"Let's go for a hike, guys!"

 “Let’s go for a hike, guys!”

Gisteren (vrijdag) was de “orientation” voor nieuwe leerlingen op Prescott High School.
’t Was weer heel overweldigend, na een introductie, rondleidingen, lunch (BWEIK) en het doorlopen van je lessenrooster, volgde mijn meeste schokerende ervaring tot nu toe: pep rally (voor zij die niet weten wat het is: http://en.wikipedia.org/wiki/Pep_rally). Het was immens, en volledig over the top.
De schoolband speelde het schoollied, terwijl een groot deel van de leerlingen luid meezong (“All hail to Prescott High School! Prescott must win!” De rest laat ik aan jullie verbeelding over). De cheerleaders vlogen door de lucht en deden onmogelijke choreografieën, een moedige leerling zong het Amerikaanse volkslied (inclusief hand op de borst natuurlijk) en tussen de cheerleaders door vlogen ook enkele vlaggen. Heel vreemd allemaal. Maar  het hoort wel echt bij het Amerikaanse schoolleven, er zullen er wel nog meer volgen. 

Vandaag werd ik al vroeg gewekt met de woorden “Let’s go for a hike, guys!”. Weinig keus dus!
Na ongeveer twintig minuutjes met de auto kwamen we aan bij de zogenaamde Dells (zie foto’s).
Samen met m’n gastgezin beklommen we de rotsen, voor hun heel gewoon, voor mij heel indrukwekkend.
Voor de locals stelt dit niet zo heel veel voor, "wait until you get to see the Grand Canyon honey."

Morgen gaan we eten bij vrienden van mijn gastouders, en maandag komen er een paar Highschool Juniors en Seniors langs om kennis te maken.

Bye! 

Bigger is still better

Tijd voor m’n tweede blogpost! Ik ben ondertussen al een beetje aangepast aan het ritme en de omgeving, en ik kan echt genieten van elk moment. 

We hebben de laatste twee dagen weer vanalles gedaan. Dinsdag ben ik voor de eerste keer naar een Rotary meeting geweest, die plaatsvond de oudste Saloon van de stad, heel authentiek, net alsof je een westernfilm binnenstap. De leden van de club waren vooral ouder, en ze vertelden me allemaal verhalen over hun jeugd, heel grappig allemaal. Er was zelfs nog een stiekeme cowboy die onder z’n chique broek een paar cowboyboots droeg.

’s Avonds kon ‘k nog maar eens de “bigger is better” mentaliteit ervaren, deze keer in de cinema, waar ik samen met m’n gastgezin naar de laatste Harry Potter film ben gaan kijken. Garret ging verkleed als Harry (compleet met bril en litteken), en Kyra, die de film als 4 keer gezien had, ging gewoon nog eens mee. De cinema, de popcorn en de cola-bekers waren opnieuw enorm, ik denk dat dat iets zal zijn waar ik aan zal moeten wennen. Na een tweede Rotary meeting vanmorgen (6u45!) gingen we (na een cappuccino bij Starbucks) richting school, waar alles uiteindelijk geregeld is.
’t Was allemaal heel indrukwekkend, maar iedereen was heel vriendelijk en heeft me heel goed geholpen. ’t Eerste dat geregeld moest worden was m’n lessenrooster, waarbij ik zelf een deel van m’n vakken mocht kiezen, uiteindelijk is dat geworden: Engels, Advanced Spanish, Human Anatomy/Physiology (HELP!), Drama (blijkbaar een aanrader, maar ik ben nog een beetje sceptisch), US/AZ History, en Geometry (HELP²!). We zien wel hoe dat allemaal uitdraait, veranderen kan nog steeds. Ik heb ook al m’n boeken (ze zijn immens, en wegen kilo’s, leve lockers!), m’n Student-ID (iedereen is verplicht er eentje te dragen), en een locker.
Vrijdag mag ‘k meelopen met de “sophomore orientation”, een soort oriëntatie voor eerste jaars op High School. Ik hoop dat dat een beetje helpt want voorlopig zie ik geen echte logica in de gangen en lokalen!

’s Middags zijn we richting Phoenix gereden, een heel leuke stad, maar immens warm (ongeveer 40°, zoniet meer). Uit de auto stappen is alsof je een oven binnenwandelt, en voor een koubloedige Belg als mezelf is dat natuurlijk niet ideaal. Gelukkig doe je bijna alles binnen, en is de tijd buiten redelijk beperkt. Ik heb ook m’n eerste echt Amerikaanse “mall” ervaring gehad, redelijk indrukwekkend, maar wel heel leuk. Na een paar uurtjes shoppen met m’n pseudo-zus keerden we terug naar Prescott, waar ik nu aan deze post werk.

Elke dag komen er nog steeds nieuwe dingen op me af, en er zijn nog steeds heel wat dingen waar ik gewoon aan moet raken: ’t feit dat je hier zelf verantwoordelijk bent voor je eten, de afstanden, de eenheden, het accent (vooral van die oude cowboys, holy cow!) en vooral (en dit klinkt misschien heel raar) de vriendelijkheid van de mensen hier. Waar je ook gaat, ’t eerste dat je gevraagd wordt is onmiddellijk “hi, how are you doing today” of iets gelijkaardig. Ook in winkels schieten ze je onmiddellijk te hulp, en wat je ook vraagt, ze zullen er alles aan doen om je te helpen. Voor een nuchtere belg die de down-to-earth-mentaliteit gewoon is, is dat natuurlijk even aanpassen, maar ’t is een aangename aanpassing.

