De wedstrijd op zich was heel leuk om te zien. Ik begreep er helemaal niks van, maar ik zag gaandeweg wel wanneer het onze beurt was om het team aan te moedigen.
’t Zag er naar uit dat we ingemaakt gingen worden, maar na een (volgens de kenners) indrukwekkende comeback, won Prescott High School met 39 tegen 21.

Diezelfde avond nog reden we richting Phoenix, waar de Outbound Orientation voor the Class of 2011-2012 gehouden werd. Zaterdagmorgen vertrokken we richting een plaatselijke High School en was het tijd om de andere uitwisselingsstudenten te ontmoeten.
De hele dag was gevuld met uiteenzettingen over de regels, wat we mogen verwachten (met als voornaamste aspect heimwee en aanpassingsproblemen) en het hetgeen van ons verwacht wordt, bijeenkomsten, verzekeringen en meer van dat soort formaliteiten..
’t Was heel boeiend om te zien wat ons allemaal te wachten staat. Rotary organiseert heel wat activiteiten voor de Outbound studenten (voor de leken, dat zijn wij.)
Binnenkort is er een hike gecombineerd met een camping tripje naar Havasu Falls (zeker eens googlen, heel mooi!), we trekken wat later ook richting de onvermijdelijke Grand Canyon, er is een Halloween feest georganiseerd (Halloween is BIG in Prescott), en begin Januari is er RYLA (een soort weekend waarbij jongeren leiderscapaciteiten worden aangeleerd door middel van team building en dergelijke, volgens velen het hoogtepunt van het jaar.)

Maar ook hier geldt “safe the best for last.” Om het jaar af te sluiten organiseert Rotary een train tour, die letterlijk rond de Verenigde Staten gaat. Alle grote steden worden bezocht, waaronder Seattle, Chicago, LA, New Orleans, NYC, Boston (voor het vuurwerk op 4 Juli) en ga zo maar door.
’t Is geen goedkope trip, maar Rotary raadt iedereen aan om fundraising (als er iets is waar ze goed in zijn, dan is het wel geld ophalen, voor gelijk welk doel) te doen om de nodige fondsen bijeen te krijgen. Mijn host familie en ik zijn momenteel bezig met de  nodige voorbereidingen, maar voor zij die ideetjes hebben, voel je vrij om ze te delen!

Na de oriëntatie was het tijd om elkaar wat beter te leren kennen, en werden we verwelkomd bij een Rotariër thuis voor een barbecue. ’t Was ongelofelijk aangenaam om ervaringen te delen met de andere studenten, en iedereen had de kans om de nodige frustraties en verschillen te delen.
Opvallend ook hoe gelijklopend die ervaringen zijn. Zo is iedereen ongelofelijk onder de indruk van de hoeveelheid melk die hier geconsumeerd wordt (letterlijk, bij elke maaltijd), en moeten velen onder ons nog steeds erg wennen aan het ritme en het klimaat.
Zondag was er dan nog een stukje oriëntatie in de school, en daarna was het alweer tijd af te sluiten.
Na de nodige foto’s en knuffels vertrok iedereen terug naar “huis”, vol goeie moed en zin om er weer tegen aan te gaan.

Alle uitwisselingsstudenten uit District 5490
Class of 2011 - 2012

Joanna nam Kyra en mij nog mee naar “the mall.” Na dinner in The Jungle Café (denk: Disneyland plus Amazonewoud plus restaurant) liepen we nog even rond in het winkelcentrum.
De opvallendste winkel was die met de kleedjes (als is het gebruik van een verkleinwoord hier niet echt gepast) die gedragen worden op prom. Als je ’t mij vraagt allemaal foeilelijk, het lijkt alsof de hoeveelheid glitter die op de jurk gesmeerd wordt recht evenredig is met de schoonheid ervan.
Ik ben snel gevlucht, de schittering van de halve ton glitters die in de winkel te vinden was bezorgde me hoofdpijn.
Toen we moe en voldaan terugkeerden naar Prescott kon ik genieten van het mooie landschap. Na een maand blijft het me nog steeds verbazen, en ik reken er niet op dat dat snel zal veranderen.

Deze week was weer goed gevuld, school wordt steeds drukker. Ik ben ondertussen ook lid van French Club, en zij vinden het natuurlijk geweldig om “a real Belgian girl” in hun club te hebben.
Die clubs worden ook allemaal heel serieus genomen, met een stemming en parlementaire procedure.

