Go badgers!

Tijd voor een nieuwe post!
Mijn eerste maand in Arizona is bijna voorbij, maar ik heb nog steeds het gevoel alsof ik hier nog maar net ben. De tijd vliegt!
Sorry dat het even geduurd heeft vooraleer deze post er kwam, maar ’t is echt ongelofelijk druk met school enzo.

Maar goed, er zijn weer een paar dingen veranderd. Mijn class US/AZ History is weggevallen (geen echte aanrader, hoewel het vak me wel erg interesseert), en werd vervangen door Student Council. Je kan het een beetje vergelijken met de zogenaamde leerlingenraad, met als enige verschil dat het hier als een echt vak wordt beschouwd eerder dan een randactiviteit voor de enkelingen die zo moedig zijn de taak op zich te nemen.
Vandaag had ik m’n eerste les Student Council, en ’t was heel aangenaam. Iedereen die in die klas zit is op één of andere manier verkozen ( behalve ik dan natuurlijk, ik ben “the foreigner”) en je merkt heel goed dat iedereen heel gedreven is om van de school een aangename plek te maken.
Student Council is voor heel wat verantwoordelijk. Zoals de organisatie van “Prom”, het grootste event in een High School jaar. Voor zij die niet weten wat het is, denk: meisjes opgedirkt in mooie (en minder mooie) kleedjes en hoge hakken, jongens in pak (inclusief das natuurlijk), alcoholvrije punch, slechte muziek, chique auto’s (ja, zelfs limousines.)
Verder staat Student Council ook in voor Pep Assembly, school t-shirts (àlles en iedereen heeft hier een speciaal t-shirt), posters die in de school gehangen worden, en nog heel wat in die trant

Het is heel leuk om te zien hoe die “School Spirit” hier leeft. De meeste leerlingen zijn heel trots op hun school en hebben ook het gevoel dat ze die moeten verdedigen (Go Badgers!).
Aanstaande zaterdag is de eerste “game” van het seizoen, en dan nog wel tegen onze grootste rivaal, de Bears van Bradshaw High School. In de aanloop naar die belangrijke game worden er heel wat dingen gedaan op school. De schoolkleuren (blauw en goud) zijn prominent aanwezig, posters met boodschappen als “Be there or be a bear!” moedigen alle leerlingen aan om zeker te komen, iedereen druk bezig met Pep Assembly, en de cheerleaders pronken met hun “Bring it on” t-shirts.
Ik kijk er erg naar uit om m’n eerste game te zien, want het is blijkbaar een heel belangrijk element van het schoolleven hier.

Morgen (woensdag) is “picture day.” Een big deal hier, want het zijn die foto’s die in het yearbook komen. Iedereen is dus al dagen bezig met outfits en aangepaste kapsels.
De meisjes besteden hier duidelijk heel wat meer aandacht aan hun uiterlijk, soms op het extreme af.
De lagen make-up onthullen vaak meer dan ze verbergen, en de hoeveelheid haarlak die hier opgesoupeerd wordt is immens naar mijn normen. Heel wat meisjes lopen tussen de lessen door richting toilet voor de nodige aanpassingen, en zelfs stijltangen worden meegebracht naar school. Ik laat het allemaal een beetje aan mij voorbij gaan en hou het liefst simpel (ik moet al vroeg genoeg opstaan om op tijd op school te zijn.)
Verder is het ook sign-up day voor alle clubs, en geloof me, er zijn er heel wat. "Future Leaders Of America" tot Math Club, en van Spanish Club tot PHS Republicans. (Ik mijd ze als de pest). Ik heb nog geen idee of ik me ga inschrijven, maar ’t lijkt me wel heel leuk.


De hele week zijn er ook audities voor de musical “I’m sorry the Bridge is out, You’ll have to spend the night.” Het is een leuke ervaring en ik steek er heel wat van op, maar ik reken niet op een rol.
Ook het theater, drama, en show choir (Glee-style) worden hier heel serieus genomen. De leraars verwachten kwaliteit en dat resulteert in heel wat goeie producties en prijzen (die schaamteloos worden uitgestald natuurlijk.)

Vorig weekend was ook heel leuk, nu ik al wat meer mensen ken word ik ook vaker uitgenodigd.
Zaterdag hadden enkele jongens een zogenaamde “slip ’n slide” geïnstalleerd (in principe gewoon plastic op de grond, overgoten met zeep en wat water, waarop je dan kan “slippen en sliden”)
Ook dat was heel leuk, al voel ik het nog in elke mogelijke spier die ik die dag heb gebruikt.

