I'm still alive!

Hallo daar!
Eerst en vooral, sorry dat het zo lang geduurd heeft vooraleer een nieuwe blog postte.
Het is hier een beetje rustiger geworden, en ik wil jullie ook niet vervelen met blogpost vol nutteloze details. M’n vorige post dateert van zo’n drie weken geleden, dus ik ga proberen jullie een beetje up te daten. Ik merk ondertussen ook dat het steeds moeilijker is om Nederlands te typen, al dat Engels heeft toch wel een serieuze invloed !
 
De weken na Best fest waren gevuld met voorbereidingen voor homecoming (hierover later meer), en ik bleef vaak langer op school om decoraties te maken. Samen met het Student Council team probeerden we het event zo goed mogelijk voor te bereiden.
Ik ben ongelofelijk blij dat ‘k lid ben kunnen worden van Student Council, ’t is echt de perfecte manier om betrokken te raken bij het hele schoolgebeuren en het geeft me voordelen die ik normaalgezien niet zou krijgen.

Een van de vereisten voor Student Council is vijf uur community service. Via m’n lerares kwam ik in contact met een organisatie die een jaarlijkse “Veteran Stand Down” organiseert.
Het komt er op neer dat er één maal per jaar een dag georganiseerd wordt waarop alle dakloze  en kansarme veteranen een heleboel diensten worden aangeboden voor veteranen: kleren, slaapzakken, ziekteverzekering, een kapper..
Het zijn allemaal heel kleine dingen, maar het was duidelijk hoeveel dit betekende voor iedereen die er gebruik van kon maken. Ik was ongelofelijk onder de indruk van de betrokkenheid van de mensen die er aanwezig waren, iedereen was vastberaden om de veteranen te helpen, op welke manier dan ook. De verscheidenheid aan veteranen was ook immens, en ik werd opeens weer met m’n neus op de feiten gedrukt:  Amerika is en blijft een land dat altijd en overal betrokken is (geweest) in oorlogen. Vandaag de dag zijn ze  nog steeds druk bezig met het rekruteren van nieuwe krachten, maar het lijkt er op dat de veteranen die hun land eerder dienden, erg vaak vergeten worden en als “onbruikbaar” gezien worden. Heel wat veteranen die terugkeren van oorlogsgebied hebben immense trauma’s opgelopen, en naast de fysieke pijn en letsels, zijn velen van hen ook mentaal ook een ander mens dan voordien. Pijnlijk om te zien hoe men dit deel van de samenleving blijkbaar heel vaak vergeet, ik was dan ook blij dat ik een beetje kon helpen in dit mooie initiatief.

Het volgende event was homecoming, waarbij het er op neer komt is dat de footballplayers (hier lokale celebrities) op een speciale manier geëerd worden. Het idee van homecoming is om de footballspelers klaar te stomen voor het seizoen, en het is vaak ook de eerste homegame. Maar een meisje uit Student Council vertelde me dat het eigenlijk gewoon de eerste game is waarvan de coach overtuigd is dat het team de wedstrijd kan winnen.  Zoals het van Amerikanen verwacht wordt, gaan ze ook hier volledig “over the top.”  Een volledige week lang (spirit week genaamd) wordt er vanallles gedaan om de school op te peppen voor “the game.” 

De hele week lang wordt van de leerlingen verwacht ze te verkleden, en dit volgens vooraf opgestelde thema’s. Bij het verkleden horen ook hallway decorations, waarbij elke “class” (freshmen, sophomores, juniors en seniors) een gang op zich neemt en die op gepaste wijze decoreert (volgens één van de thema’s). De thema’s van dit jaar waren, Tourists, Sock Hop (50s), Western en Greek and Roman. Op het einde van de week volgde dan “blue and gold day, waarop iedereen de schoolkleuren draagt (de één al wat extremer dan de ander.)
Op woensdagavond was er een parade, elke class zorgde voor een float (weer volgens een thema), de cheerleaders huppelden en dansten er vrolijk op los, de marching band gaf het beste van zichzelf en als kers op de taart werden de footballplayers rondgereden op een brandweerwagen.
De hele stad was opgetrommeld, en langs het parcours stonden heel wat inwoners van Prescott.
Heel leuk om te zien hoe de gemeenschap hier zo betrokken is in het schoolleven.
Na de parade was er een kampvuur, waarbij een beeld de mascotte van de tegenstander verbrand werd, als teken van de aankomende overwinning.
Vrijdag was het dan tijd voor pep assembly en de footballwedstrijd, die gelukkig gewonnen werd door het PHS team.

