New York, New York!

Tijd voor een nieuw berichtje vanuit Prescott, Arizona.
M’n vorige blogpost dateert van voor mijn tripje naar New York, dus ik ga m’n best doen om jullie een beetje up te daten.

Tijdens Labor day weekend was ’t weer tijd voor een hike (mijn host-dad is vastberaden om mijn conditie op peil te houden voor m’n kampeertrip in Havasu.) Samen me enkele vrienden van Joanna en Greg trokken we richting Granite Basin trail voor een wandeling. Opnieuw was ik heel erg onder de indruk van de natuur en de omgeving, Voor de locals is dat allemaal heel gewoon, je zou het kunnen vergelijken met een wandeling in Tillegembos voor ons, niets bijzonders dus.

De volgende dag was Labor day (geen mens die hier weet waarom dat juist gevierd wordt, maar goed), en ging ik met Kyra en Joanna shoppen. ’t Is altijd heel leuk om tijd met hen door te brengen, vandaar dat ik altijd heel er geniet van dit soort kleine dingen.

Ondertussen had Joanna ook beslist om een tripje naar New York city te organiseren.
Doordat zij stewardess is, is het voor haar heel gemakkelijk om vluchten te regelen, en ’t kost ook niet zo veel als normaal. New York City stond al jaren op mijn to do-list, en ik was dan ook heel blij dat ik nu eindelijk kon gaan. ’t Feit dat ik twee schooldagen moest missen deed er voor mij helemaal niet toe.

We vertrokken donderdagochtend heel vroeg, en na een paar problemen in Chicago met de tweede vlucht, kwamen we in de vroege avond aan in New York. Ik was onmiddellijk heel erg onder de indruk van de stad. Toen we van de luchthaven naar Manhattan reden (in een yellow cab natuurlijk) kon ik al onmiddellijk de indrukwekkende skyline van “the city that never sleeps” aanschouwen.
Ons hotel bevond zich één blok verwijderd van Times Square, we bevonden ons dus letterlijk in hartje New York. Nadat we alle bagage hadden gedumpt in het hotel, trokken we onmiddellijk de stad in voor “Fashion’s night out”, wat eigenlijk gewoon betekende dat de grote en bekende designers en winkels open waren tot in de late uurtjes, en heel wat celebrities uitnodigden om het grote publiek aan te trekken. Het was ongelofelijk druk, maar tussen de massa konden Kyra en ik toch nog Daniel Radcliffe spotten (voor de leken: Harry Potter). Moe en uitgeput van een lange dag, trokken we richting hotel, klaar voor een nieuwe dag in de meest indrukwekkende stad die ik ooit zag.

De volgende dag vertrokken we na een koffie bij Starbucks (die trouwens op elke hoek van elke street en avenue te vinden is) richting MoMA.
De wandeling richting het museum maakte voor mij heel erg duidelijk hoe groot en complex de stad is. Ik zag geen logica in de streets en avenues, maar Joanna, die er opgroeide, gidste ons moeiteloos richting onze bestemming. Na een bezoekje aan het museum wandelden we richting Rockefeller center. Na een korte lunch daar en een bezoekje aan enkele winkels (H&M is een zeldzaamheid geworden voor mij sinds ik hier ben) wandelde ik langs Central Park richting het Guggenheim museum. Het is zonder twijfel een van de mooiste museums die ik ooit bezocht heb, zowel de collectie als het gebouw zelf zijn ongelofelijk indrukwekkend, en ik genoot heel erg van mijn tijd daar. Ik wandelde terug door Central Park en ontmoette Kyra en Joanna opnieuw voor dinner. We moesten op tijd terug zijn want Joanna had ons die morgen verrast met tickets voor “Wicked” op Broadway. Ik ben geen grote musicalfan, maar ik moet toegeven dat “Wicked” een ongelofelijke indruk op me heeft nagelaten. De kostumering, het decor, de acteurs en hun zangtalenten, de choreografieën.. het vormde allemaal zo’n geweldig mooi geheel dat het zelfs een musical-leek als mezelf niet onberoerd kon laten.

