Hallo daar,
Eerst en vooral wil ik iedereen een ongelofelijk mooi nieuw jaar wensen! Ik hoop dat 2012 voor iedereen heel mooi gestart is en dat het een jaar vol mooie en gelukkige momenten mag zijn.
M’n laatse blog dateert van na m’n bezoek aan de Grand Canyon, sindsdien heb ‘k weer heel wat gedaan, dus ik zal proberen jullie op de hoogte te stellen van alles.
De laatste schoolweek van het semester was ietwat anders dan normaal en dat kwam vooral door “finals”, vergelijkbaar met de examens in december voor middelbare scholieren, alleen zijn ze hier heel wat korter (1 uur voor elk examen, en slechts 3 dagen) en heel wat makkelijker (als je niet meer dan 90 haalt wordt het als “slecht” beschouwd door het lage niveau.)
De laatste schoolweek van het semester was ietwat anders dan normaal en dat kwam vooral door “finals”, vergelijkbaar met de examens in december voor middelbare scholieren, alleen zijn ze hier heel wat korter (1 uur voor elk examen, en slechts 3 dagen) en heel wat makkelijker (als je niet meer dan 90 haalt wordt het als “slecht” beschouwd door het lage niveau.)
Toen dat allemaal achter de rug was, was het tijd voor Kerstvakantie die, net als in België, twee weken duurde. Het eerste weekend bracht ik door met een paar meisjes van school, en op zondagavond ging ik samen met Alex (Brazilië) en Roxana (Ecuador) naar m’n eerst echte hockey game. We hadden gratis kaarten en omdat geen van ons bekend was met de sport, leek het ons wel leuk. Niemand begreep er ook maar iets van, maar ’t was wel duidelijk dat het een uiterst gevaarlijke sport is. Bij de kleinste onenigheid gaan de spelers met elkaar op de vuist, en er een speciale time out zone voor de extra geweldadige spelers.
De Prescott Sundogs konden helaas geen overwinning binnenhalen, maar al bij al was het een erg leuke avond.
Maandag brachten we vooral al pakkend door, want op dinsdag vertrokken we richting Oakridge, Oregon. Omdat het een 18uur durende rit is was het plan om onderweg in Las Vegas te stoppen.
Na ongeveer 5 uur kwamen we aan in Vegas, waar we incheckten in het hotel, om daarna de stad te gaan verkennen. Las Vegas is dé toeristische trekpleister van Nevada, en dat valt onmiddellijk op. Alles is gericht op de toeristen, en dan nog liefst diegenen met veel geld.
We liepen rond in de stad, en het werd mij direct duidelijk dat er een ongelofelijk nep gevoel overheerst, niets voelt echt aan en alles is ongelofelijk artificeel.
Hele steden worden in miniatuur vorm nagemaakt, en alles wordt gedaan om de toerist zoveel mogelijk te behagen, ook al is dat dan in de vorm van vage illusies.
“New York, New York”, de nagebouwde Eifeltoren en de immense fonteinen zijn slecht enkele voorbeelden van deze immense oppervlakkigheid die blijkbaar voor heel wat mensen heel erg aantrekkelijk is.
En dan zijn er nog de casino’s, die letterlijk overal aanwezig zijn. Ze zijn het toonbeeld van alles wat Vegas vertegenwoordigt, en voor velen betekenen die casino’s ook hoop. Hoop dat zij diegenen zullen zijn die dit keer met de winnende jackpot naar huis gaan, die hun leven weer op de rails zal krijgen. De realiteit is vaak heel wat minder rooskleurig, en de casino’s slagen er steeds vaker in de hopelozen nog meer geld af te troggelen.
Het is heel er gconfronterend om de oude dametjes wanhopig te zien sleuren aan de slotmachines, terwijl twee meter verder enkele mannen wanhopig proberen een partijtje poker te winnen.
Voor mij was het bezoek aan de casino’s was voor mij heel confronterend, en het is een wereld die voor mij toch niet echt als aantrekkelijk overkomt.