Tijdens “halftime” was het ook tijd voor de bekendmaking van de winnaar van homecoming King en Queen. Gedurende homecoming week werd van de leerlingen gevraagd te stemmen voor hun homecoming royalty, en dat is eigenlijk vooral een populariteitsverkiezing, waarbij iedereen een jongen en meisje kiest uit zijn/haar class. De genomineerden zorgen dan voor een kort nummer tijdens Pep Assembly (vol-ledig over the top, maar wel heel leuk), waarna de leerlingen dan opnieuw moeten stemmen voor hun favoriet.
Tijdens halltime werd dan uiteindelijk bekend gemaakt wie de uitverkorenen waren, tussen de marching band, de vlaggenzwaaiers en de cheerleaders door. Na de bekendmaking werden de winnaars rondgereden in een golfkarretje, waarna het spel weer hervat werd.
Na de wedstrijd was er nog een “dance”, en om 11 uur werd alles afgesloten en was ook homecoming weer voorbij.

Onmiddellijk na homecoming volgde “fall break”, wat overeenkomt met onze herfstvakantie. Aangezien school hier al meer dan twee maanden bezig was, was een pauze toch wel welkom.
De eerste dagen waren gevuld met een shoppingtripje naar Phoenix, wat tijd met de uitwisselingsstudenten, nachtelijke bezoeken aan Walmart (open 24/7) en diner in een “Italiaans” (kuch) restaurantje met een paar meisjes uit m’n Drama les.

Op donderdag was het dan tijd voor een nieuwe activiteit met Rotary: een driedaagse hike in het Grand Canyon gebied, meerbepaald richting de watervallen van Havasupai.  Samen met een stuk of 20 uitwisselingsstudenten uit alle uithoeken van de wereld trokken we donderdagavond richting Seligman, waar we een nacht doorbrachten in een motel op de legendarische “route 66.” Na een vroeg ontbijt reden we nog een uurtje in een gigantische van, tot we uiteindelijk aankwamen aan het begin van onze route.
Voorzien van een camelbag, wandelschoenen en portie goeie moed vertrokken we voor een lange hike (11 mijl ofwel 18 km), helemaal tot aan de camp site waar we twee nachten zouden doorbrengen. De wandeling op zich was adembenemend, en heeft een heel diepe indruk op me nagelaten. Heel bijzonder om te zien wat de natuur allemaal kan creëren. De ongereptheid was ongelofelijk, en ik genoot van elk moment.

Gelukkig werd onze bagage naar beneden gebracht door  paarden en muilezels, want de wandeling op zich was erg lastig. Toen we uiteindelijk aankwamen in het dorpje (inclusief school en helikopterlandingsbaan) kon ik ook voor het eerst echte Native Americans aanschouwen. 

Wat me opviel was de grote armoede waarin velen onder hen verkeren. Bijna iedereen in het dorp leeft van het toerisme en de wandelaars die door het dorp passeren.
Een mijl verder konden we dan uiteindelijk ook de Havasu Falls aanschouwen,  en dat was werkelijk de perfecte afsluiter voor de hike. Het water was zo helder en zuiver, en de omgeving was zo mooi dat iedereen er toch even stil van werd, na een gigantische hoeveelheid trokken we richting onze campsite, waar onze tenten werden opgezet.
Iedereen was ongelofelijk uitgeput, en na een welgekomen avondmaal vielen we allemaal uitgeput neer in onze tenten. De volgende ochtend werden we wakker met het geluid van een kabbelende rivier op de achtergrond, en na een primitief ontbijt en een wasbeurt in de rivier konden we de dag weer aanvangen. De sfeer in de groep was vanaf de eerste minuut geweldig, en om de één of andere reden klikt het ongelofelijk goed met de andere uitwisselingsstudenten.
Het feit dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten, brengt onmiddellijk een band te weeg, en het voelt ongelofelijk goed om tijd met hen door te brengen.
Na de middag wandelden we naar één van de grotere watervallen, en ondanks de extreme kou van het water sprongen we allemaal de waterval in. Ongelofelijk indrukwekkend, en iets om nooit meer te vergeten.

’s Avonds was het dan weer tijd voor een avondmaal, en na de afwas in de rivier werd aan elke uitwisselingsstudent gevraagd zijn of haar volkslied te zingen. Ik was natuurlijk de enige Belg en moest met de nodige twijfel mijn driekleur verdedigen. Ik herinnerde me gelukkig de tekst grotendeels, en bracht het er al bij al nog goed van af. Het feit dat niemand begreep wat ik zong droeg natuurlijk ook wel een beetje bij aan mijn succes. Toen alle volksliederen aan de beurt waren geweest, was iedereen klaar voor wat slaap op een oncomfortabel bed in een prachtige omgeving.
Zondagmorgen werden we vroeg gewekt, want het was tijd voor de hike uit de Canyon.
Na het afbreken van de tenten vertrokken we allemaal richting top. Hoewel het de tweede keer was dat we de wandeling deden, was iedereen nog steeds diep onder de indruk van de schoonheid van het landschap. We kwamen ogen te kort, en probeerden zoveel mogelijk te genieten van de omgeving. We waren op voorhand gewaarschuwd voor de “hike out”, en het valt niet te ontkennen dat het ongelofelijk lastig was. Vooral de laaste 2 mijl, die we in de brandende zon moesten wandelen, waren moordend. Eindelijk aangekomen op de top was iedereen ongelofelijk moe, maar o zo voldaan. Tijdens de rit richting Prescott was iedereen erg stil, grotendeels vermoeidheid, maar ook deels voldoening, want het was toch een hele prestatie voor ons allemaal.