De volgende dag was meteen ook onze laatste volledige dag.
Ik wandelde opnieuw door Central Park, genoot van een saxofoonspeler,  kleine eekhoorntjes en het zicht op een prachtige stad. Ik liep ook voorbij Metropolitan Museum of Art, ik had helaas geen tijd voor een bezoek, maar kon het toch niet weerstaan om even binnen te glippen. In de namiddag namen we de metro (een avontuur op zich) richting Ground Zero. Het was 10 september, en de beveiliging  was op dat moment immens.
Het is nog steeds heel duidelijk hoe dit leeft onder de Amerikanen, het is een trauma dat zich heeft genesteld in het collectief geheugen van deze maatschappij.
De brandweermannen, politieagenten en vrijwilligers die die dag hun leven gaven worden vereerd op elke mogelijke manier, en er wordt constant hulde gebracht aan “their heroes.”
Het was op zich een mooi gebeuren dat ik die dag mocht aanschouwen, en voor de allereerste keer ervoer ik een gevoel van sereniteit en bescheidenheid. Het leek alsof ground zero het bewijs is dat ook een supermacht als de VS zijn zwakke plek heeft. Het is daar, op Ground Zero, dat men zich bewust wordt van die zwakke plek.  Maar terzelfdertijd heerste er ook een gevoel van eendracht dat ik daarvoor zelden had gezien. Mijn bezoek aan Ground Zero zal me lang bijblijven, 't maakte een heel erg diepe indruk op me.
Na ground zero maakten we nog een grote wandeling in the Theater district, en na zicht op the Empire State Building, wat geshop en een dinner was het tijd om richting hotel te trekken.

De volgende dag vertrokken we al vroeg richting luchthaven, en na de gebruikelijke kop koffie was het ook voor ons tijd om the big Apple te verlaten (al was het met pijn in het hart om eerlijk te zijn.)
Kyra keek heel vreemd toen ik haar vroeg waarom de soldaten eerder op het vliegtuig mochten dan wij. “That’s because we support our troops!” Amerikanen zijn heel trots op zij die hun land dienen, en zijn bereid daar heel veel voor op te geven. Ik weet niet goed hoe ik me daar bij voel, voorlopig heb ‘k er erg gemengde gevoelens over om eerlijk te zijn. Maar goed, het patriotisme is blijkbaar deel van mij leven hier, en ik neem het er wel bij.

Moe en uitgeput kwamen we zondag weer aan in Prescott. Ik moet zeggen dat het werkelijk de meest indrukwekkende stad is die ik ooit gezien heb. Er is zoveel te zien, zoveel te doen..
Er heerst een soort gevoel van rusteloosheid, en ik denk dat de benaming “the city that never sleeps” heel er gepast is. Winkels en restaurants zijn open tot 2 a.m., auto’s en taxi’s rijden steeds heen in weer door het drukke verkeer, en het lijkt alsof de stad nooit stopt met bewegen en evolueren. Ik heb er ongelofelijk van genoten, en ik denk ook dat ik er heel erg veel heb van opgestoken.

De volgende dag was het weer tijd voor de orde van de dag, en moest ik weer vroeg op staan voor school. Om de gesneuvelden van 9/11 te herdenken hadden de Freshmen (vergelijkbaar met het derde middelbaar in België)  een ceremonie georganiseerd. Ter voorbereiding moest Student Council (waar ik nu dus lid van ben) 3009 vlaggetjes in de grond planten: één voor elke gesneuvelde op die bewuste dag. Het deed wel eventjes pijn toen ik die dag om 5u moest opstaan om de vlaggetjes op te zetten, maar het eindresultaat mocht er wel wezen en ik was toch blij dat ik iets van bijdrage had kunnen leveren. De ceremonie zelf was heel persoonlijk, enkele leerlingen hadden persoonlijke verliezen geleden op 9/11 en hun speeches waren heel erg ontroerend.
Ook hier werd duidelijk hoe diep de wonde van 9/11 nog steeds is, maar de boodschap die deze dag ook uitdraagt is een boodschap van hoop. Hoop dat het beter zal gaan, en hoop dat Amerika door samenwerking en eendracht (al dan niet militair) een veilige natie zal zijn voor iedereen.
Ik heb gemengde gevoelens bij die boodschap, maar het is ergens wel mooi om te zien hoe optimistisch iedereen hier (ondanks alles) nog steeds is.Verder verliep de week rustig en zonder veel noemenswaardige incidenten.