In student council zijn we druk bezig met de organisatie van Prom, en ik het blijft me verbazen hoe belangrijk dat hier is. Toen we de kostprijs van de zaal bespraken, kwamen bedragen van meer dan 10.000 dollar te sprake. Ik moest toch een slikken, zeker als je weet dat de ticketprijs oploopt tot meer dan 40 dollar per persoon. Maar goed, ’t is deel van het hele proces, en ik probeer er zoveel mogelijk van op te steken (ook al twijfel ik een beetje aan de educatieve doeleinden van het spenderen van dergelijke bedragen.)
Verder mag Prom ook niet in een hotel georganiseerd worden, door de aanwezigheid van te veel kamers en bedden en om de mogelijke Prom Babies te vermijden.
You gotta love those crazy Americans ;-)

Ik kan amper geloven dat ik hier al meer dan een maand ben. 't Is zo geweldig en overweldigend, elke dag leer ik weer bij, zowel op persoonlijk als op kennisvlak.
Elke dag besef ik weer hoeveel geluk ik wel niet heb om hier te zijn, en ik ben heel dankbaar voor alles dat me overkomt.

Zo, dat was het weer!
Ik ga slapen, morgen is het vrijdag en dit weekend is een extra lang weekend door Labor day.
Hopelijk zijn alle middelbare scholieren weer goed begonnen (ik ben al bijna een maand bezig, dus ik ben solidair!) en geniet iedereen die nog vakantie heeft er van.
Liefs, en tot op skype graag! (Stuur me een mailtje om af te spreken, ik kan enkel tijdens weekends door het tijdsverschil!)
Eva

Go badgers!

Tijd voor een nieuwe post!
Mijn eerste maand in Arizona is bijna voorbij, maar ik heb nog steeds het gevoel alsof ik hier nog maar net ben. De tijd vliegt!
Sorry dat het even geduurd heeft vooraleer deze post er kwam, maar ’t is echt ongelofelijk druk met school enzo.

Maar goed, er zijn weer een paar dingen veranderd. Mijn class US/AZ History is weggevallen (geen echte aanrader, hoewel het vak me wel erg interesseert), en werd vervangen door Student Council. Je kan het een beetje vergelijken met de zogenaamde leerlingenraad, met als enige verschil dat het hier als een echt vak wordt beschouwd eerder dan een randactiviteit voor de enkelingen die zo moedig zijn de taak op zich te nemen.
Vandaag had ik m’n eerste les Student Council, en ’t was heel aangenaam. Iedereen die in die klas zit is op één of andere manier verkozen ( behalve ik dan natuurlijk, ik ben “the foreigner”) en je merkt heel goed dat iedereen heel gedreven is om van de school een aangename plek te maken.
Student Council is voor heel wat verantwoordelijk. Zoals de organisatie van “Prom”, het grootste event in een High School jaar. Voor zij die niet weten wat het is, denk: meisjes opgedirkt in mooie (en minder mooie) kleedjes en hoge hakken, jongens in pak (inclusief das natuurlijk), alcoholvrije punch, slechte muziek, chique auto’s (ja, zelfs limousines.)
Verder staat Student Council ook in voor Pep Assembly, school t-shirts (àlles en iedereen heeft hier een speciaal t-shirt), posters die in de school gehangen worden, en nog heel wat in die trant

Het is heel leuk om te zien hoe die “School Spirit” hier leeft. De meeste leerlingen zijn heel trots op hun school en hebben ook het gevoel dat ze die moeten verdedigen (Go Badgers!).
Aanstaande zaterdag is de eerste “game” van het seizoen, en dan nog wel tegen onze grootste rivaal, de Bears van Bradshaw High School. In de aanloop naar die belangrijke game worden er heel wat dingen gedaan op school. De schoolkleuren (blauw en goud) zijn prominent aanwezig, posters met boodschappen als “Be there or be a bear!” moedigen alle leerlingen aan om zeker te komen, iedereen druk bezig met Pep Assembly, en de cheerleaders pronken met hun “Bring it on” t-shirts.
Ik kijk er erg naar uit om m’n eerste game te zien, want het is blijkbaar een heel belangrijk element van het schoolleven hier.