Het weekend was in elk opzicht ongelofelijk geslaagd. Allereerst was er de prachtige omgeving van het adembenemende landschap. De foto’s die ik genomen hebben weerspiegelen slechts een deeltje van wat het hele gebied inhoudt, en ik hou er ongelofelijk mooie herinneringen aan over.
Maar wat de trip compleet maakte was zeker en vast het gezelschap. Meer dan 20 nationaliteiten samen geven duidelijk een heel aangenaam geheel, en de verbondenheid tussen de uitwisselingsstudenten was groot. Iedereen deelt (of althans, probeert) een deeltje van zijn of haar cultuur, en dat is ongelofelijk leuk om te ervaren. Ondertussen kan ik vloeken in zowat elke taal aanwezig, want dat blijkt toch de favoriet te zijn (mierda!).
’t Is ook leuk om een beetje te oefenen op vlak van talen, ik was bang dat al dat Engels m’n Frans had aangetast, maar voorlopig kan ik nog heel goed converseren met de Zwitsers en Fransen.
Jules, een Fransman uit Reims blijft maar lachen met het Belgische accent (dat ik blijkbaar niet heb) en met het feit dat elke Waal blijkbaar een zin afsluit met “une fois!”
Tegelijkertijd kan ik me ook kostelijk amuseren met hun schitterende accent wanneer ze Engels spreken (“I nied zie water!”). 

Ook mijn Spaans kwam eindelijk eens van pas, ook al zijn alle Spaanssprekenden hier van verschillende landen, wat verschillende accenten en woordenschat teweeg brengt.
Ook de Duitsers en Oostenrijkers versta ik grotendeels, maar spreken is een ander paar mouwen.. Ik hield wijselijk mijn mond, mijn mondeling examen Duits van afgelopen Juni zat te vers in mijn geheugen..
Het afscheid was natuurlijk niet makkelijk, over het weekend was er een echte band gecreëerd, en ik kijk er echt naar uit meer tijd door te brengen met de andere uitwisselingsstudenten.

Maandag was er sneller dan verwacht, en ondertussen zijn we al weer halverwege een schoolweek.
De tijd gaat hier erg snel, maar ik probeer vooral te genieten en van elke mogelijkheid gebruik te maken. Dit weekend ga ik met m’n Spaanse les richting Caborca, een zusterstad van Prescott.), en heet weekend daarna is Halloween weekend en dat is hier een big deal!
Al twee weken lang zijn de mensen hier bezig met decoraties en kostuums,  en hoewel Halloween normaalgezien niet aan mij besteed is, is het wel heel erg leuk om te zien, en ik kijk er zeker naar uit.

Op school gaat alles heel goed, m’n punten zijn erg goed (het niveau ligt wel heel wat lager) en ik ken al heel wat mensen in m’n verschillende classes.
Het is nog steeds wennen, en elke dag moet ik nog aanpassen aan het dagelijkse schoolleven. Dingen die voor Amerikanen heel gewoon zijn, zijn heel erg speciaal voor mij.
Laatst hadden we een drugscontrole gevolgd door een lockdown. Toen ik de krassen van drugshonden op de lockers zag verschoot ik toch weer even.
Ach, het hoort er allemaal bij en ik probeer te leren van elke dag.
Verder moet ik nog steeds gewoon worden aan de religie, en hoe belangrijk dat hier is.
Een atheïst is hier een zeldzaamheid (samen met Democraten), en ik moet erg vaak slik bij het horen van opinies en meningen. Op mijn school zijn er ook heel wat mormonen, en ook zij hebben erg strikte regels en uitgesproken meningen.

Ondertussen vergt het steeds meer moeite om Nederlands te typen en spreken, maar ik doe m’n best om jullie up te daten van wat hier gebeurt.
Ik weet dat het even geduurd heeft deze keer, en dat deze post erg lang is, maar voor gefeliciteerd voor diegenen die tot het einde van deze post hebben gelezen.

De komende weekends zijn erg druk, dus skype wordt een beetje moeilijk, maar mailtjes en dergelijke zijn altijd welkom (en worden heel erg geaprecieerd), ik probeer zo snel mogelijk te antwoorden!

Heel veel liefs,
Eva