Tijd voor m’n tweede blogpost! Ik ben ondertussen al een beetje aangepast aan het ritme en de omgeving, en ik kan echt genieten van elk moment.
We hebben de laatste twee dagen weer vanalles gedaan. Dinsdag ben ik voor de eerste keer naar een Rotary meeting geweest, die plaatsvond de oudste Saloon van de stad, heel authentiek, net alsof je een westernfilm binnenstap. De leden van de club waren vooral ouder, en ze vertelden me allemaal verhalen over hun jeugd, heel grappig allemaal. Er was zelfs nog een stiekeme cowboy die onder z’n chique broek een paar cowboyboots droeg.
’s Avonds kon ‘k nog maar eens de “bigger is better” mentaliteit ervaren, deze keer in de cinema, waar ik samen met m’n gastgezin naar de laatste Harry Potter film ben gaan kijken. Garret ging verkleed als Harry (compleet met bril en litteken), en Kyra, die de film als 4 keer gezien had, ging gewoon nog eens mee. De cinema, de popcorn en de cola-bekers waren opnieuw enorm, ik denk dat dat iets zal zijn waar ik aan zal moeten wennen. Na een tweede Rotary meeting vanmorgen (6u45!) gingen we (na een cappuccino bij Starbucks) richting school, waar alles uiteindelijk geregeld is.
’t Was allemaal heel indrukwekkend, maar iedereen was heel vriendelijk en heeft me heel goed geholpen. ’t Eerste dat geregeld moest worden was m’n lessenrooster, waarbij ik zelf een deel van m’n vakken mocht kiezen, uiteindelijk is dat geworden: Engels, Advanced Spanish, Human Anatomy/Physiology (HELP!), Drama (blijkbaar een aanrader, maar ik ben nog een beetje sceptisch), US/AZ History, en Geometry (HELP²!). We zien wel hoe dat allemaal uitdraait, veranderen kan nog steeds. Ik heb ook al m’n boeken (ze zijn immens, en wegen kilo’s, leve lockers!), m’n Student-ID (iedereen is verplicht er eentje te dragen), en een locker.
Vrijdag mag ‘k meelopen met de “sophomore orientation”, een soort oriëntatie voor eerste jaars op High School. Ik hoop dat dat een beetje helpt want voorlopig zie ik geen echte logica in de gangen en lokalen!
’s Middags zijn we richting Phoenix gereden, een heel leuke stad, maar immens warm (ongeveer 40°, zoniet meer). Uit de auto stappen is alsof je een oven binnenwandelt, en voor een koubloedige Belg als mezelf is dat natuurlijk niet ideaal. Gelukkig doe je bijna alles binnen, en is de tijd buiten redelijk beperkt. Ik heb ook m’n eerste echt Amerikaanse “mall” ervaring gehad, redelijk indrukwekkend, maar wel heel leuk. Na een paar uurtjes shoppen met m’n pseudo-zus keerden we terug naar Prescott, waar ik nu aan deze post werk.
’t Was allemaal heel indrukwekkend, maar iedereen was heel vriendelijk en heeft me heel goed geholpen. ’t Eerste dat geregeld moest worden was m’n lessenrooster, waarbij ik zelf een deel van m’n vakken mocht kiezen, uiteindelijk is dat geworden: Engels, Advanced Spanish, Human Anatomy/Physiology (HELP!), Drama (blijkbaar een aanrader, maar ik ben nog een beetje sceptisch), US/AZ History, en Geometry (HELP²!). We zien wel hoe dat allemaal uitdraait, veranderen kan nog steeds. Ik heb ook al m’n boeken (ze zijn immens, en wegen kilo’s, leve lockers!), m’n Student-ID (iedereen is verplicht er eentje te dragen), en een locker.
Vrijdag mag ‘k meelopen met de “sophomore orientation”, een soort oriëntatie voor eerste jaars op High School. Ik hoop dat dat een beetje helpt want voorlopig zie ik geen echte logica in de gangen en lokalen!
’s Middags zijn we richting Phoenix gereden, een heel leuke stad, maar immens warm (ongeveer 40°, zoniet meer). Uit de auto stappen is alsof je een oven binnenwandelt, en voor een koubloedige Belg als mezelf is dat natuurlijk niet ideaal. Gelukkig doe je bijna alles binnen, en is de tijd buiten redelijk beperkt. Ik heb ook m’n eerste echt Amerikaanse “mall” ervaring gehad, redelijk indrukwekkend, maar wel heel leuk. Na een paar uurtjes shoppen met m’n pseudo-zus keerden we terug naar Prescott, waar ik nu aan deze post werk.
Elke dag komen er nog steeds nieuwe dingen op me af, en er zijn nog steeds heel wat dingen waar ik gewoon aan moet raken: ’t feit dat je hier zelf verantwoordelijk bent voor je eten, de afstanden, de eenheden, het accent (vooral van die oude cowboys, holy cow!) en vooral (en dit klinkt misschien heel raar) de vriendelijkheid van de mensen hier. Waar je ook gaat, ’t eerste dat je gevraagd wordt is onmiddellijk “hi, how are you doing today” of iets gelijkaardig. Ook in winkels schieten ze je onmiddellijk te hulp, en wat je ook vraagt, ze zullen er alles aan doen om je te helpen. Voor een nuchtere belg die de down-to-earth-mentaliteit gewoon is, is dat natuurlijk even aanpassen, maar ’t is een aangename aanpassing.
Zo, dat was ’t voor vandaag! Ik hou jullie op de hoogte.
Take care
Take care
Geen opmerkingen:
Een reactie posten