De Prescott Sundogs konden helaas geen overwinning binnenhalen, maar al bij al was het een erg leuke avond.
Maandag brachten we vooral al pakkend door, want op dinsdag vertrokken we richting Oakridge, Oregon. Omdat het een 18uur durende rit is was het plan om onderweg in Las Vegas te stoppen.
Na ongeveer 5 uur kwamen we aan in Vegas, waar we incheckten in het hotel, om daarna de stad te gaan verkennen. Las Vegas is dé toeristische trekpleister van Nevada, en dat valt onmiddellijk op. Alles is gericht op de toeristen, en dan nog liefst diegenen met veel geld.
We liepen rond in de stad, en het werd mij direct duidelijk dat er een ongelofelijk nep gevoel overheerst, niets voelt echt aan en alles is ongelofelijk artificeel.
Hele steden worden in miniatuur vorm nagemaakt, en alles wordt gedaan om de toerist zoveel mogelijk te behagen, ook al is dat dan in de vorm van vage illusies.
“New York, New York”, de nagebouwde Eifeltoren en de immense fonteinen zijn slecht enkele voorbeelden van deze immense oppervlakkigheid die blijkbaar voor heel wat mensen heel erg aantrekkelijk is.
En dan zijn er nog de casino’s, die letterlijk overal aanwezig zijn. Ze zijn het toonbeeld van alles wat Vegas vertegenwoordigt, en voor velen betekenen die casino’s ook hoop. Hoop dat zij diegenen zullen zijn die dit keer met de winnende jackpot naar huis gaan, die hun leven weer op de rails zal krijgen. De realiteit is vaak heel wat minder rooskleurig, en de casino’s slagen er steeds vaker in de hopelozen nog meer geld af te troggelen.
Het is heel er gconfronterend om de oude dametjes wanhopig te zien sleuren aan de slotmachines, terwijl twee meter verder enkele mannen wanhopig proberen een partijtje poker te winnen.
Voor mij was het bezoek aan de casino’s was voor mij heel confronterend, en het is een wereld die voor mij toch niet echt als aantrekkelijk overkomt.
Vegas is op veel manieren ook heel anders dan wat ik voordien ervaarde in de VS. Het zijn kleine dingen, maar ze vallen wel op. Zo wordt er bijvoorbeeld overal gerookt, iets wat je buiten Vegas nooit ziet. Ook lopen de meeste volwassenen (je moet boven de 21 zijn natuurlijk) rond met alcohol, en niemand lijkt daar een probleem mee te hebben.
Maar het feit dat geld een allesbepalende factor is in Vegas, neemt ook niet weg dat het wemelt van de daklozen. Op elke hoek zie je de zogenaamde hobo’s bedelen voor wat kleingeld, vaak met uiterst weinig succes.
Na een bezoek aan de stad, diner met uitzicht over een waterspectakel en een wandeling doorheen het nachtleven van Vegas, keerden we terug naar het hotel.
De volgende dag verlieten we Vegas, en ik hield er een erg gemengd gevoel aan over. Hoewel ik erg blij was dat ik de stad heb mogen bezoeken en ervaren, was ik toch diep onder de indruk van de sfeer die overheerst in de stad. Heb je geld? Goed zo, spenderen maar. Zo niet, dikke pech.
Nog steeds in de Vegas-roes gingen we verder, dit keer richting San Jose, een voorstad van San Francisco. Omdat Joanna een stewardess is, konden voor een goeie prijs een kamer krijgen in het hotel waar zij normaal verblijft wanneer ze werkt.
Jammergenoeg was er geen tijd om San Francisco te bezoeken, want Kerstmis wacht natuurlijk niet!
De volgende dag reden we rechtstreeks richting Oakridge, Oregon, Greg’s hometown.
Tijdens de rit richting Oregon vielen er onmiddellijk een paar dingen op. Het landschap was heel wat groener, en ook heel wat minder bebouwd. Na vijf maanden in de woestijn was de pracht van al het groen zeker welkom, en ik was erg onder de indruk.