Ik heb echt het gevoel dat ik me al een beetje heb aangepast aan het Amerikaanse (school)leven,
al merk ik soms wel nog goed dat ik een “foreigner” ben.
Waar ik nog het meest aan moet wennen is het weer, het is hier zo ongelofelijk warm. Prescott wordt hier in Arizona beschouwd als een koeler gebied, maar holy cow, daar merk ik erg weinig van.
Gelukkig breng je het meeste van je tijd binnen door (Airconditioning is overal aanwezig, thank god).
Het weer is hier met momenten ook erg grillig. Net nog, toen we terugkeerden van drama audities, heb ik het begrip plaatselijke bui aan de lijve mogen ondervinden. Soms was er letterlijk een afstand van tien meter tussen de plaatsen waar het regende en waar niet. Heel vreemd allemaal.

Dit weekend wordt druk (Rotary oriëntatie in Phoenix met alle uitwisselingsstudenten uit het district) dus daarom probeer ik jullie nu een beetje op de hoogte te stellen.
Maar goed, er ligt hier nog een klein stapeltje huiswerk, dus ik sluit af.

Mailtjes en dergelijke zijn nog steeds welkom, en ook de brieven die ik tot nu toe heb ontvangen waren heel leuk. Liefs en een dikke knuffel voor iedereen,

Eva

I'm lovin it!

Ondertussen ben ik al een beetje gewoon aan het Amerikaanse leven, en kan ik wat meer tijd maken voor m’n blog. School is nu een week bezig, en nu ik al een beetje gewoon ben aan de routine kan er een beetje van “genieten.” Het Amerikaanse schoolleven is helemaal anders dan het schoolleven dat ik gewoon ben, en er zijn heel grote verschillen.

Om te beginnen is de indeling van het lessenrooster helemaal anders. Ik heb 6 “classes”, die ik elke dag van de week heb, steeds in dezelfde volgorde, volledig anders dan het rommelige lessenrooster dat ik gewoon was. Het is wel een leuke manier van werken, omdat je de tijd en de ruimte hebt om diep genoeg op dingen in te gaan, en omdat de leerkracht zich dan niet ongelofelijk moet haasten om de leerstof er door te jagen. Langs de andere kant gaat het dan met momenten wel héél erg traag, en krijg je soms het gevoel dat ze je willen bezig houden, eerder dan je iets bij te leren. Het heeft dus zowel voor- als nadelen. Zoals gezegd krijg je ook voor alles punten, en als je je huiswerk gemaakt hebt krijg je hoe dan ook al je punten, of je nu complete onzin hebt neergeschreven, of gewoon alles juist hebt. Het niveau ligt wel lager, en ondertussen heb ik mijn lessenrooster al twee keer veranderd.
Zowel m’n Engelse les als Geometry zijn aangepast, en ik volg nu een hoger niveau Engels en Algebra. Want zelfs voor een wiskunde-leek als mezelf waren de lessen geometrie te eenvoudig.
"Students, if AC = AB + BC, how would you find AB?", waarna een lange stilte volgde in de klas..
Nu ja, ’t is ook wel aangenaam dat ik me niet overdreven hard moet inspannen en dat ik ook kan genieten van m’n tijd hier. Spaans valt heel goed mee, al moet ik me soms wel aanpassen aan het zware accent dat de meeste Amerikanen hebben. Ook de rest van m’n “classes” zijn oké, met Drama als voorlopige favoriet. De kranige 63-jarige lerares met hilarische uitbarstingen en komische imitaties maakt ook van Drama een leuke les.

Maar er zijn nog heel wat verschillen. Waar onze school in Brugge volgestouwd stond met fietsen, beschikt Prescott High School over een immense parking, die grotendeels wordt bevolkt door de leerlingen. Zowat elke tiener boven de 16 heeft hier een eigen truck (want gewone auto’s, dat kennen ze hier niet.), en de “fietsenstalling” is gereduceerd tot een miezerig rekje met drie verdwaalde mountainbikes in. Ik verschiet telkens weer wanneer ik jongens en meisjes jonger dan mezelf in een truck zie stappen. Maar je kunt het ze ergens ook niet kwalijk nemen, alles is hier zo ver van elkaar verwijderd dat het bijna onmogelijk is om geen auto te hebben. ’t Is natuurlijk wel een treurige zaak voor ’t milieu.

