Hallo daar!
Weer een weekje geleden dat ik een blog schreef, vandaar deze update.
Hier gaat alles nog steeds heel goed, zowel op school als bij m’n gastfamilie.
School wordt wel moeilijker, vooral de wetenschappen dan, ’t duurt vaak heel lang voor ik iets volledig beheers omdat de woordenschat zo specifiek is. Maar, alle begin is moeilijk en ik geef niet op.
Mijn familie is fantastisch, ik besef echt hoeveel geluk ik met hen heb.
Ik voel me hier ongelofelijk thuis, en ze doen heel veel om mij om m’n gemak te stellen.
Ook met mijn “broer en zus” gaat het heel goed, en ’t is heel leuk om tijd met hen door te brengen.
’t Is ook altijd heel schattig als Garret, m’n gast-broer, mij trots voorstelt aan zijn vriendjes met de woorden: “This is Eva, my exchange student. She’s from Belgium.”
Ze zijn ook allemaal ongelofelijk geïnteresseerd in België, en willen zoveel mogelijk bijleren. Voorlopig reikt hun Nederlandse woordenschat nog niet verder dan Hallo, smakelijk en ongelofelijk, maar er wordt aan gewerkt. Iedereen is hier ook heel erg geïnteresseerd in de Belgische keuken, en dan vooral de wafels. Ik word toch lichtelijk onder druk gezet om m’n kookkunsten eens te showen. (Oma, als je dit leest, een recept is welkom!)
Vorig weekend was heel druk. Vrijdag was de eerste echt game, tegen grote rivaal Bradshaw High School. Voor elke belangrijke game wordt er op school een Pep Assembly georganiseerd, en nu ik in Student Council zit, neem ik daar ook actief aan deel. ’t Is moeilijk om precies te beschrijven wat een Pep Assembly juist is, je moet het zien om het te geloven, ’t is vooral ongelofelijk groot en overweldigend en vooral heel luid. Het voornaamste idee is dat de hele school opgepept wordt om het football team zo veel mogelijk aan te moedigen.
Om dat doel te bereiken wordt letterlijk alles uit de kast gehaald. De cheerleaders presenteren hun ingewikkeldste choreografieën, de Marching Band speelt het schoollied, Show choir zingt het volkslied (en dat is, gezien de moeilijkheid van het volkslied geen evidentie. En JA JA, ik hield mijn mond, no worries), de football spelers tonen wat ze in hun mars hebben, en iedereen schreeuwt tussen door heel erg luid. Voor mij was het heel erg wennen, maar ’t is ongelofelijk om te zien hoe de school spirit hier leeft. Het grootste deel van de leerlingen was ook gekleed in de schoolkleuren, wat natuurlijk ook wel bijdraagt aan dat effect.
Na een drukke dag, was het ’s avonds tijd voor de game. Een uur voor de wedstrijd zaten “the bleachers” al helemaal vol, en ook hier kleurde Prescott High School weer helemaal blauw en goud.
Tot vijf minuten voor de wedstrijd scheen zon heel fel, maar eenmaal begonnen openden de hemelsluizen zich en werden we overvallen door een enorme regenbui.
’t Was alsof er een hogere macht mee gemoeid was. ’t Was de eerste keer in weken dat ik langer dan een uur buiten was, en het was ook meteen m’n eerste echte regenbui.
De wedstrijd op zich was heel leuk om te zien. Ik begreep er helemaal niks van, maar ik zag gaandeweg wel wanneer het onze beurt was om het team aan te moedigen.
’t Zag er naar uit dat we ingemaakt gingen worden, maar na een (volgens de kenners) indrukwekkende comeback, won Prescott High School met 39 tegen 21.
Diezelfde avond nog reden we richting Phoenix, waar de Outbound Orientation voor the Class of 2011-2012 gehouden werd. Zaterdagmorgen vertrokken we richting een plaatselijke High School en was het tijd om de andere uitwisselingsstudenten te ontmoeten.
De hele dag was gevuld met uiteenzettingen over de regels, wat we mogen verwachten (met als voornaamste aspect heimwee en aanpassingsproblemen) en het hetgeen van ons verwacht wordt, bijeenkomsten, verzekeringen en meer van dat soort formaliteiten..
’t Was heel boeiend om te zien wat ons allemaal te wachten staat. Rotary organiseert heel wat activiteiten voor de Outbound studenten (voor de leken, dat zijn wij.)