Zo, dat was ’t voor vandaag! Ik hou jullie op de hoogte.
Take care

Aangekomen!

Aangekomen!

’t Is hier nu bijna 20u, maandag 25 juli en ik vind eindelijk een gaatje om een eerste echte blogpost te maken.
Na een lange vlucht ben ik eindelijk aangekomen, alles ging vlot, de security (iets waar ik echt mee in zat) viel echt goed mee, gewoon m’n paspoort tonen en vingerafdrukken, en dat was ‘t.
Joanna en Kyra, m’n gastmoeder en –zus, stonden klaar op de luchthaves, dus dat was ook heel leuk.
’t is hier wel ongelofelijk HEET. Toen ‘k toekwam in Phoenix was ’t bijna 40 graden, maar hoe dichter we bij Prescott kwamen hoe koeler het werd dus dat was wel heel aangenaam.

De rit richting Prescott (Valley) was echt schokerend en verhelderend tegelijkertijd. Er zijn echt veel dingen die onmiddellijk opvielen. Ten eerste, de auto’s, ze zij gigàntisch, echt je hebt bijna een trapje nodig om erin te raken. En alles wordt ook per auto gedaan, je ziet bijna niemand op straat wandelen, en iedereen rijdt rond in hun halve vrachtwagen. Er is ook overal eten, veel fastfood ook, echt op elke hoek vind je een Starbucks (Prescott alleen heeft er drie), McDonalds, Taco Bell.. En allemaal drive through natuurlijk, want beeld je in dat je uit de auto moest. De wegen hier zijn zo groot, zo breed en ’t landschap is extreem gevarieerd, rotsen, bergen, gras.. alles!
Je kan eigenlijk ook gewoon zeggen dat alles groot is, van de cola light flesjes tot Wal Mart, van Starbucks tot de gemiddelde Amerikaanse derrière, alles is immens.

Vandaag hebben we allemaal praktische dingen gedaan, ik heb een bankrekening geopend, (wat een heel gedoe was, ze aanvaardden m’n identiteitskaart niet, maar m’n bankkaart wel.. heel vreemd allemaal.)
We zijn ook naar YMCA geweest (een soort sportcentrum met een zwembad, fitness, danslessen etc..) daar heb ik nu ook een lidmaatschap voor (inclusief lidkaart met afschuwelijke foto, die jetlag doet me geen goed!), we zijn ook naar Wal Mart geweest voor schoolspullen enzo, (ook schokerend om eerlijk te zijn), naar het toeristenbureau van de stad (plannetjes en informatie..) en ook naar m’n toekomstige school. Ik kan niet ontkennen dat dat wel een diepe indruk op me heeft nagelaten, ’t is echt nog véél groter dan ik me had kunnen voorstellen (ongeveer 2000 leerlingen.) Ik werd heel vriendelijk onthaald door de mensen daar, dus ‘k heb er wel een goed gevoel bij. ’t Is helemaal zoals in de films, de lockers, de trofeeën, de lokalen, het sportveld..
De familie is geweldig, ze zijn zo vriendelijk en begrijpend, ik besef echt dat ik heel veel geluk heb. Kyra, de dochter is echt heel leuk, en 'k denk dat we nog heel goeie vrienden gaan worden, Greg, de vader is precies recht uit een actie-film gewandeld, plus hij is hilarisch en sarcastisch, Garret, 't zoontje is geweldig, echt heel schattig en actief. En Joanna is echt zooooo lief, ze vraagt constant of ik iets nodig heb, of ik niet te moe ben.. M'n kamertje is supergezellig en ik heb echt alles wat ik nodig heb.

't Is allemaal heel vreemd voor me, want ik ben precies een lokale celebrity, mensen stellen me duizenden vragen, echt grappig en wel leuk. Ik merk wel dat er nog veel dingen zijn waar ik me nog aan zal moeten aanpassen, vaak zijn dat gewoon kleine dingetjes. Bijvoorbeeld, notaties en eenheden (temperatuur, afstanden, datum..) Vandaag in de bank zorgde dat zelfs voor heel wat verwarring, omdat de datum op m’n paspoort anders geschreven staat dan hier gebruikelijk is, en de man aan ’t bureau was helemaal verward.. Ook aan ’t feit dat je hier gewoon instaat voor je eigen eten is even wennen, hier is ’t de gewoonte dat je gewoon iets neemt uit de frigo als je honger hebt, maar Joanna zorgt er wel voor dat ik op tijd eet zodat ik niet verhonger. En het is ook niét normaal hoeveel water ik al gedronken heb sinds ik aangekomen ben, ik heb constant het gevoel dat ik drie marathons heb gelopen zonder ook maar een slokje water. ’t Is echt heel droog hier en dat voel je echt op verschillende manieren…

Oké, dat is ’t voor vandaag!
Ik moet afsluiten, want ik ben heel moe en ik probeer zoveel mogelijk slaap in te halen.

Ik hou jullie op de hoogte, (facebook)mailtjes (eva.cardinael@hotmail.com) zijn altijd welkom, ik hoor graag iets van ’t thuisfront. Vergeet niet dat ik niet bereikbaar ben op m’n GSM, die is nog in België.
Geef me ook eens door wanneer ’t juist past om te skypen voor de geïnteresseerden. (Hou wel rekening met het tijdsverschil!)

Liefs!