Nog zoiets, ’t milieu! Ze zijn er allemaal heel fier op dat ze zich bewust zijn van “global warming”, maar recycleren? Ho maar! Alles gaat in één vuilbak, plastic, blikjes, papier,..
Op een litertje meer of minder “gas” wordt ook niet gekeken, en men rijdt in ‘t wilde weg.
Ik doe zoveel mogelijk m’n best om toch een beetje te recycleren, met wisselend succes..

Verder zijn er nog heel wat kleine verschillen in vergelijking met het Belgische schoolleven.
Zo wordt er elke dag, na second period, tijd gemaakt voor “The Pledge of Allegiance,” waarbij elke leerling rechtstaat en zich naar de Amerikaanse vlag richt (want die is aanwezig in elk lokaal, geen uitzonderingen.) Als uitwisselingsstudent word ik niet verwacht hier aan mee te doen, maar uit respect sta ik toch recht. ’t Is heel vreemd om te zien hoe trots de meeste Amerikanen zijn op hun land, en ze zijn ook niet bang dat te uiten. Leerlingen in t-shirts met opschriften als “One nation under God” en "Proud to be American" zijn geen uitzonderingen, iets wat ik de Belgische jeugd toch niet onmiddellijk zie doen.

Ook het element God is hier heel sterk aanwezig. Het doet er niet echt toe waarin je gelooft, en hoe je dat beleeft, als je maar gelooft. Bijna iedereen is aangesloten bij een kerk, en ook de jongeren zijn er heel erg in betrokken. Iets wat ik de Belgische jeugd ook niet echt onmiddellijk zie doen (mezelf inbegrepen.)

Als ze geen trouw zweren aan God, dan doen ze dat wel aan het leger. Ik denk dat het opnieuw dat patriottistische element is dat bovenkomt, want heel wat jonger zijn (nu al) erg betrokken in het leger. Jongens met gemillimeterd haar, legerbroeken en US Army tshirts paraderen trots door de gangen, en er zijn speciale ASLA-classes voor jongeren die van plan zijn in het leger te gaan na High School. Slogans als “Lead, follow or get out!” laten dan erg weinig aan de verbeelding over..

En dat ik in de staat van de cowboys ben beland zal ik ook geweten hebben. Heel wat jongeren lopen rond met cowboyboots en hoeden, en doen na school aan rodeo. Jammer genoeg heb ik ook al kunnen kennis maken met de redneck mentaliteit die hier vaak nog overheerst. Mijn gastouders zijn grote Obama-aanhangers, maar dat geldt lang niet voor iedereen. Volgens velen is Obama de duivel, en auto’s vol Sarah 2012!-stickers zijn geen uitzondering, oud-president Ronald Reagan wordt hier door velen bewonderd, en televisieshows als Glee worden gehaat en bekritiseert vanwege de mogelijke aanwezigheid van “gay people.”
Voor mij is dit nogal confronterend, maar ik meestal zwijg ik wijselijk en hou ik braafjes mijn mond.

Een ander interessant element is het eten. Naar mijn mening is hun houding er tegen over heel ambigue. Langs de ene kant doen ze er alles aan om alles fat-free en low in sodium te maken (het doet er dan niet toe dat het eten bomvol suikers zit), maar langs de andere kant maakt bijna iedereen gretig gebruik van het uitgebreide aanbod aan fastfood (en liefst via de drive-through als het even kan.) Je kan ook overal eten, en iedereen is ook constant aan het eten.
Heel vreemd allemaal..

Verder ben ik nog steeds “the girl from Belgium.” Wanneer het ter sprake komt dat ik uit Europa (het equivalent van het beloofde land voor veel Amerikanen), is de eerste reactie meestal “Awesome!” of iets gelijkaardigs. Iedereen is geïnteresseerd, maar niemand lijkt te weten waar België nu eigenlijk is. “So, Belgium is in France right?” is een zin die ik al een paar keer heb mogen horen, en velen vragen of ik “Belgian” spreek. Als ik dan zeg dat ik meer dan één taal spreekt, valt hun mond open van verbazing..”Amaaaaaazing!”

Voorlopig geniet ik heel erg van de nieuwe ervaringen en de nieuwe indrukken die op me af komen. Ik probeer zoveel mogelijk te doen, en voorlopig lukt dat heel goed. Mijn gastfamilie is geweldig, en ik heb echt het gevoel dat ik hier thuis ben. Hun gastvrijheid is heel aangenaam, en ze helpen me ongelofelijk goed met alles.

Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik het thuisfront niet een klein beetje mis! Mailtjes, kaartjes, telegrammen en postduiven zijn nog steeds welkom op het volgende adres:

7499 Summit View Drive
Prescott Valley
Arizona, 86315
USA

Dat was het voor vandaag, sorry dat het even geduurd heeft voor er een nieuwe post kwam, maar ik wil jullie ook niet om de haverklap lastig vallen met een paar regeltjes over hoe leuk school was vandaag.

Good luck voor de studenten met herexamens, enjoy voor de studenten zonder herexamens en de pas afgestudeerden, en veel liefs en een dikke knuffel voor iedereen.

Eva

"Hi I'm Eva, the exchange student from Belgium."

Hallo daar!
Al weer eventjes geleden dat ik iets gepost heb, ’t is weer heel druk geweest.
Een paar dagen geleden zijn we naar Jerome geweest, een oude mijnstad, vol bars, saloons en winkeltjes met wat ze hier “art” noemen. Naar mijn bescheiden mening spuuglelijk, maar ze vinden het allemaal “awesome!” Na een bezoekje aan de Mall, een hike in de Dells, een barbecue bij vrienden van mijn gastouders en een bezoekje van enkele High School-students, was het tijd voor belangrijkere zaken, zijnde: school!
Woensdag 3 augustus was het zover, mijn eerste schooldag op een echte Amerikaanse High School.
Lichtelijk nerveus, en vergezeld van een bruin lunchzakje en een lessenrooster werd ik, zoals van een Amerikaanse tiener zonder auto verwacht wordt, gedropt aan de school.
Na een lang en vermoeiend gevecht met mijn locker vertrok ik richting mijn eerste lessen.
Tot nu toe valt alles heel goed mee, en ik kan alles volgen. Het enige dat me een beetje stoort is ’t feit dat de meeste mensen in mijn klas vaak jonger zijn dan mij, maar daar valt natuurlijk weinig aan te doen en ik zal er wel gewoon aan worden. De lessen Engels zijn aangenaam, al beschrijft de leerkracht zijn lessen zelf als een “necessary evil.” Spaans was een verademing (zeker na twee jaar Señora Vyncke), en ’t feit dat ik goed kon volgen stelde me gerust. Drama viel veel beter dan verwacht, en de belangrijkste vaardigheid die de lerares ons wil meegeven is voornamelijk voor publiek spreken. Iets waar ik heel tevreden mee ben, aangezien me dat wel belangrijk lijkt. US/AZ History is een verplichte les voor uitwisselingsstudenten, maar ’t is een vak dat me wel heel erg boeit. Mijn kennis van VSA is voorlopig nog redelijk beperkt, maar toen ik als enige in mijn groepje van vier de buurstaten van Arizona kon opnoemen was ik toch wel weer gerustgesteld. Anatomy en Geometry vallen goed mee, in tegenstelling tot wat ik verwacht had. ’t Enige vervelende voor mij is ’t feit dat ik het zogenaamde “vakjargon” nog niet echt beheers, heel wat dingen weet ik wel maar kan ik niet uitleggen omdat ik er de juiste woorden niet voor ken.

Over ’t algemeen valt het wel op dat het niveau toch opmerkelijk lager ligt, ’t gaat allemaal heel traag en als de leerkracht zijn leerstof voor dat lesuur heeft afgewerkt stopt hij/zijn gewoon, waarna de leerlingen vrij zijn te doen wat ze willen, zelfs als er nog 20 minuten van de les overblijven.
Ze zijn ook heel vrijgevig met punten en credits. “Je hebt je formulier mee? Mooi, 50 extra punten.”Wat ook jammer is, is ’t feit dat je geen echte “klas” hebt, je kiest zelf je “classes” en dus zit je ieder uur in een andere groep. Maar langs de andere kant is dat ook wel positief, er zijn heel wat mensen om te leren kennen. 

Het beeld dat gecreëerd wordt in Amerikaanse films klopt grotendeels, zij het dan ietwat overdreven.
De gele schoolbussen, het sportveld, de cheerleaders, de kast vol sporttrofeeën, de baseball spelers die door de gang lopen (inclusief brede schouders en lelijke t-shirts!).. Het is er allemaal aanwezig.
Een meisje vertelde me vandaag over “homecoming”, een belangrijk evenement in een High School, en iets waar ik ook heel erg naar uitkijk. Dat wordt dan ook mijn eerste echte "dance"

Dat was het voorlopig, ik hou jullie op de hoogte!
Liefs