Dit weekend was het Arizona’s best fest, om het honderdjarig bestaan van de staat te vieren.
Dat gaat natuurlijk gepaard met heel wat vlaggengezwaai, patriotisme en “God bless America” –speeches. Er werd hier in Prescott heel wat georganiseerd gedurende het weekend, en het was blijkbaar een big deal voor de locals, want Prescott is en blijft een kleine stad.
Samen met enkele vriendinnen van school ging ik naar optredens van Navajo en Hopi indianen (de oorspronkelijke bewoners van de staat), reenactments van western taferelen, en een concert van Jordin Sparks. Voor mij was het allemaal heel leuk om te zien, vooral omdat het een cultuur is die ik niet (goed) ken.

Zaterdag was het ook weer tijd voor een hike, dit keer met nog twee andere uitwisselingsstudenten: Melisa uit Japan en Roxana uit Ecuador. Deze keer trokken we richting Oak Creek canyon, opniew erg indrukwekkend. Foto’s volgen!

Een vriendin van me nodigde me gisteren uit om mee te gaan naar de Youth Group van haar kerk.
Ikzelf geloof niet, en ik reken er ook niet op dat dat zal veranderen, maar ik kijk er wel heel erg naar uit om dat eens mee te maken. Een groot deel van het sociale leven van veel teenagers hier speelt zich af in en rond de kerk, relaties worden stop gezet omwille van verschillen in religies, en als je niet gelooft ben je een uitzondering. Heel erg anders dan bij ons dus..
We zien wel wat het geeft.

Ik moet afronden, want ondertussen vallen mijn ogen toe en morgen is er weer een nieuwe schooldag!
Iedereen die al post heeft gestuurd: heel erg bedankt! Sorry als ik jullie niet altijd persoonlijk bedank, bij deze probeer ik het toch een beetje goed te maken.
Ik probeer binnenkort ook eens echte post te versturen!
De beste manier om me te bereiken is nog steeds mail of facebook, ook al antwoord ik niet altijd even snel.

Veel liefs en leve de splitsing van BHV!
Eva

Arizona, I love you

Hallo daar!

Weer een weekje geleden dat ik een blog schreef, vandaar deze update.
Hier gaat alles nog steeds heel goed, zowel op school als bij m’n gastfamilie.
School wordt wel moeilijker, vooral de wetenschappen dan, ’t duurt vaak heel lang voor ik iets volledig beheers omdat de woordenschat zo specifiek is. Maar, alle begin is moeilijk en ik geef niet op.
Mijn familie is fantastisch, ik besef echt hoeveel geluk ik met hen heb.
Ik voel me hier ongelofelijk thuis, en ze doen heel veel om mij om m’n gemak te stellen.
Ook met mijn “broer en zus” gaat het heel goed, en ’t is heel leuk om tijd met hen door te brengen.
’t Is ook altijd heel schattig  als Garret, m’n gast-broer, mij trots voorstelt aan zijn vriendjes met de woorden: “This is Eva, my exchange student. She’s from Belgium.”
 Ze zijn ook allemaal ongelofelijk geïnteresseerd in België, en willen zoveel mogelijk bijleren. Voorlopig reikt hun Nederlandse  woordenschat nog niet verder dan Hallo, smakelijk en ongelofelijk, maar er wordt aan gewerkt. Iedereen is hier ook heel erg geïnteresseerd in de Belgische keuken, en dan vooral de wafels. Ik word toch lichtelijk onder druk gezet om m’n kookkunsten eens te showen. (Oma, als je dit leest, een recept is welkom!)

