I'm lovin it!

Ondertussen ben ik al een beetje gewoon aan het Amerikaanse leven, en kan ik wat meer tijd maken voor m’n blog. School is nu een week bezig, en nu ik al een beetje gewoon ben aan de routine kan er een beetje van “genieten.” Het Amerikaanse schoolleven is helemaal anders dan het schoolleven dat ik gewoon ben, en er zijn heel grote verschillen.

Om te beginnen is de indeling van het lessenrooster helemaal anders. Ik heb 6 “classes”, die ik elke dag van de week heb, steeds in dezelfde volgorde, volledig anders dan het rommelige lessenrooster dat ik gewoon was. Het is wel een leuke manier van werken, omdat je de tijd en de ruimte hebt om diep genoeg op dingen in te gaan, en omdat de leerkracht zich dan niet ongelofelijk moet haasten om de leerstof er door te jagen. Langs de andere kant gaat het dan met momenten wel héél erg traag, en krijg je soms het gevoel dat ze je willen bezig houden, eerder dan je iets bij te leren. Het heeft dus zowel voor- als nadelen. Zoals gezegd krijg je ook voor alles punten, en als je je huiswerk gemaakt hebt krijg je hoe dan ook al je punten, of je nu complete onzin hebt neergeschreven, of gewoon alles juist hebt. Het niveau ligt wel lager, en ondertussen heb ik mijn lessenrooster al twee keer veranderd.
Zowel m’n Engelse les als Geometry zijn aangepast, en ik volg nu een hoger niveau Engels en Algebra. Want zelfs voor een wiskunde-leek als mezelf waren de lessen geometrie te eenvoudig.
"Students, if AC = AB + BC, how would you find AB?", waarna een lange stilte volgde in de klas..
Nu ja, ’t is ook wel aangenaam dat ik me niet overdreven hard moet inspannen en dat ik ook kan genieten van m’n tijd hier. Spaans valt heel goed mee, al moet ik me soms wel aanpassen aan het zware accent dat de meeste Amerikanen hebben. Ook de rest van m’n “classes” zijn oké, met Drama als voorlopige favoriet. De kranige 63-jarige lerares met hilarische uitbarstingen en komische imitaties maakt ook van Drama een leuke les.

Maar er zijn nog heel wat verschillen. Waar onze school in Brugge volgestouwd stond met fietsen, beschikt Prescott High School over een immense parking, die grotendeels wordt bevolkt door de leerlingen. Zowat elke tiener boven de 16 heeft hier een eigen truck (want gewone auto’s, dat kennen ze hier niet.), en de “fietsenstalling” is gereduceerd tot een miezerig rekje met drie verdwaalde mountainbikes in. Ik verschiet telkens weer wanneer ik jongens en meisjes jonger dan mezelf in een truck zie stappen. Maar je kunt het ze ergens ook niet kwalijk nemen, alles is hier zo ver van elkaar verwijderd dat het bijna onmogelijk is om geen auto te hebben. ’t Is natuurlijk wel een treurige zaak voor ’t milieu.

Nog zoiets, ’t milieu! Ze zijn er allemaal heel fier op dat ze zich bewust zijn van “global warming”, maar recycleren? Ho maar! Alles gaat in één vuilbak, plastic, blikjes, papier,..
Op een litertje meer of minder “gas” wordt ook niet gekeken, en men rijdt in ‘t wilde weg.
Ik doe zoveel mogelijk m’n best om toch een beetje te recycleren, met wisselend succes..

Verder zijn er nog heel wat kleine verschillen in vergelijking met het Belgische schoolleven.
Zo wordt er elke dag, na second period, tijd gemaakt voor “The Pledge of Allegiance,” waarbij elke leerling rechtstaat en zich naar de Amerikaanse vlag richt (want die is aanwezig in elk lokaal, geen uitzonderingen.) Als uitwisselingsstudent word ik niet verwacht hier aan mee te doen, maar uit respect sta ik toch recht. ’t Is heel vreemd om te zien hoe trots de meeste Amerikanen zijn op hun land, en ze zijn ook niet bang dat te uiten. Leerlingen in t-shirts met opschriften als “One nation under God” en "Proud to be American" zijn geen uitzonderingen, iets wat ik de Belgische jeugd toch niet onmiddellijk zie doen.