Morgen (woensdag) is “picture day.” Een big deal hier, want het zijn die foto’s die in het yearbook komen. Iedereen is dus al dagen bezig met outfits en aangepaste kapsels.
De meisjes besteden hier duidelijk heel wat meer aandacht aan hun uiterlijk, soms op het extreme af.
De lagen make-up onthullen vaak meer dan ze verbergen, en de hoeveelheid haarlak die hier opgesoupeerd wordt is immens naar mijn normen. Heel wat meisjes lopen tussen de lessen door richting toilet voor de nodige aanpassingen, en zelfs stijltangen worden meegebracht naar school. Ik laat het allemaal een beetje aan mij voorbij gaan en hou het liefst simpel (ik moet al vroeg genoeg opstaan om op tijd op school te zijn.)
Verder is het ook sign-up day voor alle clubs, en geloof me, er zijn er heel wat. "Future Leaders Of America" tot Math Club, en van Spanish Club tot PHS Republicans. (Ik mijd ze als de pest). Ik heb nog geen idee of ik me ga inschrijven, maar ’t lijkt me wel heel leuk.


De hele week zijn er ook audities voor de musical “I’m sorry the Bridge is out, You’ll have to spend the night.” Het is een leuke ervaring en ik steek er heel wat van op, maar ik reken niet op een rol.
Ook het theater, drama, en show choir (Glee-style) worden hier heel serieus genomen. De leraars verwachten kwaliteit en dat resulteert in heel wat goeie producties en prijzen (die schaamteloos worden uitgestald natuurlijk.)

Vorig weekend was ook heel leuk, nu ik al wat meer mensen ken word ik ook vaker uitgenodigd.
Zaterdag hadden enkele jongens een zogenaamde “slip ’n slide” geïnstalleerd (in principe gewoon plastic op de grond, overgoten met zeep en wat water, waarop je dan kan “slippen en sliden”)
Ook dat was heel leuk, al voel ik het nog in elke mogelijke spier die ik die dag heb gebruikt.

Ik heb echt het gevoel dat ik me al een beetje heb aangepast aan het Amerikaanse (school)leven,
al merk ik soms wel nog goed dat ik een “foreigner” ben.
Waar ik nog het meest aan moet wennen is het weer, het is hier zo ongelofelijk warm. Prescott wordt hier in Arizona beschouwd als een koeler gebied, maar holy cow, daar merk ik erg weinig van.
Gelukkig breng je het meeste van je tijd binnen door (Airconditioning is overal aanwezig, thank god).
Het weer is hier met momenten ook erg grillig. Net nog, toen we terugkeerden van drama audities, heb ik het begrip plaatselijke bui aan de lijve mogen ondervinden. Soms was er letterlijk een afstand van tien meter tussen de plaatsen waar het regende en waar niet. Heel vreemd allemaal.

Dit weekend wordt druk (Rotary oriëntatie in Phoenix met alle uitwisselingsstudenten uit het district) dus daarom probeer ik jullie nu een beetje op de hoogte te stellen.
Maar goed, er ligt hier nog een klein stapeltje huiswerk, dus ik sluit af.

Mailtjes en dergelijke zijn nog steeds welkom, en ook de brieven die ik tot nu toe heb ontvangen waren heel leuk. Liefs en een dikke knuffel voor iedereen,

Eva

I'm lovin it!

Ondertussen ben ik al een beetje gewoon aan het Amerikaanse leven, en kan ik wat meer tijd maken voor m’n blog. School is nu een week bezig, en nu ik al een beetje gewoon ben aan de routine kan er een beetje van “genieten.” Het Amerikaanse schoolleven is helemaal anders dan het schoolleven dat ik gewoon ben, en er zijn heel grote verschillen.