Binnenkort is er een hike gecombineerd met een camping tripje naar Havasu Falls (zeker eens googlen, heel mooi!), we trekken wat later ook richting de onvermijdelijke Grand Canyon, er is een Halloween feest georganiseerd (Halloween is BIG in Prescott), en begin Januari is er RYLA (een soort weekend waarbij jongeren leiderscapaciteiten worden aangeleerd door middel van team building en dergelijke, volgens velen het hoogtepunt van het jaar.)
Maar ook hier geldt “safe the best for last.” Om het jaar af te sluiten organiseert Rotary een train tour, die letterlijk rond de Verenigde Staten gaat. Alle grote steden worden bezocht, waaronder Seattle, Chicago, LA, New Orleans, NYC, Boston (voor het vuurwerk op 4 Juli) en ga zo maar door.
’t Is geen goedkope trip, maar Rotary raadt iedereen aan om fundraising (als er iets is waar ze goed in zijn, dan is het wel geld ophalen, voor gelijk welk doel) te doen om de nodige fondsen bijeen te krijgen. Mijn host familie en ik zijn momenteel bezig met de nodige voorbereidingen, maar voor zij die ideetjes hebben, voel je vrij om ze te delen!
Na de oriëntatie was het tijd om elkaar wat beter te leren kennen, en werden we verwelkomd bij een Rotariër thuis voor een barbecue. ’t Was ongelofelijk aangenaam om ervaringen te delen met de andere studenten, en iedereen had de kans om de nodige frustraties en verschillen te delen.
Opvallend ook hoe gelijklopend die ervaringen zijn. Zo is iedereen ongelofelijk onder de indruk van de hoeveelheid melk die hier geconsumeerd wordt (letterlijk, bij elke maaltijd), en moeten velen onder ons nog steeds erg wennen aan het ritme en het klimaat.
Zondag was er dan nog een stukje oriëntatie in de school, en daarna was het alweer tijd af te sluiten.
Na de nodige foto’s en knuffels vertrok iedereen terug naar “huis”, vol goeie moed en zin om er weer tegen aan te gaan.
Joanna nam Kyra en mij nog mee naar “the mall.” Na dinner in The Jungle Café (denk: Disneyland plus Amazonewoud plus restaurant) liepen we nog even rond in het winkelcentrum.
De opvallendste winkel was die met de kleedjes (als is het gebruik van een verkleinwoord hier niet echt gepast) die gedragen worden op prom. Als je ’t mij vraagt allemaal foeilelijk, het lijkt alsof de hoeveelheid glitter die op de jurk gesmeerd wordt recht evenredig is met de schoonheid ervan.
Ik ben snel gevlucht, de schittering van de halve ton glitters die in de winkel te vinden was bezorgde me hoofdpijn.
Toen we moe en voldaan terugkeerden naar Prescott kon ik genieten van het mooie landschap. Na een maand blijft het me nog steeds verbazen, en ik reken er niet op dat dat snel zal veranderen.
Weer een weekje geleden dat ik een blog schreef, vandaar deze update.
Hier gaat alles nog steeds heel goed, zowel op school als bij m’n gastfamilie.
School wordt wel moeilijker, vooral de wetenschappen dan, ’t duurt vaak heel lang voor ik iets volledig beheers omdat de woordenschat zo specifiek is. Maar, alle begin is moeilijk en ik geef niet op.
Mijn familie is fantastisch, ik besef echt hoeveel geluk ik met hen heb.
Ik voel me hier ongelofelijk thuis, en ze doen heel veel om mij om m’n gemak te stellen.
Ook met mijn “broer en zus” gaat het heel goed, en ’t is heel leuk om tijd met hen door te brengen.
’t Is ook altijd heel schattig als Garret, m’n gast-broer, mij trots voorstelt aan zijn vriendjes met de woorden: “This is Eva, my exchange student. She’s from Belgium.”
Ze zijn ook allemaal ongelofelijk geïnteresseerd in België, en willen zoveel mogelijk bijleren. Voorlopig reikt hun Nederlandse woordenschat nog niet verder dan Hallo, smakelijk en ongelofelijk, maar er wordt aan gewerkt. Iedereen is hier ook heel erg geïnteresseerd in de Belgische keuken, en dan vooral de wafels. Ik word toch lichtelijk onder druk gezet om m’n kookkunsten eens te showen. (Oma, als je dit leest, een recept is welkom!)
 |
| Greg, Joanna en ik |
Vorig weekend was heel druk. Vrijdag was de eerste echt game, tegen grote rivaal Bradshaw High School. Voor elke belangrijke game wordt er op school een Pep Assembly georganiseerd, en nu ik in Student Council zit, neem ik daar ook actief aan deel. ’t Is moeilijk om precies te beschrijven wat een Pep Assembly juist is, je moet het zien om het te geloven, ’t is vooral ongelofelijk groot en overweldigend en vooral heel luid. Het voornaamste idee is dat de hele school opgepept wordt om het football team zo veel mogelijk aan te moedigen.