’s Avonds laat kwamen we aan bij Greg’s ouders, die erg vriendelijk waren, en ik voelde me onmiddellijk thuis. Ook Greg’s zus en haar familie waren ongelofelijk open en aangenaam, dus dat was ook heel leuk.
Maar het feit dat geld een allesbepalende factor is in Vegas, neemt ook niet weg dat het wemelt van de daklozen. Op elke hoek zie je de zogenaamde hobo’s bedelen voor wat kleingeld, vaak met uiterst weinig succes.
Na een bezoek aan de stad, diner met uitzicht over een waterspectakel en een wandeling doorheen het nachtleven van Vegas, keerden we terug naar het hotel.
De volgende dag verlieten we Vegas, en ik hield er een erg gemengd gevoel aan over. Hoewel ik erg blij was dat ik de stad heb mogen bezoeken en ervaren, was ik toch diep onder de indruk van de sfeer die overheerst in de stad. Heb je geld? Goed zo, spenderen maar. Zo niet, dikke pech.
Nog steeds in de Vegas-roes gingen we verder, dit keer richting San Jose, een voorstad van San Francisco. Omdat Joanna een stewardess is, konden voor een goeie prijs een kamer krijgen in het hotel waar zij normaal verblijft wanneer ze werkt.
Jammergenoeg was er geen tijd om San Francisco te bezoeken, want Kerstmis wacht natuurlijk niet!
De volgende dag reden we rechtstreeks richting Oakridge, Oregon, Greg’s hometown.
Tijdens de rit richting Oregon vielen er onmiddellijk een paar dingen op. Het landschap was heel wat groener, en ook heel wat minder bebouwd. Na vijf maanden in de woestijn was de pracht van al het groen zeker welkom, en ik was erg onder de indruk.
’s Avonds laat kwamen we aan bij Greg’s ouders, die erg vriendelijk waren, en ik voelde me onmiddellijk thuis. Ook Greg’s zus en haar familie waren ongelofelijk open en aangenaam, dus dat was ook heel leuk.
De volgende dag gingen we naar Eugene, een van de grotere steden in Oregon, en ook dat was heel fijn. Het is een heel leuke stad, hoewel helemaal anders is dan Arizona.
Na wat laatste kerstmis inkopen een cinemabezoekjes keerden we terug naar Oakridge.
De volgende dag was het al 24 december, en werd alles in gereedheid gebracht voor kerst(avond.)
Voor de gelegenheid gingen we ’s avonds eten in een restaurant, en genoot ik samen met de hele Barstad familie van een gezellige avond.
Voor uitwisselingsstudenten is Kerstmis altijd een moeilijke periode, omdat het een periode is waarbij familie normaalgezien centraal staat. Joanna en Greg waren zich daar zeker bewust van, en zorgden ervoor dat ik me thuis voelde in mijn thuis ver weg van huis. Een opzet waar zij zeker in geslaagd zijn.
Op kerstdag was iedereen al vroeg op om de berg kadootjes te openen.
De kinderen (Kyra, Garrett, Sarah, Seth en ik) kregen een zogenaamde “stocking”, een sok gevuld met kleine pakjes. Omdat Greg’s mama Terri heel erg graag inpakt en verrast was de sok ontaard in een gigantische zak vol met kadootjes. Het duurde meer dan een uur om alles uit te pakken, en dan waren we nog niet aan de “echte” pakjes begonnen.
Toen dat allemaal achter de rug was, konden we verder gaan met alle verrassingen die “Santa Claus” had gebracht. Dit nam meer dan drie uur in beslag, en ik kreeg ook heel wat kadootjes, dus dat was ook wel heel leuk.
’s Avonds aten we allemaal samen een traditioneel Amerikaans kerstmaal: kalkoen met mashed potatoes (Thanksgiving all over again.) Het was een ongelofelijk gezellige dag, en ik ben blij dat ‘k m’n gedachten een beetje kon verzetten van het idee van Kerstmis thuis, en ik ben de hele familie daar erg dankbaar voor.