Om te beginnen is de indeling van het lessenrooster helemaal anders. Ik heb 6 “classes”, die ik elke dag van de week heb, steeds in dezelfde volgorde, volledig anders dan het rommelige lessenrooster dat ik gewoon was. Het is wel een leuke manier van werken, omdat je de tijd en de ruimte hebt om diep genoeg op dingen in te gaan, en omdat de leerkracht zich dan niet ongelofelijk moet haasten om de leerstof er door te jagen. Langs de andere kant gaat het dan met momenten wel héél erg traag, en krijg je soms het gevoel dat ze je willen bezig houden, eerder dan je iets bij te leren. Het heeft dus zowel voor- als nadelen. Zoals gezegd krijg je ook voor alles punten, en als je je huiswerk gemaakt hebt krijg je hoe dan ook al je punten, of je nu complete onzin hebt neergeschreven, of gewoon alles juist hebt. Het niveau ligt wel lager, en ondertussen heb ik mijn lessenrooster al twee keer veranderd.
Zowel m’n Engelse les als Geometry zijn aangepast, en ik volg nu een hoger niveau Engels en Algebra. Want zelfs voor een wiskunde-leek als mezelf waren de lessen geometrie te eenvoudig.
"Students, if AC = AB + BC, how would you find AB?", waarna een lange stilte volgde in de klas..
Nu ja, ’t is ook wel aangenaam dat ik me niet overdreven hard moet inspannen en dat ik ook kan genieten van m’n tijd hier. Spaans valt heel goed mee, al moet ik me soms wel aanpassen aan het zware accent dat de meeste Amerikanen hebben. Ook de rest van m’n “classes” zijn oké, met Drama als voorlopige favoriet. De kranige 63-jarige lerares met hilarische uitbarstingen en komische imitaties maakt ook van Drama een leuke les.

Maar er zijn nog heel wat verschillen. Waar onze school in Brugge volgestouwd stond met fietsen, beschikt Prescott High School over een immense parking, die grotendeels wordt bevolkt door de leerlingen. Zowat elke tiener boven de 16 heeft hier een eigen truck (want gewone auto’s, dat kennen ze hier niet.), en de “fietsenstalling” is gereduceerd tot een miezerig rekje met drie verdwaalde mountainbikes in. Ik verschiet telkens weer wanneer ik jongens en meisjes jonger dan mezelf in een truck zie stappen. Maar je kunt het ze ergens ook niet kwalijk nemen, alles is hier zo ver van elkaar verwijderd dat het bijna onmogelijk is om geen auto te hebben. ’t Is natuurlijk wel een treurige zaak voor ’t milieu.

Nog zoiets, ’t milieu! Ze zijn er allemaal heel fier op dat ze zich bewust zijn van “global warming”, maar recycleren? Ho maar! Alles gaat in één vuilbak, plastic, blikjes, papier,..
Op een litertje meer of minder “gas” wordt ook niet gekeken, en men rijdt in ‘t wilde weg.
Ik doe zoveel mogelijk m’n best om toch een beetje te recycleren, met wisselend succes..

Verder zijn er nog heel wat kleine verschillen in vergelijking met het Belgische schoolleven.
Zo wordt er elke dag, na second period, tijd gemaakt voor “The Pledge of Allegiance,” waarbij elke leerling rechtstaat en zich naar de Amerikaanse vlag richt (want die is aanwezig in elk lokaal, geen uitzonderingen.) Als uitwisselingsstudent word ik niet verwacht hier aan mee te doen, maar uit respect sta ik toch recht. ’t Is heel vreemd om te zien hoe trots de meeste Amerikanen zijn op hun land, en ze zijn ook niet bang dat te uiten. Leerlingen in t-shirts met opschriften als “One nation under God” en "Proud to be American" zijn geen uitzonderingen, iets wat ik de Belgische jeugd toch niet onmiddellijk zie doen.

Ook het element God is hier heel sterk aanwezig. Het doet er niet echt toe waarin je gelooft, en hoe je dat beleeft, als je maar gelooft. Bijna iedereen is aangesloten bij een kerk, en ook de jongeren zijn er heel erg in betrokken. Iets wat ik de Belgische jeugd ook niet echt onmiddellijk zie doen (mezelf inbegrepen.)

Als ze geen trouw zweren aan God, dan doen ze dat wel aan het leger. Ik denk dat het opnieuw dat patriottistische element is dat bovenkomt, want heel wat jonger zijn (nu al) erg betrokken in het leger. Jongens met gemillimeterd haar, legerbroeken en US Army tshirts paraderen trots door de gangen, en er zijn speciale ASLA-classes voor jongeren die van plan zijn in het leger te gaan na High School. Slogans als “Lead, follow or get out!” laten dan erg weinig aan de verbeelding over..