Om dat doel te bereiken wordt letterlijk alles uit de kast gehaald. De cheerleaders presenteren hun ingewikkeldste choreografieën, de Marching Band speelt het schoollied, Show choir zingt het volkslied (en dat is, gezien de moeilijkheid van het volkslied geen evidentie. En JA JA, ik hield mijn mond, no worries), de football spelers tonen wat ze in hun mars hebben, en iedereen schreeuwt tussen door heel erg luid. Voor mij was het heel erg wennen, maar ’t is ongelofelijk om te zien hoe de school spirit hier leeft. Het grootste deel van de leerlingen was ook gekleed in de schoolkleuren, wat natuurlijk ook wel bijdraagt aan dat effect.
Na een drukke dag, was het ’s avonds tijd voor de game. Een uur voor de wedstrijd zaten “the bleachers” al helemaal vol, en ook hier kleurde Prescott High School weer helemaal blauw en goud.
Tot vijf minuten voor de wedstrijd scheen zon heel fel, maar eenmaal begonnen openden de hemelsluizen zich en werden we overvallen door een enorme regenbui.
’t Was alsof er een hogere macht mee gemoeid was. ’t Was de eerste keer in weken dat ik langer dan een uur buiten was, en het was ook meteen m’n eerste echte regenbui.
De wedstrijd op zich was heel leuk om te zien. Ik begreep er helemaal niks van, maar ik zag gaandeweg wel wanneer het onze beurt was om het team aan te moedigen.
’t Zag er naar uit dat we ingemaakt gingen worden, maar na een (volgens de kenners) indrukwekkende comeback, won Prescott High School met 39 tegen 21.
Diezelfde avond nog reden we richting Phoenix, waar de Outbound Orientation voor the Class of 2011-2012 gehouden werd. Zaterdagmorgen vertrokken we richting een plaatselijke High School en was het tijd om de andere uitwisselingsstudenten te ontmoeten.
De hele dag was gevuld met uiteenzettingen over de regels, wat we mogen verwachten (met als voornaamste aspect heimwee en aanpassingsproblemen) en het hetgeen van ons verwacht wordt, bijeenkomsten, verzekeringen en meer van dat soort formaliteiten..
’t Was heel boeiend om te zien wat ons allemaal te wachten staat. Rotary organiseert heel wat activiteiten voor de Outbound studenten (voor de leken, dat zijn wij.)
Binnenkort is er een hike gecombineerd met een camping tripje naar Havasu Falls (zeker eens googlen, heel mooi!), we trekken wat later ook richting de onvermijdelijke Grand Canyon, er is een Halloween feest georganiseerd (Halloween is BIG in Prescott), en begin Januari is er RYLA (een soort weekend waarbij jongeren leiderscapaciteiten worden aangeleerd door middel van team building en dergelijke, volgens velen het hoogtepunt van het jaar.)
Maar ook hier geldt “safe the best for last.” Om het jaar af te sluiten organiseert Rotary een train tour, die letterlijk rond de Verenigde Staten gaat. Alle grote steden worden bezocht, waaronder Seattle, Chicago, LA, New Orleans, NYC, Boston (voor het vuurwerk op 4 Juli) en ga zo maar door.
’t Is geen goedkope trip, maar Rotary raadt iedereen aan om fundraising (als er iets is waar ze goed in zijn, dan is het wel geld ophalen, voor gelijk welk doel) te doen om de nodige fondsen bijeen te krijgen. Mijn host familie en ik zijn momenteel bezig met de nodige voorbereidingen, maar voor zij die ideetjes hebben, voel je vrij om ze te delen!
Na de oriëntatie was het tijd om elkaar wat beter te leren kennen, en werden we verwelkomd bij een Rotariër thuis voor een barbecue. ’t Was ongelofelijk aangenaam om ervaringen te delen met de andere studenten, en iedereen had de kans om de nodige frustraties en verschillen te delen.
