Hallo daar!
Tijd om jullie weer up te daten over mijn laatste avonturen hier in Arizona.
M’n laatste Rotary activiteit was ‘RYLA’, en daar heb ‘k heel wat over te vertellen.
RYLA staat voor Rotary Youth Leadership Awards, en is een jaarlijks weekend georganiseerd door Rotary en Interact (middelbare school versie van Rotary). Tijdens een drie daags verblijf in Camp Pine Rock (in Prescott) kwamen 120 Amerikaanse scholieren en de 13 uitwisselingsstudenten van district 5490 samen. Bij de aankomst op vrijdag hadden de uitwisselingsstudenten nog even de kans om tijd door te brengen met de elkaar, voor de andere high school students aankwamen. Dat was heel fijn, want het was al een tijdje geleden dat we allemaal samen waren geweest.
Enkele uren later kwam de rest van de groep dan aan, en kon het weekend echt beginnen.
Er waren twaalf teams, elk team genoemd naar het land van herkomst van de uitwisselingsstudent die in het team zat (één team heette Belgador, omdat er twee Belgen en twee Ecuadorianen zijn.)
Het was de bedoeling dat er niemand in je team zat die je kende van school, sport, uitwisselingsstudenten samen… Op die manier was iedereen verplicht om snel contact te zoeken met je teamleden, een uiterst effectieve techniek!
Nadat iedereen z’n teamleden en kamers gevonden had, was het tijd voor de “openingsceremonie.”
Het thema van RYLA was “Life is not a dressed rehearsal”, waarmee bedoeld wordt dat we maar één kans krijgen, en dat we die ten volle moeten benutten. Het hele weekend was dan ook rond dat thema georganiseerd. De openigsceremonie was een prijsuitreiking in ware hollywoodstijl, compleet met een limousine, rode loper en VIP’s.
Er waren speciale awards voor heel wat mensen, die eerder symbolisch werden uitgereikt.
Wij als uitwisselingsstudenten werden ook één voor één geintroduceerd, compleet met een vlaggenparade en volksliederen.
De volgende activiteit was een schitterende speech van Jerry Traylor, een man die ondanks zijn handicap en krukken dwars door Amerika jogde. Zijn boodschap werkte inspireeerde iedereen die aanwezig was, en deed je toch twee keer nadenken over de dingen die we bereiken in ons leven.
Tijd om jullie weer up te daten over mijn laatste avonturen hier in Arizona.
M’n laatste Rotary activiteit was ‘RYLA’, en daar heb ‘k heel wat over te vertellen.
RYLA staat voor Rotary Youth Leadership Awards, en is een jaarlijks weekend georganiseerd door Rotary en Interact (middelbare school versie van Rotary). Tijdens een drie daags verblijf in Camp Pine Rock (in Prescott) kwamen 120 Amerikaanse scholieren en de 13 uitwisselingsstudenten van district 5490 samen. Bij de aankomst op vrijdag hadden de uitwisselingsstudenten nog even de kans om tijd door te brengen met de elkaar, voor de andere high school students aankwamen. Dat was heel fijn, want het was al een tijdje geleden dat we allemaal samen waren geweest.
Enkele uren later kwam de rest van de groep dan aan, en kon het weekend echt beginnen.
Er waren twaalf teams, elk team genoemd naar het land van herkomst van de uitwisselingsstudent die in het team zat (één team heette Belgador, omdat er twee Belgen en twee Ecuadorianen zijn.)
Het was de bedoeling dat er niemand in je team zat die je kende van school, sport, uitwisselingsstudenten samen… Op die manier was iedereen verplicht om snel contact te zoeken met je teamleden, een uiterst effectieve techniek!
Nadat iedereen z’n teamleden en kamers gevonden had, was het tijd voor de “openingsceremonie.”
Het thema van RYLA was “Life is not a dressed rehearsal”, waarmee bedoeld wordt dat we maar één kans krijgen, en dat we die ten volle moeten benutten. Het hele weekend was dan ook rond dat thema georganiseerd. De openigsceremonie was een prijsuitreiking in ware hollywoodstijl, compleet met een limousine, rode loper en VIP’s.