Ook het element God is hier heel sterk aanwezig. Het doet er niet echt toe waarin je gelooft, en hoe je dat beleeft, als je maar gelooft. Bijna iedereen is aangesloten bij een kerk, en ook de jongeren zijn er heel erg in betrokken. Iets wat ik de Belgische jeugd ook niet echt onmiddellijk zie doen (mezelf inbegrepen.)

Als ze geen trouw zweren aan God, dan doen ze dat wel aan het leger. Ik denk dat het opnieuw dat patriottistische element is dat bovenkomt, want heel wat jonger zijn (nu al) erg betrokken in het leger. Jongens met gemillimeterd haar, legerbroeken en US Army tshirts paraderen trots door de gangen, en er zijn speciale ASLA-classes voor jongeren die van plan zijn in het leger te gaan na High School. Slogans als “Lead, follow or get out!” laten dan erg weinig aan de verbeelding over..

En dat ik in de staat van de cowboys ben beland zal ik ook geweten hebben. Heel wat jongeren lopen rond met cowboyboots en hoeden, en doen na school aan rodeo. Jammer genoeg heb ik ook al kunnen kennis maken met de redneck mentaliteit die hier vaak nog overheerst. Mijn gastouders zijn grote Obama-aanhangers, maar dat geldt lang niet voor iedereen. Volgens velen is Obama de duivel, en auto’s vol Sarah 2012!-stickers zijn geen uitzondering, oud-president Ronald Reagan wordt hier door velen bewonderd, en televisieshows als Glee worden gehaat en bekritiseert vanwege de mogelijke aanwezigheid van “gay people.”
Voor mij is dit nogal confronterend, maar ik meestal zwijg ik wijselijk en hou ik braafjes mijn mond.

Een ander interessant element is het eten. Naar mijn mening is hun houding er tegen over heel ambigue. Langs de ene kant doen ze er alles aan om alles fat-free en low in sodium te maken (het doet er dan niet toe dat het eten bomvol suikers zit), maar langs de andere kant maakt bijna iedereen gretig gebruik van het uitgebreide aanbod aan fastfood (en liefst via de drive-through als het even kan.) Je kan ook overal eten, en iedereen is ook constant aan het eten.
Heel vreemd allemaal..

Verder ben ik nog steeds “the girl from Belgium.” Wanneer het ter sprake komt dat ik uit Europa (het equivalent van het beloofde land voor veel Amerikanen), is de eerste reactie meestal “Awesome!” of iets gelijkaardigs. Iedereen is geïnteresseerd, maar niemand lijkt te weten waar België nu eigenlijk is. “So, Belgium is in France right?” is een zin die ik al een paar keer heb mogen horen, en velen vragen of ik “Belgian” spreek. Als ik dan zeg dat ik meer dan één taal spreekt, valt hun mond open van verbazing..”Amaaaaaazing!”

Voorlopig geniet ik heel erg van de nieuwe ervaringen en de nieuwe indrukken die op me af komen. Ik probeer zoveel mogelijk te doen, en voorlopig lukt dat heel goed. Mijn gastfamilie is geweldig, en ik heb echt het gevoel dat ik hier thuis ben. Hun gastvrijheid is heel aangenaam, en ze helpen me ongelofelijk goed met alles.

Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik het thuisfront niet een klein beetje mis! Mailtjes, kaartjes, telegrammen en postduiven zijn nog steeds welkom op het volgende adres:

7499 Summit View Drive
Prescott Valley
Arizona, 86315
USA

Dat was het voor vandaag, sorry dat het even geduurd heeft voor er een nieuwe post kwam, maar ik wil jullie ook niet om de haverklap lastig vallen met een paar regeltjes over hoe leuk school was vandaag.

Good luck voor de studenten met herexamens, enjoy voor de studenten zonder herexamens en de pas afgestudeerden, en veel liefs en een dikke knuffel voor iedereen.

Eva