En dat ik in de staat van de cowboys ben beland zal ik ook geweten hebben. Heel wat jongeren lopen rond met cowboyboots en hoeden, en doen na school aan rodeo. Jammer genoeg heb ik ook al kunnen kennis maken met de redneck mentaliteit die hier vaak nog overheerst. Mijn gastouders zijn grote Obama-aanhangers, maar dat geldt lang niet voor iedereen. Volgens velen is Obama de duivel, en auto’s vol Sarah 2012!-stickers zijn geen uitzondering, oud-president Ronald Reagan wordt hier door velen bewonderd, en televisieshows als Glee worden gehaat en bekritiseert vanwege de mogelijke aanwezigheid van “gay people.”
Voor mij is dit nogal confronterend, maar ik meestal zwijg ik wijselijk en hou ik braafjes mijn mond.

Een ander interessant element is het eten. Naar mijn mening is hun houding er tegen over heel ambigue. Langs de ene kant doen ze er alles aan om alles fat-free en low in sodium te maken (het doet er dan niet toe dat het eten bomvol suikers zit), maar langs de andere kant maakt bijna iedereen gretig gebruik van het uitgebreide aanbod aan fastfood (en liefst via de drive-through als het even kan.) Je kan ook overal eten, en iedereen is ook constant aan het eten.
Heel vreemd allemaal..

Verder ben ik nog steeds “the girl from Belgium.” Wanneer het ter sprake komt dat ik uit Europa (het equivalent van het beloofde land voor veel Amerikanen), is de eerste reactie meestal “Awesome!” of iets gelijkaardigs. Iedereen is geïnteresseerd, maar niemand lijkt te weten waar België nu eigenlijk is. “So, Belgium is in France right?” is een zin die ik al een paar keer heb mogen horen, en velen vragen of ik “Belgian” spreek. Als ik dan zeg dat ik meer dan één taal spreekt, valt hun mond open van verbazing..”Amaaaaaazing!”

Voorlopig geniet ik heel erg van de nieuwe ervaringen en de nieuwe indrukken die op me af komen. Ik probeer zoveel mogelijk te doen, en voorlopig lukt dat heel goed. Mijn gastfamilie is geweldig, en ik heb echt het gevoel dat ik hier thuis ben. Hun gastvrijheid is heel aangenaam, en ze helpen me ongelofelijk goed met alles.

Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik het thuisfront niet een klein beetje mis! Mailtjes, kaartjes, telegrammen en postduiven zijn nog steeds welkom op het volgende adres:

7499 Summit View Drive
Prescott Valley
Arizona, 86315
USA

Dat was het voor vandaag, sorry dat het even geduurd heeft voor er een nieuwe post kwam, maar ik wil jullie ook niet om de haverklap lastig vallen met een paar regeltjes over hoe leuk school was vandaag.

Good luck voor de studenten met herexamens, enjoy voor de studenten zonder herexamens en de pas afgestudeerden, en veel liefs en een dikke knuffel voor iedereen.

Eva

"Hi I'm Eva, the exchange student from Belgium."

Hallo daar!
Al weer eventjes geleden dat ik iets gepost heb, ’t is weer heel druk geweest.
Een paar dagen geleden zijn we naar Jerome geweest, een oude mijnstad, vol bars, saloons en winkeltjes met wat ze hier “art” noemen. Naar mijn bescheiden mening spuuglelijk, maar ze vinden het allemaal “awesome!” Na een bezoekje aan de Mall, een hike in de Dells, een barbecue bij vrienden van mijn gastouders en een bezoekje van enkele High School-students, was het tijd voor belangrijkere zaken, zijnde: school!
Woensdag 3 augustus was het zover, mijn eerste schooldag op een echte Amerikaanse High School.
Lichtelijk nerveus, en vergezeld van een bruin lunchzakje en een lessenrooster werd ik, zoals van een Amerikaanse tiener zonder auto verwacht wordt, gedropt aan de school.
Na een lang en vermoeiend gevecht met mijn locker vertrok ik richting mijn eerste lessen.
Tot nu toe valt alles heel goed mee, en ik kan alles volgen. Het enige dat me een beetje stoort is ’t feit dat de meeste mensen in mijn klas vaak jonger zijn dan mij, maar daar valt natuurlijk weinig aan te doen en ik zal er wel gewoon aan worden. De lessen Engels zijn aangenaam, al beschrijft de leerkracht zijn lessen zelf als een “necessary evil.” Spaans was een verademing (zeker na twee jaar Señora Vyncke), en ’t feit dat ik goed kon volgen stelde me gerust. Drama viel veel beter dan verwacht, en de belangrijkste vaardigheid die de lerares ons wil meegeven is voornamelijk voor publiek spreken. Iets waar ik heel tevreden mee ben, aangezien me dat wel belangrijk lijkt. US/AZ History is een verplichte les voor uitwisselingsstudenten, maar ’t is een vak dat me wel heel erg boeit. Mijn kennis van VSA is voorlopig nog redelijk beperkt, maar toen ik als enige in mijn groepje van vier de buurstaten van Arizona kon opnoemen was ik toch wel weer gerustgesteld. Anatomy en Geometry vallen goed mee, in tegenstelling tot wat ik verwacht had. ’t Enige vervelende voor mij is ’t feit dat ik het zogenaamde “vakjargon” nog niet echt beheers, heel wat dingen weet ik wel maar kan ik niet uitleggen omdat ik er de juiste woorden niet voor ken.