Opvallend ook hoe gelijklopend die ervaringen zijn. Zo is iedereen ongelofelijk onder de indruk van de hoeveelheid melk die hier geconsumeerd wordt (letterlijk, bij elke maaltijd), en moeten velen onder ons nog steeds erg wennen aan het ritme en het klimaat.
Zondag was er dan nog een stukje oriëntatie in de school, en daarna was het alweer tijd af te sluiten.
Na de nodige foto’s en knuffels vertrok iedereen terug naar “huis”, vol goeie moed en zin om er weer tegen aan te gaan.
 |
| Alle uitwisselingsstudenten uit District 5490 Class of 2011 - 2012 |
Joanna nam Kyra en mij nog mee naar “the mall.” Na dinner in The Jungle Café (denk: Disneyland plus Amazonewoud plus restaurant) liepen we nog even rond in het winkelcentrum.
De opvallendste winkel was die met de kleedjes (als is het gebruik van een verkleinwoord hier niet echt gepast) die gedragen worden op prom. Als je ’t mij vraagt allemaal foeilelijk, het lijkt alsof de hoeveelheid glitter die op de jurk gesmeerd wordt recht evenredig is met de schoonheid ervan.
Ik ben snel gevlucht, de schittering van de halve ton glitters die in de winkel te vinden was bezorgde me hoofdpijn.
Toen we moe en voldaan terugkeerden naar Prescott kon ik genieten van het mooie landschap. Na een maand blijft het me nog steeds verbazen, en ik reken er niet op dat dat snel zal veranderen.
Deze week was weer goed gevuld, school wordt steeds drukker. Ik ben ondertussen ook lid van French Club, en zij vinden het natuurlijk geweldig om “a real Belgian girl” in hun club te hebben.
Die clubs worden ook allemaal heel serieus genomen, met een stemming en parlementaire procedure.
Die clubs worden ook allemaal heel serieus genomen, met een stemming en parlementaire procedure.
In student council zijn we druk bezig met de organisatie van Prom, en ik het blijft me verbazen hoe belangrijk dat hier is. Toen we de kostprijs van de zaal bespraken, kwamen bedragen van meer dan 10.000 dollar te sprake. Ik moest toch een slikken, zeker als je weet dat de ticketprijs oploopt tot meer dan 40 dollar per persoon. Maar goed, ’t is deel van het hele proces, en ik probeer er zoveel mogelijk van op te steken (ook al twijfel ik een beetje aan de educatieve doeleinden van het spenderen van dergelijke bedragen.)
Verder mag Prom ook niet in een hotel georganiseerd worden, door de aanwezigheid van te veel kamers en bedden en om de mogelijke Prom Babies te vermijden.
You gotta love those crazy Americans ;-)
Verder mag Prom ook niet in een hotel georganiseerd worden, door de aanwezigheid van te veel kamers en bedden en om de mogelijke Prom Babies te vermijden.
You gotta love those crazy Americans ;-)
Ik kan amper geloven dat ik hier al meer dan een maand ben. 't Is zo geweldig en overweldigend, elke dag leer ik weer bij, zowel op persoonlijk als op kennisvlak.
Elke dag besef ik weer hoeveel geluk ik wel niet heb om hier te zijn, en ik ben heel dankbaar voor alles dat me overkomt.
Zo, dat was het weer!
Ik ga slapen, morgen is het vrijdag en dit weekend is een extra lang weekend door Labor day.
Hopelijk zijn alle middelbare scholieren weer goed begonnen (ik ben al bijna een maand bezig, dus ik ben solidair!) en geniet iedereen die nog vakantie heeft er van.
Liefs, en tot op skype graag! (Stuur me een mailtje om af te spreken, ik kan enkel tijdens weekends door het tijdsverschil!)
Eva
Elke dag besef ik weer hoeveel geluk ik wel niet heb om hier te zijn, en ik ben heel dankbaar voor alles dat me overkomt.
Zo, dat was het weer!
Ik ga slapen, morgen is het vrijdag en dit weekend is een extra lang weekend door Labor day.
Hopelijk zijn alle middelbare scholieren weer goed begonnen (ik ben al bijna een maand bezig, dus ik ben solidair!) en geniet iedereen die nog vakantie heeft er van.
Liefs, en tot op skype graag! (Stuur me een mailtje om af te spreken, ik kan enkel tijdens weekends door het tijdsverschil!)
Eva
Geen opmerkingen:
Een reactie posten