Er waren speciale awards voor heel wat mensen, die eerder symbolisch werden uitgereikt.
Wij als uitwisselingsstudenten werden ook één voor één geintroduceerd, compleet met een vlaggenparade en volksliederen.
De volgende activiteit was een schitterende speech van Jerry Traylor, een man die ondanks zijn handicap en krukken dwars door Amerika jogde. Zijn boodschap werkte inspireeerde iedereen die aanwezig was, en deed je toch twee keer nadenken over de dingen die we bereiken in ons leven.
Daarna was het tijd om ons team wat beter te leren kennen, en we kregen de opdracht om met papier en plakband twee symbolen/kostuums voor ons land te maken, met als mannequins onze groepsleiders. Mijn team maakte een Belgische wafel (precies het enige dat ze hier met België associeren) en het Atomium (moeilijk uit te leggen als niemand weet wat het precies is.) Het was heel leuk om te zien wat iedereen ervan had gemaakt (een Braziliaans Jezusbeeld, Zwitserse kaas, Franse wijn, Duits bier..)
Daarna was het tijd voor iedereen om richting onze kamers te trekken, want de volgende morgen moesten we al om 6 uur op!
Zaterdag was iedereen na een vroeg ontbijt en een koude douche was iedereen fris en (in beperkte mate) monter om aan een nieuwe dag te beginnen.
De hele dag door deden we een heleboel boeiende activiteiten met ons team, die allemaal moesten bijdragen tot team spirit, communicatie vaardigheden, en leiderscapaciteiten..
We ontwikkelden een eigen balsport, balanceerden met 14 op een wip, leerden spreken voor een publiek, creëerden een nieuwe samenleving met eigen regels, leerden omgaan met morele dillema’s en nog heel wat meer.
Daarna was het tijd voor iedereen om richting onze kamers te trekken, want de volgende morgen moesten we al om 6 uur op!
Zaterdag was iedereen na een vroeg ontbijt en een koude douche was iedereen fris en (in beperkte mate) monter om aan een nieuwe dag te beginnen.
De hele dag door deden we een heleboel boeiende activiteiten met ons team, die allemaal moesten bijdragen tot team spirit, communicatie vaardigheden, en leiderscapaciteiten..
We ontwikkelden een eigen balsport, balanceerden met 14 op een wip, leerden spreken voor een publiek, creëerden een nieuwe samenleving met eigen regels, leerden omgaan met morele dillema’s en nog heel wat meer.
Ook op zaterdagavond kwam er een motivational speaker, dit keer was het Henry Rojas, die jaren als mascotte voor de Phoenix Sun had gewerkt, en die ondanks een turbulent leven, erg succesvol werd. Ook zijn verhaal was heel inspirerend, en werkte op de emoties van velen.
Er werd ook gedanst, maar ook dat wordt in Amerika zo goed mogelijk gecoördineerd.
Er was een soort leider die ons gidste doorheen heel wat verschillende dansstijlen, de ene al wat succesvoller dan de andere. We deden ook aan “linedancing”, typisch Amerikaans natuurlijk. Ai ai wat een geklungel! Niemand die precies wist wat er gebeurde, behalve dat je de hele tijd van partner wisselt en mekaar heen en weer zwiert. Iedereen was na al dat gehuppel erg moe, dus gingen we onmiddellijk slapen.
Er was een soort leider die ons gidste doorheen heel wat verschillende dansstijlen, de ene al wat succesvoller dan de andere. We deden ook aan “linedancing”, typisch Amerikaans natuurlijk. Ai ai wat een geklungel! Niemand die precies wist wat er gebeurde, behalve dat je de hele tijd van partner wisselt en mekaar heen en weer zwiert. Iedereen was na al dat gehuppel erg moe, dus gingen we onmiddellijk slapen.
Ook de volgende dag deden we heel wat gelijkaardig activeiten, en werkten we aan een kleine sketch samen met het hele team, die dan uiteindelijk diezelfde avond nog opgevoerd werd.