Over ’t algemeen valt het wel op dat het niveau toch opmerkelijk lager ligt, ’t gaat allemaal heel traag en als de leerkracht zijn leerstof voor dat lesuur heeft afgewerkt stopt hij/zijn gewoon, waarna de leerlingen vrij zijn te doen wat ze willen, zelfs als er nog 20 minuten van de les overblijven.
Ze zijn ook heel vrijgevig met punten en credits. “Je hebt je formulier mee? Mooi, 50 extra punten.”Wat ook jammer is, is ’t feit dat je geen echte “klas” hebt, je kiest zelf je “classes” en dus zit je ieder uur in een andere groep. Maar langs de andere kant is dat ook wel positief, er zijn heel wat mensen om te leren kennen. 

Het beeld dat gecreëerd wordt in Amerikaanse films klopt grotendeels, zij het dan ietwat overdreven.
De gele schoolbussen, het sportveld, de cheerleaders, de kast vol sporttrofeeën, de baseball spelers die door de gang lopen (inclusief brede schouders en lelijke t-shirts!).. Het is er allemaal aanwezig.
Een meisje vertelde me vandaag over “homecoming”, een belangrijk evenement in een High School, en iets waar ik ook heel erg naar uitkijk. Dat wordt dan ook mijn eerste echte "dance"

Dat was het voorlopig, ik hou jullie op de hoogte!
Liefs 

"Let's go for a hike, guys!"

 “Let’s go for a hike, guys!”

Gisteren (vrijdag) was de “orientation” voor nieuwe leerlingen op Prescott High School.
’t Was weer heel overweldigend, na een introductie, rondleidingen, lunch (BWEIK) en het doorlopen van je lessenrooster, volgde mijn meeste schokerende ervaring tot nu toe: pep rally (voor zij die niet weten wat het is: http://en.wikipedia.org/wiki/Pep_rally). Het was immens, en volledig over the top.
De schoolband speelde het schoollied, terwijl een groot deel van de leerlingen luid meezong (“All hail to Prescott High School! Prescott must win!” De rest laat ik aan jullie verbeelding over). De cheerleaders vlogen door de lucht en deden onmogelijke choreografieën, een moedige leerling zong het Amerikaanse volkslied (inclusief hand op de borst natuurlijk) en tussen de cheerleaders door vlogen ook enkele vlaggen. Heel vreemd allemaal. Maar  het hoort wel echt bij het Amerikaanse schoolleven, er zullen er wel nog meer volgen. 

Vandaag werd ik al vroeg gewekt met de woorden “Let’s go for a hike, guys!”. Weinig keus dus!
Na ongeveer twintig minuutjes met de auto kwamen we aan bij de zogenaamde Dells (zie foto’s).
Samen met m’n gastgezin beklommen we de rotsen, voor hun heel gewoon, voor mij heel indrukwekkend.
Voor de locals stelt dit niet zo heel veel voor, "wait until you get to see the Grand Canyon honey."

Morgen gaan we eten bij vrienden van mijn gastouders, en maandag komen er een paar Highschool Juniors en Seniors langs om kennis te maken.

Bye! 

Bigger is still better

Tijd voor m’n tweede blogpost! Ik ben ondertussen al een beetje aangepast aan het ritme en de omgeving, en ik kan echt genieten van elk moment. 

We hebben de laatste twee dagen weer vanalles gedaan. Dinsdag ben ik voor de eerste keer naar een Rotary meeting geweest, die plaatsvond de oudste Saloon van de stad, heel authentiek, net alsof je een westernfilm binnenstap. De leden van de club waren vooral ouder, en ze vertelden me allemaal verhalen over hun jeugd, heel grappig allemaal. Er was zelfs nog een stiekeme cowboy die onder z’n chique broek een paar cowboyboots droeg.