Greg, Joanna en ik

Vorig weekend was heel druk. Vrijdag was de eerste echt game, tegen  grote rivaal Bradshaw High School. Voor elke belangrijke game wordt er op school een Pep Assembly georganiseerd, en nu ik in Student Council zit, neem ik daar ook actief aan deel. ’t Is moeilijk om precies te beschrijven wat een Pep Assembly juist is, je moet het zien om het te geloven, ’t is vooral ongelofelijk groot en overweldigend en vooral heel luid. Het voornaamste idee is dat de hele school opgepept wordt om het football team zo veel mogelijk aan te moedigen.
Om dat doel te bereiken wordt letterlijk alles uit de kast gehaald. De cheerleaders presenteren hun ingewikkeldste choreografieën, de Marching Band speelt het schoollied, Show choir zingt het volkslied (en dat is, gezien de moeilijkheid van het volkslied geen evidentie. En JA JA, ik hield mijn mond, no worries), de football spelers tonen wat ze in hun mars hebben, en iedereen schreeuwt tussen door heel erg luid. Voor mij was het heel erg wennen, maar ’t is ongelofelijk om te zien hoe de school spirit hier leeft. Het grootste deel van de leerlingen was ook gekleed in de schoolkleuren, wat natuurlijk ook wel bijdraagt aan dat effect.

Na een drukke dag, was het ’s avonds tijd voor de game. Een uur voor de wedstrijd zaten “the bleachers” al helemaal vol, en ook hier kleurde Prescott High School weer helemaal blauw en goud.
Tot vijf minuten voor de wedstrijd scheen zon heel fel, maar eenmaal begonnen openden de hemelsluizen zich en werden we overvallen door een enorme regenbui.
 ’t Was alsof er een hogere macht mee gemoeid was. ’t Was de eerste keer in weken dat ik langer dan een uur buiten was, en het was ook meteen m’n eerste echte regenbui.
De wedstrijd op zich was heel leuk om te zien. Ik begreep er helemaal niks van, maar ik zag gaandeweg wel wanneer het onze beurt was om het team aan te moedigen.
’t Zag er naar uit dat we ingemaakt gingen worden, maar na een (volgens de kenners) indrukwekkende comeback, won Prescott High School met 39 tegen 21.

Diezelfde avond nog reden we richting Phoenix, waar de Outbound Orientation voor the Class of 2011-2012 gehouden werd. Zaterdagmorgen vertrokken we richting een plaatselijke High School en was het tijd om de andere uitwisselingsstudenten te ontmoeten.
De hele dag was gevuld met uiteenzettingen over de regels, wat we mogen verwachten (met als voornaamste aspect heimwee en aanpassingsproblemen) en het hetgeen van ons verwacht wordt, bijeenkomsten, verzekeringen en meer van dat soort formaliteiten..
’t Was heel boeiend om te zien wat ons allemaal te wachten staat. Rotary organiseert heel wat activiteiten voor de Outbound studenten (voor de leken, dat zijn wij.)
Binnenkort is er een hike gecombineerd met een camping tripje naar Havasu Falls (zeker eens googlen, heel mooi!), we trekken wat later ook richting de onvermijdelijke Grand Canyon, er is een Halloween feest georganiseerd (Halloween is BIG in Prescott), en begin Januari is er RYLA (een soort weekend waarbij jongeren leiderscapaciteiten worden aangeleerd door middel van team building en dergelijke, volgens velen het hoogtepunt van het jaar.)

Maar ook hier geldt “safe the best for last.” Om het jaar af te sluiten organiseert Rotary een train tour, die letterlijk rond de Verenigde Staten gaat. Alle grote steden worden bezocht, waaronder Seattle, Chicago, LA, New Orleans, NYC, Boston (voor het vuurwerk op 4 Juli) en ga zo maar door.
’t Is geen goedkope trip, maar Rotary raadt iedereen aan om fundraising (als er iets is waar ze goed in zijn, dan is het wel geld ophalen, voor gelijk welk doel) te doen om de nodige fondsen bijeen te krijgen. Mijn host familie en ik zijn momenteel bezig met de  nodige voorbereidingen, maar voor zij die ideetjes hebben, voel je vrij om ze te delen!