Na wat laatste kerstmis inkopen een cinemabezoekjes keerden we terug naar Oakridge.
De volgende dag was het al 24 december, en werd alles in gereedheid gebracht voor kerst(avond.)
Voor de gelegenheid gingen we ’s avonds eten in een restaurant, en genoot ik samen met de hele Barstad familie van een gezellige avond.
Voor uitwisselingsstudenten is Kerstmis altijd een moeilijke periode, omdat het een periode is waarbij familie normaalgezien centraal staat. Joanna en Greg waren zich daar zeker bewust van, en zorgden ervoor dat ik me thuis voelde in mijn thuis ver weg van huis. Een opzet waar zij zeker in geslaagd zijn.
Op kerstdag was iedereen al vroeg op om de berg kadootjes te openen.
De kinderen (Kyra, Garrett, Sarah, Seth en ik) kregen een zogenaamde “stocking”, een sok gevuld met kleine pakjes. Omdat Greg’s mama Terri heel erg graag inpakt en verrast was de sok ontaard in een gigantische zak vol met kadootjes. Het duurde meer dan een uur om alles uit te pakken, en dan waren we nog niet aan de “echte” pakjes begonnen.
Toen dat allemaal achter de rug was, konden we verder gaan met alle verrassingen die “Santa Claus” had gebracht. Dit nam meer dan drie uur in beslag, en ik kreeg ook heel wat kadootjes, dus dat was ook wel heel leuk.
’s Avonds aten we allemaal samen een traditioneel Amerikaans kerstmaal: kalkoen met mashed potatoes (Thanksgiving all over again.) Het was een ongelofelijk gezellige dag, en ik ben blij dat ‘k m’n gedachten een beetje kon verzetten van het idee van Kerstmis thuis, en ik ben de hele familie daar erg dankbaar voor.
De volgende dag gingen we opnieuw naar Eugene, dit keer om de verkeerde kerstkadootjes in te ruilen, en om de giftcards te besteden. Na al het geshop gingen we allemaal samen naar de cinema
(hier héél wat goedkoper dan in België!), om daarna uitgeput naar huis te gaan.
Op dinsdag gingen we samen met Kristin (Greg’s zus) haar echtgenoot Adam en hun kinderen Sarah en Seth, naar Portland, waar Adam het vliegtuig moest nemen naar hun thuis in Boise, Idaho.
We brachten de dag allemaal samen door en genoten van het mooie Portland, dat opnieuw een heel aangename sfeer uitademde.
(hier héél wat goedkoper dan in België!), om daarna uitgeput naar huis te gaan.
Op dinsdag gingen we samen met Kristin (Greg’s zus) haar echtgenoot Adam en hun kinderen Sarah en Seth, naar Portland, waar Adam het vliegtuig moest nemen naar hun thuis in Boise, Idaho.
We brachten de dag allemaal samen door en genoten van het mooie Portland, dat opnieuw een heel aangename sfeer uitademde.
Op woensdag was het ook voor ons tijd om te vertrekken, en na een emotioneel afscheid reden we richting San Francisco, California. Diezelfde avond nog kwamen we daar aan.
Donderdag gaf ons wat tijd om de stad te verkennen, en hoewel ik niet goed wist wat te verwachten, heef San Francisco een erg positieve indruk op mij nagelaten.
De hele stad is ongelofelijk mooi en aangenaam om in rond te dwalen, en ik genoot er ongelofelijk van. Terwijl Joanna Kyra en Garrett meenam naar het aquarium bracht ik een bezoekje aan het San Francisco Museum of Modern Art. Het gaf mij wat tijd alleen, terwijl ik kon genieten van de rijke collectie aan moderne kunst die het museum bezit.
Verder bezochten we nog enkele toeristische attracties waaronder Lombard Street, Ghirardelli Square en de Gold Gate Bridge. Daarna aten we allemaal samen in een gezellig restaurant met uitzicht op de mooie baai. Jammergenoeg was onze tijd in deze fantastische stad beperkt en de volgende dag reden we terug richting Prescott.