’s Avonds kon ‘k nog maar eens de “bigger is better” mentaliteit ervaren, deze keer in de cinema, waar ik samen met m’n gastgezin naar de laatste Harry Potter film ben gaan kijken. Garret ging verkleed als Harry (compleet met bril en litteken), en Kyra, die de film als 4 keer gezien had, ging gewoon nog eens mee. De cinema, de popcorn en de cola-bekers waren opnieuw enorm, ik denk dat dat iets zal zijn waar ik aan zal moeten wennen. Na een tweede Rotary meeting vanmorgen (6u45!) gingen we (na een cappuccino bij Starbucks) richting school, waar alles uiteindelijk geregeld is.
’t Was allemaal heel indrukwekkend, maar iedereen was heel vriendelijk en heeft me heel goed geholpen. ’t Eerste dat geregeld moest worden was m’n lessenrooster, waarbij ik zelf een deel van m’n vakken mocht kiezen, uiteindelijk is dat geworden: Engels, Advanced Spanish, Human Anatomy/Physiology (HELP!), Drama (blijkbaar een aanrader, maar ik ben nog een beetje sceptisch), US/AZ History, en Geometry (HELP²!). We zien wel hoe dat allemaal uitdraait, veranderen kan nog steeds. Ik heb ook al m’n boeken (ze zijn immens, en wegen kilo’s, leve lockers!), m’n Student-ID (iedereen is verplicht er eentje te dragen), en een locker.
Vrijdag mag ‘k meelopen met de “sophomore orientation”, een soort oriëntatie voor eerste jaars op High School. Ik hoop dat dat een beetje helpt want voorlopig zie ik geen echte logica in de gangen en lokalen!

’s Middags zijn we richting Phoenix gereden, een heel leuke stad, maar immens warm (ongeveer 40°, zoniet meer). Uit de auto stappen is alsof je een oven binnenwandelt, en voor een koubloedige Belg als mezelf is dat natuurlijk niet ideaal. Gelukkig doe je bijna alles binnen, en is de tijd buiten redelijk beperkt. Ik heb ook m’n eerste echt Amerikaanse “mall” ervaring gehad, redelijk indrukwekkend, maar wel heel leuk. Na een paar uurtjes shoppen met m’n pseudo-zus keerden we terug naar Prescott, waar ik nu aan deze post werk.

Elke dag komen er nog steeds nieuwe dingen op me af, en er zijn nog steeds heel wat dingen waar ik gewoon aan moet raken: ’t feit dat je hier zelf verantwoordelijk bent voor je eten, de afstanden, de eenheden, het accent (vooral van die oude cowboys, holy cow!) en vooral (en dit klinkt misschien heel raar) de vriendelijkheid van de mensen hier. Waar je ook gaat, ’t eerste dat je gevraagd wordt is onmiddellijk “hi, how are you doing today” of iets gelijkaardig. Ook in winkels schieten ze je onmiddellijk te hulp, en wat je ook vraagt, ze zullen er alles aan doen om je te helpen. Voor een nuchtere belg die de down-to-earth-mentaliteit gewoon is, is dat natuurlijk even aanpassen, maar ’t is een aangename aanpassing.

Zo, dat was ’t voor vandaag! Ik hou jullie op de hoogte.
Take care

Aangekomen!

Aangekomen!

’t Is hier nu bijna 20u, maandag 25 juli en ik vind eindelijk een gaatje om een eerste echte blogpost te maken.
Na een lange vlucht ben ik eindelijk aangekomen, alles ging vlot, de security (iets waar ik echt mee in zat) viel echt goed mee, gewoon m’n paspoort tonen en vingerafdrukken, en dat was ‘t.
Joanna en Kyra, m’n gastmoeder en –zus, stonden klaar op de luchthaves, dus dat was ook heel leuk.
’t is hier wel ongelofelijk HEET. Toen ‘k toekwam in Phoenix was ’t bijna 40 graden, maar hoe dichter we bij Prescott kwamen hoe koeler het werd dus dat was wel heel aangenaam.