Na de oriëntatie was het tijd om elkaar wat beter te leren kennen, en werden we verwelkomd bij een Rotariër thuis voor een barbecue. ’t Was ongelofelijk aangenaam om ervaringen te delen met de andere studenten, en iedereen had de kans om de nodige frustraties en verschillen te delen.
Opvallend ook hoe gelijklopend die ervaringen zijn. Zo is iedereen ongelofelijk onder de indruk van de hoeveelheid melk die hier geconsumeerd wordt (letterlijk, bij elke maaltijd), en moeten velen onder ons nog steeds erg wennen aan het ritme en het klimaat.
Zondag was er dan nog een stukje oriëntatie in de school, en daarna was het alweer tijd af te sluiten.
Na de nodige foto’s en knuffels vertrok iedereen terug naar “huis”, vol goeie moed en zin om er weer tegen aan te gaan.

Alle uitwisselingsstudenten uit District 5490
Class of 2011 - 2012

Joanna nam Kyra en mij nog mee naar “the mall.” Na dinner in The Jungle Café (denk: Disneyland plus Amazonewoud plus restaurant) liepen we nog even rond in het winkelcentrum.
De opvallendste winkel was die met de kleedjes (als is het gebruik van een verkleinwoord hier niet echt gepast) die gedragen worden op prom. Als je ’t mij vraagt allemaal foeilelijk, het lijkt alsof de hoeveelheid glitter die op de jurk gesmeerd wordt recht evenredig is met de schoonheid ervan.
Ik ben snel gevlucht, de schittering van de halve ton glitters die in de winkel te vinden was bezorgde me hoofdpijn.
Toen we moe en voldaan terugkeerden naar Prescott kon ik genieten van het mooie landschap. Na een maand blijft het me nog steeds verbazen, en ik reken er niet op dat dat snel zal veranderen.

Deze week was weer goed gevuld, school wordt steeds drukker. Ik ben ondertussen ook lid van French Club, en zij vinden het natuurlijk geweldig om “a real Belgian girl” in hun club te hebben.
Die clubs worden ook allemaal heel serieus genomen, met een stemming en parlementaire procedure.

In student council zijn we druk bezig met de organisatie van Prom, en ik het blijft me verbazen hoe belangrijk dat hier is. Toen we de kostprijs van de zaal bespraken, kwamen bedragen van meer dan 10.000 dollar te sprake. Ik moest toch een slikken, zeker als je weet dat de ticketprijs oploopt tot meer dan 40 dollar per persoon. Maar goed, ’t is deel van het hele proces, en ik probeer er zoveel mogelijk van op te steken (ook al twijfel ik een beetje aan de educatieve doeleinden van het spenderen van dergelijke bedragen.)
Verder mag Prom ook niet in een hotel georganiseerd worden, door de aanwezigheid van te veel kamers en bedden en om de mogelijke Prom Babies te vermijden.
You gotta love those crazy Americans ;-)

Ik kan amper geloven dat ik hier al meer dan een maand ben. 't Is zo geweldig en overweldigend, elke dag leer ik weer bij, zowel op persoonlijk als op kennisvlak.
Elke dag besef ik weer hoeveel geluk ik wel niet heb om hier te zijn, en ik ben heel dankbaar voor alles dat me overkomt.

Zo, dat was het weer!
Ik ga slapen, morgen is het vrijdag en dit weekend is een extra lang weekend door Labor day.
Hopelijk zijn alle middelbare scholieren weer goed begonnen (ik ben al bijna een maand bezig, dus ik ben solidair!) en geniet iedereen die nog vakantie heeft er van.
Liefs, en tot op skype graag! (Stuur me een mailtje om af te spreken, ik kan enkel tijdens weekends door het tijdsverschil!)
Eva