Veel rust was me niet gegund, want ondertussen was het al 31 december. Voor de gelegenheid ging ik naar Phoenix, om oudejaar door te brengen met de andere uitwisselingsstudenten die momenteel in Arizona verblijven. Het was een ongelofelijk mooie avond, en ik had me geen betere start van het nieuwe jaar kunnen inbeelden. Heel leuk ook om te horen hoe elk land zo z’n nieuwjaarstradities heeft (de Brazilianen op het strand, de Polen vergezeld van wodka etc..)
Op 1 januari bracht ik nog wat tijd door met enkele uitwisselingsstudenten, maar daarna was het voor mij weer tijd om naar Prescott af te zakken, want de volgende dag had ik al school.
Donderdag gaf ons wat tijd om de stad te verkennen, en hoewel ik niet goed wist wat te verwachten, heef San Francisco een erg positieve indruk op mij nagelaten.
De hele stad is ongelofelijk mooi en aangenaam om in rond te dwalen, en ik genoot er ongelofelijk van. Terwijl Joanna Kyra en Garrett meenam naar het aquarium bracht ik een bezoekje aan het San Francisco Museum of Modern Art. Het gaf mij wat tijd alleen, terwijl ik kon genieten van de rijke collectie aan moderne kunst die het museum bezit.
Verder bezochten we nog enkele toeristische attracties waaronder Lombard Street, Ghirardelli Square en de Gold Gate Bridge. Daarna aten we allemaal samen in een gezellig restaurant met uitzicht op de mooie baai. Jammergenoeg was onze tijd in deze fantastische stad beperkt en de volgende dag reden we terug richting Prescott.
Veel rust was me niet gegund, want ondertussen was het al 31 december. Voor de gelegenheid ging ik naar Phoenix, om oudejaar door te brengen met de andere uitwisselingsstudenten die momenteel in Arizona verblijven. Het was een ongelofelijk mooie avond, en ik had me geen betere start van het nieuwe jaar kunnen inbeelden. Heel leuk ook om te horen hoe elk land zo z’n nieuwjaarstradities heeft (de Brazilianen op het strand, de Polen vergezeld van wodka etc..)
Op 1 januari bracht ik nog wat tijd door met enkele uitwisselingsstudenten, maar daarna was het voor mij weer tijd om naar Prescott af te zakken, want de volgende dag had ik al school.
Nu zijn we weer bijna twee weken verder, en school is weer volop bezig.
Ondertussen is het “hoopcoming” (hetzelfde als homecoming, maar dan voor basketball), compleet met verkleden, pep assembly en een “winterformal” later deze maand.
Voor student council is het dus weer een drukke week!
Dit weekend vindt “RYLA” (Rotary Youth Leadership Awards) plaats hier in Prescott. Het is weekend waarbij de 13 uitwisselingsstudenten uit mijn district samen met 120 high school students uit Arizona verschillende leiderschaptechnieken worden bijgebracht. Volgens veel ex-studenten is RYLA één van de meeste memorabele weekends van het hele jaar, en ik kijk er dan ook erg naar uit.
Ik probeer jullie zeker op de hoogte te houden!
Veel liefs een een dikke zoen,
Eva
Ondertussen is het “hoopcoming” (hetzelfde als homecoming, maar dan voor basketball), compleet met verkleden, pep assembly en een “winterformal” later deze maand.
Voor student council is het dus weer een drukke week!
Dit weekend vindt “RYLA” (Rotary Youth Leadership Awards) plaats hier in Prescott. Het is weekend waarbij de 13 uitwisselingsstudenten uit mijn district samen met 120 high school students uit Arizona verschillende leiderschaptechnieken worden bijgebracht. Volgens veel ex-studenten is RYLA één van de meeste memorabele weekends van het hele jaar, en ik kijk er dan ook erg naar uit.
Ik probeer jullie zeker op de hoogte te houden!
Veel liefs een een dikke zoen,
Eva