De rit richting Prescott (Valley) was echt schokerend en verhelderend tegelijkertijd. Er zijn echt veel dingen die onmiddellijk opvielen. Ten eerste, de auto’s, ze zij gigàntisch, echt je hebt bijna een trapje nodig om erin te raken. En alles wordt ook per auto gedaan, je ziet bijna niemand op straat wandelen, en iedereen rijdt rond in hun halve vrachtwagen. Er is ook overal eten, veel fastfood ook, echt op elke hoek vind je een Starbucks (Prescott alleen heeft er drie), McDonalds, Taco Bell.. En allemaal drive through natuurlijk, want beeld je in dat je uit de auto moest. De wegen hier zijn zo groot, zo breed en ’t landschap is extreem gevarieerd, rotsen, bergen, gras.. alles!
Je kan eigenlijk ook gewoon zeggen dat alles groot is, van de cola light flesjes tot Wal Mart, van Starbucks tot de gemiddelde Amerikaanse derrière, alles is immens.

Vandaag hebben we allemaal praktische dingen gedaan, ik heb een bankrekening geopend, (wat een heel gedoe was, ze aanvaardden m’n identiteitskaart niet, maar m’n bankkaart wel.. heel vreemd allemaal.)
We zijn ook naar YMCA geweest (een soort sportcentrum met een zwembad, fitness, danslessen etc..) daar heb ik nu ook een lidmaatschap voor (inclusief lidkaart met afschuwelijke foto, die jetlag doet me geen goed!), we zijn ook naar Wal Mart geweest voor schoolspullen enzo, (ook schokerend om eerlijk te zijn), naar het toeristenbureau van de stad (plannetjes en informatie..) en ook naar m’n toekomstige school. Ik kan niet ontkennen dat dat wel een diepe indruk op me heeft nagelaten, ’t is echt nog véél groter dan ik me had kunnen voorstellen (ongeveer 2000 leerlingen.) Ik werd heel vriendelijk onthaald door de mensen daar, dus ‘k heb er wel een goed gevoel bij. ’t Is helemaal zoals in de films, de lockers, de trofeeën, de lokalen, het sportveld..
De familie is geweldig, ze zijn zo vriendelijk en begrijpend, ik besef echt dat ik heel veel geluk heb. Kyra, de dochter is echt heel leuk, en 'k denk dat we nog heel goeie vrienden gaan worden, Greg, de vader is precies recht uit een actie-film gewandeld, plus hij is hilarisch en sarcastisch, Garret, 't zoontje is geweldig, echt heel schattig en actief. En Joanna is echt zooooo lief, ze vraagt constant of ik iets nodig heb, of ik niet te moe ben.. M'n kamertje is supergezellig en ik heb echt alles wat ik nodig heb.

't Is allemaal heel vreemd voor me, want ik ben precies een lokale celebrity, mensen stellen me duizenden vragen, echt grappig en wel leuk. Ik merk wel dat er nog veel dingen zijn waar ik me nog aan zal moeten aanpassen, vaak zijn dat gewoon kleine dingetjes. Bijvoorbeeld, notaties en eenheden (temperatuur, afstanden, datum..) Vandaag in de bank zorgde dat zelfs voor heel wat verwarring, omdat de datum op m’n paspoort anders geschreven staat dan hier gebruikelijk is, en de man aan ’t bureau was helemaal verward.. Ook aan ’t feit dat je hier gewoon instaat voor je eigen eten is even wennen, hier is ’t de gewoonte dat je gewoon iets neemt uit de frigo als je honger hebt, maar Joanna zorgt er wel voor dat ik op tijd eet zodat ik niet verhonger. En het is ook niét normaal hoeveel water ik al gedronken heb sinds ik aangekomen ben, ik heb constant het gevoel dat ik drie marathons heb gelopen zonder ook maar een slokje water. ’t Is echt heel droog hier en dat voel je echt op verschillende manieren…

Oké, dat is ’t voor vandaag!
Ik moet afsluiten, want ik ben heel moe en ik probeer zoveel mogelijk slaap in te halen.

Ik hou jullie op de hoogte, (facebook)mailtjes (eva.cardinael@hotmail.com) zijn altijd welkom, ik hoor graag iets van ’t thuisfront. Vergeet niet dat ik niet bereikbaar ben op m’n GSM, die is nog in België.
Geef me ook eens door wanneer ’t juist past om te skypen voor de geïnteresseerden. (Hou wel rekening met het tijdsverschil!)

Liefs!