Er was ook een “foreign exchange” activiteit , waarbij alle uitwisselingsstudenten die aanwezig waren heel wat uitleg gaven over de mogelijkheden die een uitwisseling biedt.
Nadien kwamen heel wat studenten naar ons toe met vragen, hopelijk heeft het toch wat opgeleverd!
’s Avonds werden alle zogenaamde “skits” opgevoerd, en ook dat was een grappige bedoening.
Het toch niet accentloze Engels van de uitwisselingsstudente, de onervaren acteerprestaties en heel wat creativiteit zorgden er voor dat het een hele fijne afsluiter was voor onze dag.
Er was ook een “foreign exchange” activiteit , waarbij alle uitwisselingsstudenten die aanwezig waren heel wat uitleg gaven over de mogelijkheden die een uitwisseling biedt.
Nadien kwamen heel wat studenten naar ons toe met vragen, hopelijk heeft het toch wat opgeleverd!
’s Avonds werden alle zogenaamde “skits” opgevoerd, en ook dat was een grappige bedoening.
Het toch niet accentloze Engels van de uitwisselingsstudente, de onervaren acteerprestaties en heel wat creativiteit zorgden er voor dat het een hele fijne afsluiter was voor onze dag.
Maandag (Martin Luther King day en dus een vrije dag) was ook meteen de laatste dag van het event.
RYLA werd officieel afgesloten, met awards, heel wat tranen, en nog meer mooie woorden.
Daarna keerde iedereen moe en uitgeput naar huis, vol goeie moed en inspiratie.
Het was in heel wat opzichten een geslaagd weekend, dat voor velen van ons heel veel betekend heeft.
Voor ons als uitwisselingsstudenten was het ook wel confronterend, omdat we allemaal ineens beseften dat we halverwege ons jaar zijn, en dat onze tijd samen beperkt is. Het is altijd immens fijn om tijd door te brengen met de andere uitwisselingsstudenten, omdat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten, en dat schept echt een onwaarschijnlijke band. Het idee dat ik ook hen zal moeten achterlaten binnen een maand of zes is allesbehalve aangenaam.
Maar goed, we namen ons allemaal voor om ook de komende zes maanden onvergetelijk te maken, en ik ben er zeker van dat dat geen enkel probleem zal zijn!
RYLA werd officieel afgesloten, met awards, heel wat tranen, en nog meer mooie woorden.
Daarna keerde iedereen moe en uitgeput naar huis, vol goeie moed en inspiratie.
Het was in heel wat opzichten een geslaagd weekend, dat voor velen van ons heel veel betekend heeft.
Voor ons als uitwisselingsstudenten was het ook wel confronterend, omdat we allemaal ineens beseften dat we halverwege ons jaar zijn, en dat onze tijd samen beperkt is. Het is altijd immens fijn om tijd door te brengen met de andere uitwisselingsstudenten, omdat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten, en dat schept echt een onwaarschijnlijke band. Het idee dat ik ook hen zal moeten achterlaten binnen een maand of zes is allesbehalve aangenaam.
Maar goed, we namen ons allemaal voor om ook de komende zes maanden onvergetelijk te maken, en ik ben er zeker van dat dat geen enkel probleem zal zijn!
De weekends na RYLA bracht ik vooral door met vrienden van school, ging ik naar Phoenix en spendeerde ik tijd met de uitwisselingsstudenten en mijn gastfamilie. Na een drukke kerst periode is het wel leuk om het soms wat rustiger aan te doen, en wees gerust, ik amuseer me nog steeds!
De vooruitzichen voor de komende maanden zijn ook heel mooi. Zo ga ik nog naar Disneyland, Lake Havasu City en misschien Chicago. Na graduation komen m’n ouders op bezoek, en meteen daarna vertrek ik op de trein tour georganiseerd door Rotary die zowat elke grote stad in de VS aandoet.
Na al dat moois kom ik op 21 juli terug aan in België!
Na al dat moois kom ik op 21 juli terug aan in België!
Tot de volgende!
Eva
Geen opmerkingen:
Een reactie posten